Φόρμα παραγγελίας Αθιβολής

Μπορείτε να καταθέσετε τα χρήματα της παραγγελίας σας (βιβλίου και μεταφορικών) σε έναν από τους λογαριασμούς της ''Τέχνης Πολιτεία''.

ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ: IBAN GR9701721850005185076919508

ALPHA BANK: IBAN GR3901403270327002002008423

Η αποστολή γίνεται μέσω των ΕΛ.ΤΑ. Τα έξοδα αποστολής είναι 1,5 € πλέον των 15€ για την Ελλάδα. Επίσης βάσει ισχυουσών τιμών των Ελληνικών Ταχυδρομείων, πλέον της τιμής βιβλίου, το κόστος για την Ευρώπη διαμορφώνεται ως Β προτεραιότητα στα 22,76 € και για τις λοιπές χώρες ανέρχεται στα 27 €.

Όλες οι πληροφορίες που διαβιβάζονται από εσάς είναι εμπιστευτικές και χρησιμοποιούνται μόνο για τη διεκπεραίωση των παραγγελιών σας.

Τα πεδία με αστερίσκο* είναι υποχρεωτικά.

Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή



Αρχικό στάδιο κατασκευής σκηνικού


Σήμερα στις 16 Δεκεμβρίου του 2016 θα γίνει στο πρώην Ριάλτο – Αλέκος Αλεξανδράκης, η πρεμιέρα του επιτυχημένου κατά το παρελθόν έργου των Αλέξανδρου Ρήγα και Δημήτρη Αποστόλου «Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή». 
Σε κάθε ανέβασμα του έργου, το αγκάλιασμα των θεατών ήταν αυτό που το καθόριζε ως επιτυχία. Την συνέχιση αυτής της επιτυχίας εγγυάται το καλλιτεχνικό σχήμα που ανέλαβε κάτω από την σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Ρήγα να κοινωνήσει για ακόμη μια φορά το πάντα επίκαιρο έργο. 
Πρόκειται για μια μαύρη κωμωδία που συντελείται επί σκηνής σε μια αυλή χωριατόσπιτου κάπου στους Γαργαλιάνους. Τα πρόσωπα των ρόλων θα έλεγα πως είναι εντελώς δικά μας, αφού αναγνωρίζουμε στοιχεία τους εκτός από τα εσώψυχά μας σίγουρα στον περίγυρo. 
Με απλό διασκεδαστικό τρόπο, οι δύο συγγραφείς καταφέρνουν να μιλήσουν για την ύβρη του πολιτισμού μας που μετονομάζει την επιθυμία της ανθρώπινης απληστίας σε ανάγκη, φτάνοντας μέχρι τον φόνο. 
Προσωπικά σε όσες πρόβες βρισκόμουν στην πλατεία για να συνεχίσω την εργασία μου μετά το πέρας τους, γελούσα με την ψυχή μου. Θες οι ταλαντούχοι σπουδαίοι ηθοποιοί, θες ο ρυθμός και το κείμενο, μου έφερναν πάντα το γέλιο που αφήνει γεύσεις από ερωτήματα. Το να είναι λαϊκό ένα έργο αποτελεί δύσκολη τέχνη κατά το γράψιμό του. Στα Διονύσια ή τα Λήναια της Αθήνας που βρίσκεται λίγα μέτρα κάτω από τα πόδια μας σήμερα, τα έργα που παιζόντουσαν ήσαν σίγουρα λαϊκά. Αυτό το αγνοούν σήμερα οι άνθρωποι που ισχυρίζονται πως γνωρίζουν θέατρο, νομίζοντας πως η λογοπλοκία μαζί με ανέκφραστα συναισθήματα και θολές ατμόσφαιρες είναι η επιτομή της κουλτούρας. 
Αυτό το έργο λοιπόν ζητά να χαλαρώσουν οι θεατές και να πλησιάσουν με γέλιο τους χαρακτήρες της ιστορίας, ώστε μέσα από αυτή την λειτουργία να κατανοήσουν αυτό που έχουν εκπαιδεύσει τον εαυτό τους να αντιλαμβάνεται. Η πολυεπίπεδη ανάγνωση είναι ένα ακόμη προσόν της άξιας τέχνης. 
Είμαι σίγουρος πως άνθρωποι με θεατρική αντίληψη σαν τον Αλέξανδρο έχουν να δώσουν πολλά ακόμη, ανατρέποντας βεβαιότητες σε ό,τι έχουμε μάθει να κατατάσσουμε και να ταξινομούμε οι ενασχολούμενοι με τα θεατρικά πράγματα. 
Για τους ηθοποιούς δεν πρόκειται να γράψω τίποτε σε αυτό το άρθρο, γιατί η εκτίμησή μου για κάθε έναν ξεχωριστά φαινόταν κάθε μέρα στον χαιρετισμό μας και στην καθαρή ματιά που μου γεννούσαν με το υπέροχο παίξιμό τους. 
Το σκηνικό κρίνω πως ήταν επιτυχημένα ταιριαστό με τον τρόπο σκέψης που στηλιτεύει το επίκαιρο κείμενο των συγγραφέων, καταδεικνύοντας πως το κιτς είναι μέρος της συνθετικής ευφυΐας του νέο-έλληνα που ζει χωρίς ήθος και ιστορική συνείδηση σε μια ζωή που του προσφέρει απλώς επιβίωση. 
Όλοι οι συντελεστές κρίνω πως ήσαν υπέροχοι ταιριαστοί με το πνεύμα του σκηνοθέτη.
Εύχομαι καλό ταξίδι της παράστασης στις ψυχές των θεατών.


Προχωρημένο στάδιο κατασκευής σκηνικού, όχι όμως το τελειωτικό



Επισυνάπτω πληροφορίες για την υπέροχη παράσταση που αξίζει να δουν εκτός από πρώτη φορά ξανά όσοι την απόλαυσαν κατά το παρελθόν. Άλλωστε, ποτέ μια θεατρική παράσταση δεν είναι ίδια κάθε φορά που ανεβαίνει...
http://www.culturenow.gr/52550/mpampa-mhn-ksanapethaneis-paraskeyh-twn-rhga-apostoloy-sto-theatro-rialto#.WA3iiPi5nyZ.facebook






Η χαρά της συμμετοχής








Αυτόν τον καιρό στο ιστορικό θέατρο Βεάκη, στην οδό Στουρνάρη, παίζεται το θεατρικό έργο υπό τον τίτλο «Φιλιώ Χαϊδεμένου» που αναφέρεται στην προσωπικότητα της μικρασιάτισσας υπεραιωνόβιας που στήριξε με το έργο της την μνήμη της ιστορίας μέσα από το ανθρώπινο πρόσωπο που έχουν οι χαρές και οι πόνοι.

Το έργο βασίστηκε στα εκδοθέντα απομνημονεύματα της ιδίας και την δραματουργική μεταφορά του στην σκηνή ανέλαβε με επιτυχία η Άνδρη Θεοδότου. Αυτό που υπήρξε ως αποτέλεσμα κατά την θεατρική παράσταση, δεν έχει λόγια για να περιγραφεί. Ο κάθε συντελεστής με την αξία του συνέβαλλε στην επιτυχία.
Ο Βασίλης Ευταξόπουλος κατόρθωσε σκηνοθετώντας να ενοποιήσει τις υπέροχες μουσικές ερμηνείες της μνήμης του παρελθόντος με εικόνες αρμονικά δεμένες με όλα τα συναισθήματα δίπλα στην αξεπέραστη υπόκριση της Δέσποινας Μπεμπεδέλη που ενσαρκώνει την ηρωίδα Φιλιώ.
Ο Ζαχαρίας Καρούνης δωρικός στο υποκριτικό του τάλαντο ταιριαστό με την άρτια γνώση του επάνω στην μουσική, με έκανε να αισθάνομαι πως η ιστορία είναι γραμμένη πάνω στα τραγούδια της ψυχής μας.
Η Χαρά Κεφαλά ο Αλέξανδρος Καλπακίδης, η Εμμανουέλα Χαραλάμπους και ο Αλκιβιάδης Μαγγώνας, ζωντάνεψαν με επιτυχία στα μάτια μου τις θύμησες της πρωταγωνίστριας, πότε μέσα από τα εφιαλτικά τοπία του βιώματος και άλλοτε αναπολώντας τις απλές ανθρώπινες χαρές που φτιάχνουν όμορφα τοπία στην ψυχή μας.

Το βίντεο που έδινε τον ορίζοντα στις ξύλινες ράμπες δίπλα στη θάλασσα, με ενθουσίασε γιατί επιτέλους είδα στην θεατρική χρήση αυτού του μέσου την δωρικότητα. Την ευθύνη της επιτυχίας των εικόνων ανέλαβε ο Σπύρος Πανταζής.
Ο χώρος επάνω στην σκηνή του θεάτρου Βεάκη ήταν τόσο λιτός όσο και η έρημη ακρογιαλιά ή ακόμα και η ψυχή μας σαν αποχωριστεί τα περιττά και μείνει καθαρή απέναντι στο δραματικό διαχρονικό ερώτημα «τι είναι ο άνθρωπος».
Ένα τοπίο όμοιο με εκείνο που κάνει τους ανθρώπους να ξεκινούν για το άγνωστο συνήθως χωρίς την θέλησή τους ήταν το σκηνικό του έργου. Η γνώση της γλώσσας μας μπορεί να χτίζει σκηνογραφημένα τοπία σαν και αυτά που μας άφησε κληρονομιά ο Ευριπίδης γράφοντας τις Τρωάδες κατά την διάρκεια του τότε Πελοποννησιακού πολέμου. Αυτό το υπέροχο σκηνικό υπήρξε ιδέα του εξαίρετου σκηνογράφου Άγγελου Αγγελή και εγώ είχα την ευτυχία να επιμεληθώ τον τρόπο που η ιδέα του θα γίνει ύλη για να την κοινωνήσουμε μέσα στην παράσταση.
Πίσω από τα φώτα της ράμπας πάντα υπάρχουν συντελεστές που τα χέρια και το μυαλό τους, στηρίζουν ό,τι κάθε φορά ενσαρκώνουν οι σπουδαίοι ηθοποιοί.
Κάπως έτσι αθέατη και σε αυτό το έργο βρίσκεται η φίλη Σια Παπαγεωργίου, που οργάνωσε και στήριξε την παραγωγή μέσα από όλες τις δυσκολίες που περιλαμβάνει ένα τέτοιο εγχείρημα.

Το μόνο που έχω να επισημάνω μέσα από την κρίση μου είναι πως για όποιον θέλει να επαίρεται πως αγαπά το καλό θέατρο θα πρέπει να πάει στο θέατρο Βεάκη να δει την παράσταση. Έτσι θα μπορεί στο μέλλον μέσα στις αφηγήσεις του σε μικρότερους να πει με καμάρι « …ήμουν τότε και εγώ εκεί».

Θα ήθελα να κλείσω την παρούσα γραφή μου με μια αίσθηση που μου γεννήθηκε από την γνωριμία μου ως τεχνικός, σε αυτή την παράσταση, με την κυρία Μπεμπεδέλη. Όταν σε κοιτά με το βλέμμα και σου απευθύνει τον λόγο, νιώθεις πως η ευγένειά της αναγνωρίζει την όποια αξία έχει απέναντί της. Κάπως έτσι με έκανε να σκεφτώ πως οι σπουδαίοι άνθρωποι έχουν την ευγένεια στην ύπαρξή τους και δεν χρειάζονται τις χάρτινες κορώνες του φτωχού Εγώ για να τις προτάξουν ως ταυτότητα υπεροχής.

Καλή επιτυχία να έχει η παράσταση στις ψυχές των θεατών που θα επιλέξουν να κοινωνήσουν αυτόν τον Λόγο του θεάτρου. 









Φτιάχνοντας σκηνικά για κουκλοθέατρο






Είναι ενδιαφέρον να κατασκευάζεις τον ονειρόκοσμο κουκλοθέατρου για παιδιά.
Το κυριότερο είναι πως μπαίνεις στον πειρασμό να μπεις μέσα του γιατί όσο μεγάλος και αν είσαι, κάπου βαθιά κρύβεται το παιδί που ονειρεύεται μέσα από την libido των κυττάρων σου. Ίσως μας έκλεινε το μάτι ο Σικιμούνδος  Φρόιντ παροτρύνοντάς μας να αποφεύγουμε την πόζα της ψευδούς σοβαρότητας όταν παριστάνουμε τους σπουδαίους.
Κάπως έτσι λοιπόν, στις λίγες φωτογραφίες που ακολουθούν αποτυπώνεται η χαρά μου για τις μικρές κατασκευές σκηνικών για δύο έργα κουκλοθεάτρου. 






Οι πολεμίστρες του κάστρου γίνονται χρωματιστές ευκαιρίες για να ζηλέψουν την δόξα του οι μικροί, και ίσως μάθουν από τα έργα και ημέρες του Ησιόδου, πως η ζήλια εκτός από αρρώστια, γίνεται και άμιλλα. Αν διδάξουμε σωστά τα παιδιά, μπορεί να έχουμε την ευκαιρία ν’ αλλάξουμε τον κόσμο μας. 








Κάπου έπρεπε να υπάρχει μια σπηλιά που τα αρκουδάκια αντιστέκονται να πέσουν σε χειμερία νάρκη, περιμένοντας να δουν τον Αι Βασίλη. Δεν κρατήθηκα, θέλησα να μπω μέσα της και να βγάλω την ματιά μου στον κόσμο, σαν να τον έβλεπα πρώτη φορά. Η αρρώστια της εποχής μας επικεντρώνεται στην λανθασμένη γνώση μας που δηλώνει πως εμείς «ξέρουμε τον κόσμο». 








Από μικρός που ήμουν, μου άρεσαν οι ξύλινες καλύβες των ορεινών  καταυλισμών. Κάπως έτσι θα μπορούσε να είναι και το σπίτι του Αι Βασίλη, χωρίς να μας ενδιαφέρει να ξέρουμε που διαθέτει το μεγάλο εργοστάσιο παιχνιδιών. Ίσως να μην υπάρχει εργοστάσιο, γιατί τα πολυτιμότερα αγαθά της ζωής δεν παράγονται αλλά δημιουργούνται στη σκέψη μας. Κάπως έτσι γεννιέται η αποδοχή, η φιλία, ο έρωτας και η συνύπαρξη.





Κάπως έτσι είδα τους πύργους, τα σπιτάκια, την αρκουδοσπηλιά και το σπίτι του Αι Βασίλη.  Θα έλεγα πως και η ίδια η ζωή, είναι μια υποκειμενική υπόθεση ερμηνείας, έστω και αν ο φόβος των ανθρώπων έχει εφεύρει την «αντικειμενική παραδοχή».
Αλλά ας τα αφήσουμε αυτά, γιατί η ανάρτηση μιλά μόνο για κουκλοθέατρο… και είναι σημαντικότερο από τις απόψεις που παρασύρομαι και εκθέτω. 


Η Τέχνη του χειρωνάκτα





Ενθυμούμενος έναν από τους υπέροχους ηθοποιούς του Ελληνικού θεάτρου, τον Νικήτα Πλατή έγραψα ταιριαστά με την έκφραση του κυρίου Τέγκουλα στο έργο “Μιας πεντάρας νιάτα”, τον τίτλο αυτής της ανάρτησης.
Βέβαια το εν λόγω άσμα που είχε συνθέσει ο θεατρικός χαρακτήρας στο υπέροχο αυτό έργο, είχε τον επιτυχημένο τίτλο “Ο ανθρακόρυχος”.  Τι μπορεί να σου κάνει ένας τόνος…



Η πρώτη μέρα του χειρωνάκτα


Θεωρώ πως προς ευτυχία μου, ότι δεν ανήκω στους πνευματικούς ανθρώπους της Τέχνης και των Γραμμάτων, επειδή κατά περιόδους γίνομαι λαϊκιστί “σίσκατος”, μετέχοντας σε χειρονακτικές εργασίες. Άλλωστε το πνεύμα, για ορισμένους, οφείλει να είναι διαχωρισμένο από την ύλη και τις εργασίες μεθ’ αυτής.
Έμπλεξα λοιπόν πάλι και έφτιαξα ένα ονειρικό πανί μήκους έξι μέτρων για τις ανάγκες ενός όμορφου έργου που σκηνοθετεί η κυρία Έλλη Βοζικιάδου για να ανέβει τον ερχόμενο χειμώνα. Ο τίτλος του έργου είναι “Το άσχημο παπάκι” και η ιστορία θα ταξιδέψει τα υπέροχα μάτια των παιδιών στον κόσμο του θεάτρου, που σε αντίθεση με την καθημερινότητά τους “σημαίνει την ζωή” και δεν την δείχνει απλώς.



Η δεύτερη ημέρα του χειρωνάκτα .
Καλή παρέα ήταν η Κα Βοζικιάδου και η εξαίρετη ηθοποιός
Μαρία Δημητριάδου




Σκαρώσαμε ένα περίεργο συναρμολογούμενο ξύλινο πλαίσιο που δεν θα ακούσει ποτέ την φωνή του τεχνικού να λέει στον συνεργάτη του βάστα ρε ίσια να βιδώσω.
Προσθέσαμε πάνω του αυτοκόλλητες ταινίες που τις ζηλέψαμε από τα μπουφάν που φτάνουν για να ζεστάνουν τους Έλληνες της κρίσης από την Cosco tracking Lins στο ποδοσφαιρικό λιμάνι του Ολυμπιακού και τέλος κολλήσαμε το εξάμετρο πανί για να μπαίνει και να βγαίνει με ένα χρατς  για τις ανάγκες του έργου.
Θα μου πει κάποιος, σιγά την εξυπνάδα, αλλά τι να κάνω;  Ένας χειρωνάκτας μέχρι ενός σημείου πάντα φτάνει τις πρωτοτυπίες των ιδεών του.
Σημασία όμως έχει πως τα χρωματάκια που βάλαμε πάνω στο πανί, τις δύο μέρες που χρειάστηκε να ανεβοκατεβάζω τη μέση προσκυνώντας την Τέχνη, αφήνουν κούραση.

Όση όμως κούραση και να αφήνουν, αξίζει για τα μάτια των παιδιών που θα συναντήσουν το φόντο του έργου που μπροστά του θα ερμηνεύσουν τους ρόλους οι άξιοι ηθοποιοί.

Πριν δυο τρεις ημέρες, βρισκόμουν μέσα στο αυτοκίνητό μου κάπου στην βιομηχανική περιοχή της Κηφισιάς. Από μακριά είδα να έρχονται πέντε παιδιά αγόρια και κορίτσια μαζί με μια νέα γυναίκα που κρατούσε ένα μικρό στην αγκαλιά της. Έκανα διάφορες σκέψεις προσπαθώντας να τεκμηριώσω τις παρατηρήσεις μου σχετικά με το αν ήταν οικογένεια και ποιας εθνικότητας μπορεί να ήσαν. Όσο πλησίαζαν και εγώ σκεφτόμουν λογικά, διαπίστωσα πως μεταξύ τους έπαιζαν και το περπάτημά τους ήταν σαν χορός μέσα στην συννεφιασμένη φιδίσια διαδρομή του δρόμου χωρίς κίνηση. Ακόμη και η γυναίκα, μετείχε σε παιχνίδια κουνώντας το μικρό να γελά χαρούμενο με το ομαδικό περπάτημα. Όταν πλησίασαν τα μάτια δύο εξ αυτών, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, καρφώθηκαν πάνω μου. Ήμουν καθισμένος στο αυτοκίνητό και για μια στιγμή με κράτησε ο νους με τις σκέψεις του ανέκφραστο. Μια μικρή θλίψη ένιωσα στο βλέμμα τους για την δική μου ανύπαρκτη απόκριση. Αμέσως ξύπνησα από τον λήθαργο της λογικής και γέλασα κλείνοντας το μάτι πειρακτικά προς αυτά. Το πρόσωπό τους έφεξε και το χαμόγελό τους ήρθε σαν καθαρός άνεμος να μπει στα πνευμόνια μου. Με προσπέρασαν και ένα ισχυρό βούρκωμα γέμισε τα μάτια μου.
Ο λόγος ήταν πως συμπόνεσα τον εαυτό μου και την χαρά που χάνεται διαρκώς από δίπλα μας, όταν η λογική ψάχνει για ταυτοποιήσεις, ενώ η ζωή είναι καμωμένη από ρήματα και όχι από ουσιαστικά…
Τι σημασία είχε από πού ήσαν, αν ήταν μητέρα τους.  Σημασία είχε πως αυτά τα δύο χαμόγελα με έκαναν να νιώσω πως ζούσα μαζί με αυτά.

Για κάτι τέτοια λοιπόν παιδιά που μπορεί να είναι στους δρόμους βιομηχανικών περιοχών ή και σε σαλόνια, νομίζω πως αξίζει να γίνομαι χειρονάκτας όταν η ζωή το απαιτεί.  Πάντως καλό θα είναι να ξέρουν οι καθαρά πνευματικοί άνθρωποι, πως όταν παίζουμε για τέτοια μάτια, σε όποιο πόστο στο θέατρο κι αν βρισκόμαστε, καλό είναι να μη σκεφτόμαστε το μεροκάματο, αλλά την ευθύνη την ζωής.  Μια ευθύνη που δεν έχουν μάθει οι πολιτικοί άρχοντες, αλλά διδάσκουν την άγνοιά της με επιτυχία στους ανόητους που τους μιμούνται…

Καλή επιτυχία λοιπόν στο όμορφο έργο και στην κοινωνία μας , για να μεγαλώσει τα παιδιά της με τέτοιο τρόπο που δεν θα είναι καθ’ εικόνα και ομοίωσή της…
Ίσως να φαντάζει ανόητη η ευχή, πλην όμως για όσους έχουν νόηση είναι αναγκαία.




Με φειδώ σκέψεις από τον οίκο προς τον δήμο







Οι παλαιότεροι έλεγαν  “τα εν οίκω μη εν δήμω”, αλλά εμένα μου ήρθε η επιθυμία να καταγράψω, εδώ, τις σκέψεις που γεννήθηκαν από την υπάρχουσα ζωή μέσα στο σπίτι μου.

Κάτι μου “έτρωγε” το μυαλό όλο το χθεσινό βράδυ σχετικά με ένα γράψιμο που ετοιμάζω, αρχικά μέσα στη σκέψη μου, σχετικά με το “σήμερα” και το “τότε”.  Το αφήνω απροσδιόριστο χρονικά, αν και βάσανός μου έχει αρκετή σαφήνεια. Ο λόγος της απροσδιοριστίας έγκειται στο ότι πρέπει να ξέρουμε πως κάθε “τότε” είναι καλύτερο από το σήμερα έστω και αν νομίζουμε πως ταξιδεύουμε στα άστρα…  Κάτι θα ήξερε ο Ησίοδος όταν έγραφε τα πέντε γένη των θνητών. Οδεύουμε με μαθηματική ακρίβεια προς την καταλυτική δράση της Νέμεσις πάνω στο αυθάδες είδος μας.

Έτσι οι κουβέντες που αναπτύχθηκαν από το ξύπνημα μέχρι το δεύτερο τσαγάκι, έφτασαν μέχρι τις κατάρες των δύο πολύπαθων οικογενειών της αρχαιότητας. Μιλώ για τους Λαβδακίδες  βόρεια της Αθήνας που έζησαν τις συνέπειες της κατάρας όπως και τους Ατρείδες κατά τον νότο, που υπέφεραν αντίστοιχα.  Με ένα περίεργο τρόπο οι ίδιοι οι Αθηναίοι δεν είχαν καμία κατάρα πάνω τους. Προτιμούσαν οι θεατρικές τους ιστορίες να αναφέρονται βόρεια και νότια της αυτοκρατορίας και  σε παλαιότερους χρόνους.  Όταν πήγε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ύπαρξης ενός ηθικού βάρους, μιας κατάρας δηλαδή, ο Φρύνιχος με την τραγωδία του “Μιλήτου Άλωσις”, το κραταιό πολίτευμα αντέδρασε με την φίμωση και την τιμωρία του ίδιου του Ποιητή.  
Καλό είναι να ξέρουμε πως η δημοκρατία που κουβαλά ως επιθυμητό ευχολόγιο μέσα της τις γιορτές και την ευδαιμονία, είναι ενίοτε και πάντα δι’ ολίγον, πράξεις αβροφροσύνης των κυρίαρχων βασιλευόντων όντων προς τους εξουσιαζομένους, όταν δεν απειλείται η κυριαρχία τους.  Μόλις απειληθεί η “Θέση”, η συμπεριφορά των κυριάρχων γίνεται ταιριαστή με την βία του φόβου που έχουν τα ζώα, ως άξιος προς μελέτη καθρέφτης, της φύσης.

Όσον αφορά την ίδια την “Κατάρα” που είναι η δύναμη του αδικημένου, στις μέρες μας έχει αντικατασταθεί από συνθήματα επιθετικά μεν, αλλά ακίνδυνα στο υπερβατικό τους μέρος προς τους αδικούντες. Λένε, πως η φραστική επίκληση της κατάρας από ένα αδικημένο, μπορεί να έχει πραγματικά στοιχεία υλοποίησης δυστυχιών σε αυτόν που απευθύνεται.

Αμέσως για να ελαφρύνει το οικογενειακό μας κλίμα, σκεφτήκαμε ένα τραγούδι που γράφτηκε την εποχή που οι άντρες φορούσαν καρό παντελόνια στενά με χαμηλό καβάλο, ενώ στην κνήμη το ύφασμα μπόλικο σχημάτιζε κατά το βάδισμα μια καμπάνα που έδινε τιμή στον νέο που την ενδύετο. Έτσι διαλέξαμε να βάλουμε να παίξει ένα σχετικό με την κατάρα τραγούδι, που μέσα στην παρωχημένη αισθητική της εποχής αυτής, προετοίμαζε μαγειρεύοντας τον χυλό της σημερινής σκέψης…

Αντί να δώσετε ας πούμε την κατάρα σας για την καταστροφή του τύμβου της Σαλαμίνας, μπορείτε απλώς να αγνοείτε το γεγονός.
Όλη η Ευρώπη θα ήταν διαφορετική σήμερα αν χανόταν αυτή η ναυμαχία, αλλά ποιος νοιάζεται για τούτα τα ζητήματα της μνήμης σήμερα.
Γύρω μας καταστρέφονται τα πάντα στο πνεύμα εξέλιξης της κερδοφορίας μιας φθισικής εκχρηματισμένης οικονομίας χωρίς ήθος και στοχασμό…
Καλύτερα είναι όμως να τα αγνοούμε, γιατί η γνώση φέρνει ανησυχία και πόνο.

Μη νομίζετε πως έχει διαφορά αυτό το τα τραγούδι που διαλέξαμε από τα μπιτάτα τραγούδια που με αυτά ηχορυπαίνουν οι Ακέφαλοι οδηγοί με τα ηχοσυστήματα στα ματαιόδοξα θλιβερά τους αμαξίδια… Οι κοινωνίες δεν αλλάζουν εύκολα, γιατί η παιδεία έχει κόπο και ο κάματος ενοχλεί.

Επισυνάπτω τα λόγια και έναν ηλεκτρονικό τόπο που φιλοξενείται το άσμα.

'' Κατάρα '' ΝΙΚΟΣ ΠΑΝΟΣ
( Ν. Πάνου - Π. Πολίτου )
LP - Κατάρα (1973)


Κατάρα ... να 'χεις από 'μένα
που μ' έκανες και πίστεψα σε σένα
Κι όταν είδες πως σ' αγάπησα στ' αλήθεια
μ' άλλον έφυγες και μ' άνοιξες πληγές στα στήθια

Η κατάρα μου να δέρνει τη σκιά σου
κι εφιάλτες να σε δέρνουν στα όνειρά σου
Τα σημάδια, οι πληγές μου να σε ζώνουν
και τα μάτια σου ποτέ να μη στεγνώνουν

Πόσο γελάστηκα... αχ! πόσο
σε σένα, την αγάπη μου να δώσω
Μα συνείδηση δεν είχες κατά βάθος
πάρ' την κατάρα μου κι εγώ θα ζω μονάχος

Η κατάρα μου να δέρνει τη σκιά σου
κι εφιάλτες να σε δέρνουν στα όνειρά σου
Τα σημάδια, οι πληγές μου να σε ζώνουν
και τα μάτια σου ποτέ να μη στεγνώνουν.


Υ.Γ

Η φωτογραφία είναι δανεισμένη από αυτόν τον ηλεκτρονικό χώρο και αφορά ένα αναθηματικό ανάγλυφο του 4ου αιώνα από την Ελευσίνα σχετιζόμενο με την Δήμητρα.
Η Δήμητρα ενσωματώνει κατά την προσωπική μου αίσθηση όπως και η Χριστιανική Παναγία τον πόνο όλου του κόσμου μέσα από την αντίστοιχη απώλεια των τέκνων τους. Με την σειρά τους και αυτές οι συμβολικές μορφές Πίστης κουβαλούν μνήμες από οντότητες προ- Ολύμπιες και προς τιμήν των Αρκάδων βρίσκονται κάπου εκεί στα ορμητικά νερά των ιερών ποταμών τους.



Μία ώρα με την Βίκυ Τσιανίκα





Τιμή και χαρά μου ήταν το αντάμωμά μου με την Βίκυ Τσιανίκα στο ραδιόφωνο "ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ"  της ΕΡΤ κατά το ωριαίο πρόγραμμα της εκπομπής  "Δράκοι και Νεράιδες" την παρελθούσα Τετάρτη στις 7 του Σεπτεμβρίου του 2016. 

Η βραχέα συχνότητα της φωνής αυτού του ραδιοφώνου, ενώνει τον απανταχού Ελληνισμό σε ένα Ελληνικό γλωσσικό τοπίο σκέψης που σήμερα εδώ στην Μητρόπολη της ιστορίας του, δολοφονείται από όσους επαίρονται πως το φροντίζουν. 

Η ηχοληψία που επισυνάπτεται, έγινε μέσω του διαδικτύου, με συνέπεια οι μειωμένες ηλεκτρονικές γνώσεις μου σε συνδυασμό με την προβληματική ταχύτητα του ίντερνετ στην Ελλάδα, να δημιουργήσουν ένα περιοδικό κόμπιασμα στις μουσικές και τα λόγια. Κάποια μέρη επίσης της συζήτησης δεν κατεγράφησαν από τους ίδιους λόγους. Η ευγένεια όμως φιλοξενίας της ραδιοφωνικής οικοδέσποινας είναι φανερή παρά τα τεχνικά προβλήματα της εδώ καταγραφής.


https://www.youtube.com/watch?v=tRxOB37n6LQ


https://www.youtube.com/watch?v=spfkI0jpg1Y











Για την μικρή αφηγήτρια στον Μπρεχτ





Σε λίγο καιρό κλείνουν δύο χρόνια από τότε που ηχογραφούσα με την επτάχρονη -τότε- κόρη μου τα συνδετικά σχόλια των σκηνών στο θεατρικό έργο του Μπέρτολτ Μπρέχτ “Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν”, που σκηνοθετούσα για την θεατρική ομάδα των Ελλήνων Ταχυδρομικών υπαλλήλων. 

Δύσκολες ήσαν οι λέξεις για την επτάχρονη και οι έννοιες του Ποιητή έπρεπε να αποδοθούν με ύφος που να πείθει τους θεατές πως το παιδί που αφηγείται, καταλαβαίνει πλήρως αυτά που μας προέτρεπε  να σκεφτούμε κατά την παράσταση. Αυτό σήμαινε πως ο “δάσκαλος” μπαμπάς, όφειλε να είναι αυστηρός και απαιτητικός την ίδια στιγμή που εμψύχωνε την αγαπημένη του κόρη να καταλάβει - στο βαθμό που την αφορούσε- το “παιχνίδι” του θεάτρου. 
Θυμάμαι την στιγμή που η κούραση την είχε καταβάλλει και το απείθαρχο γέλιο της ηλικίας της δυσκόλευε την ηχογράφηση. Την κοίταξα σοβαρά και την ρώτησα αν θέλει να είναι πειθαρχημένη σαν καλλιτέχνης ώστε να συνεχίσουμε. 
“Σε περίπτωση που δεν θέλεις να συνεχίσεις, μπορώ να ψάξω για να μας το πει άλλο παιδάκι ηθοποιός”, της είπα. Δεν χρειάστηκε άλλη μου πρόταση για να την πείσω. Αμέσως σοβάρεψε και με ύφος ανθρώπου που διεκδικούσε το κέρδος από την εργασία του, μου είπε: “Όχι θα το πω εγώ”. Όντως την επόμενη φορά που επανέλαβε την πρόταση που την δυσκόλευε έμεινα έκπληκτος από την εκφραστική της ακρίβεια. 

Δύο χρόνια τώρα, δεν είχα σκεφτεί να ανεβάσω τα αποσπάσματα αυτού του έργου στο διαδίκτυο. Σήμερα όμως μου γεννήθηκε σφοδρή επιθυμία να τιμήσω την αγαπημένη μου συνεργάτη -και θυγατέρα- που δυστυχώς από ανώτερους λόγους της θελήσεώς της, δεν χάρηκε την υπόκλιση στην πρεμιέρα του έργου και το χειροκρότημα που της αναλογούσε. Οι θεατές βέβαια την χειροκρότησαν, αλλά στις ζωντανές τέχνες το βίωμα δεν υποκαθίσταται με την ιστόρηση των γεγονότων. 
Όταν με είχε ρωτήσει πριν τις ηχογραφήσεις την ιστορία του έργου, της αφηγήθηκα στην γλώσσα νόησης που ταιριάζει στα παιδιά, την ιστορία της νεαρής Κινέζας Σέν Τε. 
Πέφτοντας και εκείνη στην παγίδα η οποία καταπονεί συνήθως τους ενήλικες, με ρώτησε ποιοι ήταν οι “κακοί” απέναντι στην πρωταγωνίστρια της οποίας η ζωή ξεδιπλώνονταν στο έργο. Ένας κόμπος θυμάμαι είχε σταθεί στο λαιμό μου, που με εμπόδιζε να εκστομίσω τα "εύκολα" λόγια. 
Εμείς οι ενήλικες νομίζουμε πως “γνωρίζουμε” και με τις βεβαιότητές μας, καταστρέφουμε τις ψυχές των παιδιών μας. 
“Δεν υπάρχει κακός στο έργο” της αποκρίθηκα, για να συμπληρώσω πως όλοι είναι "καλοί" και θέλουν να ευχαριστήσουν τον εαυτό τους, χωρίς να σκέφτονται αν το δικό τους “θέλω” κάνει κακό στο “θέλω” του άλλου ανθρώπου. Για τον ασυλλόγιστο άνθρωπο, αυτή η ερμηνεία των αντιθετικών συμφερόντων μοιάζει ακατανόητη. Είναι όμως η αρχή της αντίληψης ενός άλλου πολιτισμού που έρχεται και περιλαμβάνει στα ήθη του την συν-χώρεση, δηλαδή την συν- αίσθηση της ανάγκης μεταξύ των ανθρώπων. Κρίνω, με την ευθύνη του ατομικού λάθους, πως ο Μπρεχτ ήταν αρκετά διαβασμένος για να ασχοληθεί με το καλό και το κακό που "λένε" πως παλεύει αενάως, δημιουργώντας πρακτικά φοβισμένους ανθρώπους χωρίς κρίση εποπτείας πάνω στο διαφορετικό.  
Το αστείο είναι πως έχω παρακολουθήσει σε ανεβάσματα του συγκεκριμένου έργου στο θέατρο, να επικεντρώνονται σε συζητήσεις πάνω στις έννοιες του καλού και του κακού, προσπαθώντας να ερμηνεύσουν το Μπρεχτικό πρόσωπο της ηρωίδας. 

Δεν έχει όμως σημασία τι είπα στο παιδί μου, τι αυτό κατάλαβε, τι θα μπορέσει να μετουσιώσει ως γνώση στη ζωή του, όσο ο κάθε ένας από εμάς ΤΙ καταλαβαίνει για τον ίδιο του τον εαυτό. Το άθλημα δυστυχώς είναι πρώτα ατομικό. Η ανάγκη ως πρακτική και ουσιαστική δύναμη που διέπει τα πάντα που έχουν υλική μορφή και αναφέρεται κατά κόρον στην σπουδαία Ελληνική γραμματεία, θα έπρεπε να μας απασχολεί όταν πλησιάζουμε στοχαστικά τα σπουδαία έργα. 
Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος, ας μείνουν ως έννοιες για διασκέδαση στα όμορφα γουέστερν του κινηματογράφου. Εδώ τα πράγματα σοβαρεύουν και έχουν την ανάγκη από λελογισμένες εκφράσεις, μέσα από χαμηλές ή υψηλότερες επιστασίες των πληροφοριών της γνώσης. 

Τέλος θα επισυνάψω τα δέκα οκτώ μέρη στα οποία έχει χωριστεί το σύνολο του μαγνητοσκοπημένου θεατρικού έργου. Είναι μικρά βίντεο ταιριαστά με τον διαχωρισμό που έχει στο θεατρικό του κείμενο ο Μάριος Πλωρίτης. Τα αποσπάσματα περιλαμβάνουν όλες τις σκηνές του έργου μαζί με τα ιντερμέδια, όπως τα αποκαλεί ο μεταφραστής. 

Πατώντας τον κέρσορα (ας τον λέμε και δρομέα) πάνω στην κάθε ένα μέρος, ανοίγει ένα παράθυρο με το οπτικο-ακουστικό υλικό της παράστασης στο ΥouΤube. Καλή επιλεκτική ή και συνολική παρακολούθηση σε όποιον το επιθυμεί. 

 Κ.Ζ


Πρόλογος 
Ένας δρόμος στο Σετσουάν. Βράδυ. 
Ο Βάνγκ, ο νερουλάς, προχωρεί και μιλάει στο κοινό. 

Σκηνή 1η 
Ένα μικρό καπνοπωλείο. 
Το μαγαζί δεν είναι, ακόμα, ολότελα ταχτοποιημένο και δεν έχει ανοίξει για τους πελάτες. 

ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ 
Κάτω από μιά γέφυρα. Νύχτα. 
Ο Βάνγκ, ο νερουλάς, είναι καθισμένος στην ακροποταμιά. 

Σκηνή 2η 
Το καπνοπωλείο. Πολύ πρωί. Παντού, άνθρωποι που κοιμούνται. 
Η λάμπα είναι ακόμα αναμμένη. Σε λίγο, ακούγεται κτύπος. 

Σκηνή 3η
Στο Πάρκο - Δειλινό. 
Ένας νέος με λιωμένα ρούχα, ο Γιάνγκ Σούν, παρακολουθεί με τα μάτια 
έν' αεροπλάνο που όπως φαίνεται κάνει βόλτες πολύ ψηλά πάνω απ' το Πάρκο. 

ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ 
Το γιατάκι του Βάνγκ στο κιούγκι ενός υπονόμου. Νύχτα. 

Σκηνή 4η 
Πλατεία μπροστά απ' το Καπνοπωλείο της Σέν Τέ. Πρωί. 

Σκηνή 5η 
Το Καπνοπωλείο. Την άλλη μέρα το πρωί. 

ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ ΜΠΡΟΣ ΑΠ' ΤΗΝ ΑΥΛΑΙΑ 
Η Σέν Τε, πηγαίνοντας με το νυφικό της στο γάμο, σταματάει και μιλάει στο κοινό. 

Σκηνή 6η 
Ιδιαίτερο δωμάτιο σ' ένα φτηνό εστιατόριο της γειτονιάς. 

ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ 
Το γιατάκι του Βάνγκ. Νύχτα. 
Ο Βάνγτκ έχει αποκοιμηθεί καθώς διάβαζε ένα χοντρό βιβλίο. 
Παρουσιάζονται οι τρεις Θεοί. 

Σκηνή 7η 
Η πίσω αυλή του μαγαζιού της Σεν Τε. 
Πάνω σ' ένα αμάξι, μερικά σκεύη νοικοκυριού. 
Η Σεν Τε και η κ. Σίν μαζεύουν τ' ασπρόρουχα που είναι απλωμένα σ' ένα σκοινί. 

ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ 
Το γιατάκι του Βάνγκ. Νύχτα. Ο Βάνγκ κοιμάται. 
Μες στ' όνειρό του, ο νερουλάς εμπιστεύεται στους Θεούς τους φόβους του. 

Σκηνή 8η 
Το Καπνεργοστάσιο του Σού Τά. 
Στις παράγκες του κ. Σού Φού, ο Σουί Τά έχει εγκαταστήσει ένα μικρό καπνεργοστάσιο. 

Σκηνή 9η 
Το Καπνοπωλείο της Σέν Τέ. 
Το μαγαζάκι έχει μεταμορφωθεί σε γραφείο με πέτσινες πολυθρόνες κι όμορφα χαλιά. 
Βρέχει. 

ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ 
Το γιατάκι του Βάνγκ. Νύχτα. Ο Βάνγκ κοιμάται. 
Για τελευταία φορά, οι Τρεις Θεοί παρουσιάζονται στ' όνειρό του. 

 Σκηνή 10η 
Το δικαστήριο 

 Επίλογος 
Ομιλία ηθοποιών προς το κοινό.




Δ. Μαρωνίτης, Ζ. Λορεντζάτος, Ν. Καρούζος





Σήμερα άκουσα από το μικρό ραδιόφωνο πως έφυγε από την ζωή πλήρης ημερών ο Δημήτρης Μαρωνίτης. Τον γνώριζα ως προσωπικότητα, όμως δεν τον είχε πλησιάσει ποτέ η σκιά της εικόνας μου. 
Γενημένος δέκα τέσσερα χρόνια μετά τον Ζήσιμο Λορεντζάτο και τρία χρόνια μόλις μετά τον Νίκο Καρούζο, μοιράστηκε ίδιες και αντιθετικές αισθήσεις της ζωής με βασική σύνδεση την μυρωδιά που αναβλύζει η θεϊκή σήψη της σκέψης μας, σαν αυτή ωριμάζει σκαρφαλώνοντας στις δωρικές ανηφοριές των ποιημάτων από κοφτερό οψιδιανό, που ανήκουν στους αληθινούς δημιουργούς. 

Δεν διάλεξα τυχαία σήμερα κατά την αναχώρηση από την αισθητή μας πραγματικότητα αυτού του μεγάλου μελετητή, να συνδυάσω τα άλλα δύο σπουδαία ονόματα του παρελθόντος. Αυτό που συνδέει τους τρεις άνδρες είναι η αγάπη της Αρχαίας και νέο- Ελληνικής λογοτεχνίας, έστω και αν τα βιώματα κάθε ενός ξεχωριστά υπήρξαν αιτία για διαμόρφωση ενός διαφορετικού τρόπου ζωής ενός εκάστου. 
Διαθέτουμε πληθώρα σπουδαίων ανθρώπων που η ζωή τους υπήρξε υποδειγματική κατά την σιωπηλή αναρρίχησή τους στη γνώση. Με γοητεύουν άνθρωποι που σεμνύνονται μπροστά στην σπουδαία παγκόσμια γραμματεία και αποφεύγουν να γράφουν ασύστολα χωρίς να μελετήσουν και να ταξιδέψουν στην υπάρχουσα γνώση. 
Τέτοιοι ήσαν και οι τρεις που ανέφερα, ο καθένας με την ιδιαίτερη προσωπικότητά του . Δυστυχώς οι προθήκες των διαφημιζομένων προπομπών "ήθους", δεν περιλαμβάνουν τέτοιες προσωπικότητες. Δεν θέλω να αναφέρω τίποτε περισσότερο για τον σημερινό εκλιπόντα, ούτε για τους άλλους δύο που μου ήρθαν συνειρμικά στη σκέψη.  Ό,τι περισσότερο προκύψει ως πληροφορία, ας είναι από την ατομική μας λειτουργία μέσα από ψάξιμο. Η γνώση δεν καταναλώνεται σαν προϊόν προσφοράς σε ράφια υπερκαταστημάτων.

Αυτό που θα χαιρόμουν αν συνέβαινε, είναι ο αναγνώστης που θα διαβάσει αυτές τις λίγες παραγράφους του παρόντος κειμένου, να ψάξει στον χρόνο που ο ίδιος θα επιλέξει στο διαδίκτυο, αναζητώντας στοιχεία για τις προσωπικότητες που ανέφερα. 
Κάποιοι ίσως θυμηθούν καλύτερα όσα ξέρουν για αυτούς και άλλοι ίσως γνωρίσουν για πρώτη φορά αυτό που αγνοούσαν. Το κυριότερο όμως είναι πως αυτός που δεν θα καταναλώσει αυτό που του προσφέρουν ως πληροφορία τα Μέσα, αλλά θα ανακαλύψει μόνος του την γνώση, τον κάνει να σηκώνεται λίγο πιο ψηλά από τον αγωνιώδη ανταγωνισμό της αγοράς των θυμικών συμφερόντων που με ζηλευτό επαγγελματισμό καλλιεργούν όσοι τους συμφέρει να υπάρχει αυτή η άνους αγορά. 

Για όσους δεν έχουν πρόχειρη βιβλιογραφία ή δεν θέλουν να ψάξουν κείμενα στο διαδίκτυο, υπάρχουν και τα όμορφα αφιερώματα που έχει κατά καιρούς δημιουργήσει η ΕΡΤ για τέτοιες προσωπικότητες τα οποία υπάρχουν στο αρχείο της.
Τέλος, αφήνω ένα μικρό αποτύπωμα της ποίησης του Καρούζου, ως δέλεαρ για τον αναγνώστη:

- Δεν σε βλέπω καλά, τι έχεις; 
- Ύπαρξη.
Ώρα καλή στο ταξίδι της Αχερουσίας του Δημήτρη Μαρωνίτη, μαζί με τόσους πολλούς ομόγλωσσούς του, που έζησαν με σεμνότητα την γνώση που κέρδιζαν σελίδα την σελίδα στις γραφές της παγκόσμιας γραμματείας. 

Κ.Ζ


Υ.Γ

Για τον Ζήσιμο Λορεντζάτο εδώ.  Τα υπόλοιπα μόνοι, κατά τρόπο συμβατό με την παροιμία που θέλει την ψαροφαγία να είναι ταιριαστή με το βρέξιμο του παντελονιού στα ψηλότερα σημεία του...






Σκέψεις μιας Παρασκευής εν μέσω θέρους









Το ένα συμβάν φέρνει το άλλο. Οι σκέψεις σαν αφήνονται στο “τυχαίο” της στιγμής, μπορούν να ανοίξουν διαφορετικές ή ίδιες θύρες για να “δουν” τις ερμηνείες που κάνουν για τον κόσμο.
Νομίζω όμως πως πρέπει σεβόμενος τον αναγνώστη να σημειώσω για ποιο λόγο έγραψα αυτήν την παράγραφο εισαγωγής:
Το τελευταίο διάστημα, μετά την ολοκλήρωση του βιβλίου μου, αρνούμαι να το πλησιάσω ξανά για να επιμεληθώ των απαραίτητων διορθώσεων, περιμένοντας απάντηση από τον αξιόλογο εκδοτικό οίκο που επέλεξα για συνεργασία. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν ψάχνω την βαθιά ουσία των δικών μου υπαρξιακών ερωτημάτων για να επιλέξω το επόμενο έργο.
Δεν ψάχνω “την ιστορία” γιατί θεωρώ πως είναι μικρό το ερώτημα “τι να γράψω”.
Το “πως” θα γραφεί το επόμενο έχει να κάνει με το “γιατί” της βαθιάς μου ανάγκης. Έτσι προσπαθώ να ενσωματώσω μέσα στη σκέψη μου πληροφορίες από το παρελθόν μου. Μπορεί να φυλομετρώ σημειώσεις μου απο γραφές που αφορούν παλαιότερες εποχές από αυτήν που ζω , όμως  πάντα θα υπάρχουν σε κάθε ιστορία τα δικά μου ερωτήματα. Αυτά τώρα, δεν είναι τίποτε άλλο από μετουσιωμένα ερωτήματα  άλλων δημιουργών που συλλέγω για χρόνια επιλεκτικά και προσεκτικά ώστε να μη λερώσω την πρόθεση.
Η πρόθεση είναι μια δύσκολη έννοια ανάμεσα στην σχέση δημιουργού και έργου, που οφείλουν να αποφεύγουν το ψεύδος απέναντί της όσοι διαθέτουν την ικανότητα της επίγνωσης ώστε να την αντιμετωπίσουν. Το "εγώ" με το "εμείς", αποτελούν τις διαφορετικές αφετηρίες της πρόθεσης που εν τέλει διαμορφώνει την ουσία του καλλιτεχνικού προϊόντος και φυσικά την αντοχή του στο χρόνο.  Η πρόθεση, ενέχει μέσα της το ήθος κάθε ανθρώπου που τολμά με ευθύνη ή ανευθυνότητα να υπηρετήσει την δημιουργία. Όταν είσαι σίγουρος πως σέβεσαι τον εαυτό σου, δηλαδή την άγνοιά σου,   τότε το ένα συμβάν φέρνει το άλλο…
Ψάχνοντας λοιπόν για την Βούλα Πάλλα, την ιδιόμορφη δημιουργό που χάθηκε μόλις πενήντα ενός ετών, έφτασα σε ένα τραγούδι της, με τίτλο “ Η παντρεμένη”.  Πίεσα το πλήκτρο του πλαστικού ποντικιού και ξεκίνησε η πένα να χορεύει μάγκικα στις χορδές του ηχογραφημένου μπουζουκιού. Η ευγενική φωνή της, καθώς εξιστορούσε τον πόνο της εποχής μέσω των στίχων, με πληροφορούσε για μία γυναίκα που έμαθε πως θα ερχόταν από τα ξένα ο παλαιός και άσβηστος έρωτάς της, αλλά δυστυχώς εκείνη ήταν ήδη παντρεμένη.
Σχεδόν αμέσως μου ήρθε στο μυαλό η εξαίσια μουσική του Σταμάτη  Σπανουδάκη που γράφτηκε για να εξυπηρετήσει το σενάριο της ταινίας του Παντελή Βούλγαρη “Οι νύφες”.
Έπιασα και μια δική μου κρυμμένη χορδή στα εσώψυχα να ανταποκρίνεται στην σπουδαία μουσική του Σταμάτη που εξυπηρετούσε τον λόγο του σεναρίου της εξαίρετης συγγραφέως Ιωάννας Καρυστιάνη. Αυτή η χορδή διαμόρφωσε τους παλμούς του συναισθήματος με εικόνες εννοιών...
Θάνατος και φυγή… δύο έννοιες που έχουν αφήσει μέσα μου πολλά αποτυπώματα, που περιμένουν κάθε φορά την οξυγαλακτική τους ζύμωσή τους, για να γλυκάνουν και να απλωθούν στη συνέχεια ως μελάνη πάνω στα γραπτά μου. Λίγο - λιγο. Κάθε φορά όσο αντέχει ο φόβος μου...
Αν δεν είμαστε ίδιοι στη βάση μας οι άνθρωποι, τότε το σύμπαν θα ήταν μια μεγάλη φάρσα που θα την έκανε ένας ευφάνταστος εμπορικός θαυματοποιός αντί ο ίδιος ο Γυμνός Θεός, που σημειωτέον δεν χρειάζεται να του δώσουμε πανωφόρι ταιριαστό στις δικές μας ενδυματολογικές συνήθειες.
Πόσοι σπουδαίοι Έλληνες δημιουργοί υπάρχουν μέσα στην πληθώρα των αλλοεθνών.  Με αφορμή αυτές τις μικρές δικές μου σκέψεις, θέλησα να αφήσω ως κατακλείδα στις παραγράφους αυτού του άρθρου, ελάχιστα από τα ονόματα που οφείλουμε να τα φέρνουμε στα χείλη μας, σε αντιδιαστολή με όλα όσα το “αίσχιστο” της μιμητικής σκέψης του σύγχρονου συρμού μας προτείνει ως ουσία ζωής. 
Ας θυμηθούμε γραφές της Ιωάννας Καρυστιάνη, λήψεις και πλάνα του εξαίρετου σκηνοθέτη Παντελή Βούλαγαρη, την μουσική που αφήνει ανοιχτά ερωτήματα από τον σπουδαίο Σταμάτη Σπανουδάκη και τόσους άλλους που υπάρχουν γύρω μας και περιμένουν την επιλεκτική μας προσοχή σε αντιδιαστολή προς το αισχρόν που προσφέρουν απλόχερα γύρω μας.
Όσο περισσότερο εμβαπτίζουμε τα αισθητήριά μας σε σπουδαίες δημιουργίες, τόσο περισσότερο εξαγνιζόμαστε.
Και επειδή η μία σκέψη φέρνει την άλλη…
Θα ήθελα να καταγράψω μια ακόμη μαγική θύμηση της ζωής μου από το αρχαίο θέατρο Επιδαύρου το 2001, όταν άκουσα την μουσική της Ελένης Καραΐνδρου στις Τρωάδες του Ευριπίδη. Τότε, ένα μικρό δάκρυ είχε κυλήσει από τα μάτια μου καθώς το μέλος της μουσικής της συνθέτριας υποσχόταν για αυτό τον πόνο των βασανισμένων γυναικών που έφευγαν για πάντα από την Τροία, πως “θα περάσει”.  Ευχή και κατάρα η μνήμη που χάνεται ανά τους αιώνες και επανέρχονται τα δεινά από τους αμόρφωτους ψυχικά και πνευματικά επιγόνους των ανθρώπων.
Όλα μια μελωδία… που υπνωτίζει σαν μαγικό σουραύλι την ανθρώπινη μοίρα για να αντέχει τον πόνο που παράγεται από τους ίδιους ανά τους αιώνες…
Ναι αξίζει να γράψω άλλα λίγα ονόματα σπουδαίων ανθρώπων που θυμήθηκα από εκείνη την παράσταση:
Ο Αντώνης Αντύπας είχε υπογράψει την σκηνοθεσία, και η Μάρθα Βούρτση μας έδωσε τότε μάθημα υποκριτικής επί της ορχήστρας του θεάτρου ενσαρκώνοντας την Εκάβη.  Την Κασσάνδρα είχε ερμηνεύσει η πολυτάλαντη και ευγενέστατη Ταμίλλα Κουλίεβα. Ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης με την Μπέσσυ Μάλφα είχαν υποδυθεί τον Ταλθύβιο και την Ελένη.

Είναι σίγουρο πως έχω παραλείψει, σε αυτές τις λίγες γραμμές, να αναφέρω πολλούς  σπουδαίους ανθρώπους της τέχνης, με τους οποίους είχα την τύχη να συναντηθώ πνευματικά και να εγκολπώσω κομμάτια τους μέσα σε αυτό που είμαι.
Αξίζει να εισπνέουμε την αξία της σκέψης σπουδαίων ανθρώπων, γιατί τελικά αυτό που βάζουμε μέσα μας καθορίζει την ύπαρξή μας.
Παρθενογένεση στην τέχνη, δηλαδή στη ζωή, δεν υπάρχει.
Υπάρχει όμως αρμονία των στοιχείων που συνθέτει ο κάθε ένας εξ ημών, ώστε να χαρεί την ζωή που, σε πείσμα των ηλίθιων καιρών που γεννούν οι εξουσιαστές της πληροφορίας, είναι Υπέροχη!

Κ.Ζ



Υ.Γ
Η εικόνα είναι από τον ιστοχώρο της εφημερίδας Ναυτεμπορική (εδώ) 



ΕΙΔΗΣΗ ΓΙΑ ΛΙΓΟΥΣ



Υπότιτλος: Οι πολλοί δεν καταλαβαίνουν έτσι και αλλιώς



Το υπουργείο οικονομικών ψάχνει εναγωνίως για τρόπους να αυξήσει τα κρατικά έσοδα σε βάρος των πολιτών της χώρας μας. 
Από έγκυρα πληροφορημένες πηγές διέρρευσε πως το διαδίκτυο και ειδικότερα το Facebook θα είναι η επόμενη πηγή αδυσώπητης τιμωρητικής Φορολόγησης των Ελλήνων πολιτών. Ειδικότερα, Μέσα από έρευνες παρατηρήθηκε πως η συντριπτική πλειοψηφία των εγγεγραμμένων σε αυτό διαθέτει περισσότερα του ενός προφίλ με ψευδή στοιχεία. Ο λόγος αυτής της πολυπρόσωπης εμφάνισης των ιδίων φυσικών προσώπων στο διαδίκτυο έχει διάφορες αιτίες και στοχεύσεις. 
Πιο συγκεκριμένα όσοι επιδίδονται στην διαδικτυακή πολυπροσωπία, ανήκουν στην κατηγορία των αδιαμόρφωτων προσωπικοτήτων που θέλουν κρυφίως να πετύχουν τους σκοπούς τους. Ενίοτε στοχεύσεις ερωτικής ατυχίας οδηγούν τις τεθλιμμένες προσωπικότητες αυτών που ένιωσαν πως παρέλαβαν την κλασσική “μπουκάλα” από τα χέρια του απομακρυθέντος συντρόφου, στην δημιουργία τέτοιων προφίλ για να ελέγξουν και να διαβάλλουν τον "κακό" σύντροφο που σταμάτησε να ικανοποιεί τις κτητικές επιθυμίες τους. 
Οι ερωτικές υποθέσεις στην Ελληνική χερσόνησο της Ευρωπαϊκής ηπείρου, όπως και στα περισσότερα μέρη που μοιράζονται την εύκρατο ζώνη της περιστρεφόμενης γαίας, αποτελούν το προεξάρχον ζήτημα κοινωνικών συμπεριφορών. Ως εκ τούτου αποτελεί κερδοφόρα ενασχόληση των αδίστακτων κρατικών εγκεφάλων που κάθε ημέρα ωσάν τον εξαρτημένο από τα ναρκωτικά Σέρλοκ Χολμς, ψάχνουν να βρουν συμπεριφορές που με τον κατάλληλο πολιτικό χειρισμό θα αποτελέσουν αφορμή για φοροεισπράξεις. 
Δυστυχώς όπως συμβαίνει σε κάθε επιθετική λαίλαπα, ισχύει και εδώ η παροιμία που λέει πως “κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά”. Ο λόγος για τους ανθρώπους που δεν έχουν καμία κακεντρεχή διάθεση για άλλους συνανθρώπους τους, αλλά επιζητούν μόνο την δική τους ανάδειξη στα ηλεκτρονικά μέσα. 
Αυτή η κατηγορία χαρακτηρίζεται από την ανάγκη της μετριότητας να νιώσει σπουδαία και να απολαύσει το “δοξάστε με” της μάταιης και καταθλιπτικής ζωής της. Συνήθως είναι εμμονικά άτομα με μικρά η μεγαλύτερα προβλήματα ανολοκλήρωτης λίμπιντο που χρήζουν της βοήθειας των πνευματικών επιγόνων του Φρόιντ. Η μεγαλύτερη μερίδα αυτών των ατόμων ανήκουν στην μοντέρνα κατηγορία των συγγραφέων κοινωνικών θεμάτων με έρωτα και μίσος. Αυτοί λοιπόν, με την ανακύκλωση των ίδιων θεμάτων, έχουν βαλθεί μέσα από τις περιγραφές της φοβισμένης ζωής τους, που αποτελεί το έργο τους, να ξεπεράσουν σε αίγλη τον Χόθορν, τον Πόε, τον Γουάιλντ για το εξωτερικό. Εντός της χώρας το ότι έχουν ξεπεράσει τον Παπαδιαμάντη, τον Καρκαβίτσα και τους παλιακούς Αισχύλο, Ευριπίδη και Σοφοκλή, είναι δεδομένο, γιατί στα ηλεκτρονικά μέσα μέτρησης της συγγραφικής αξίας οι τελευταίοι είναι αθέατοι. Άλλωστε σε όποιον δεν κάνουν λάικ και σχόλια είναι ξεπεσμένη προσωπικότητα. Δυστυχώς οι δύσμοιροι ζήσανε πριν την έκρηξη των κοινωνικών δικτύων. Κρίμα για εκείνους...  Σήμερα ο πνευματικός άνθρωπος μπορεί να δηλώσει πως τρώει σούσι στο "ιν" μαγαζί της Αγίας Βαρβάρας και με μια άμεση κατάλληλη φωτογραφία του πιάτου στο τραπέζι, να αναστατώσει την κοινότητα του fb, ώστε να συναρπάσει τα επίσης "πνευματικά" πλήθη που τον ακολουθούν.
Έτσι επιλέγει να φτιάξει αρκετά ψεύτικα προφίλ ο κάθε ένας δυστυχής αυτοπροβαλλόμενος συγγραφέας και να επιδίδεται καθημερινά σε ένα αυτιστικό “δοξάστε με”. 
 - Μπράβο κορίτσι μου! Υπέροχο βιβλίο! Πότε θα βγει; 
Αυτή η σπουδαίας λεκτικής αξίας έκφραση είναι η συνήθης σε αυτά τα προφίλ που δεν έχουν καμία πρωτογενή σκέψη παρά το διαρκές υμνολόγημα της δύσμορφης προσωπικότητας που αυτολιβανίζουν. Άλλωστε το "κόπυ πέιστ" είναι το προσφιλές ηλεκτρονικό εργαλείο του πνευματικά ανάπηρου που όμως ο ίδιος πιστεύει πως κατέχει ολόκληρο το σύμπαν της γνώσης αφού την επικολλά στον ιδιόκτητο καταθλιπτικό τοίχο του.
Αυτό ακριβώς συνέλαβαν και οι ταλαντούχοι ιχνηλάτες του υπουργείου Οικονομικών και προτίθενται να βάλουν σε εφαρμογή την νέα κομπίνα εισπρακτικής δικαιοσύνης. Μπορεί να είναι άδικη η ψευδοπροσωπία του ανόητου εμμονικού ερωτευμένου που δεν παραδέχεται πως δεν του ανήκει τίποτε, όπως και του ατάλαντου που θέλει να τον δοξάσουν για σπουδαίο. Aλλά ποιος υποστηρίζει πως ο βλάκας ως οντότητα αποτελεί παραβατική συμπεριφορά;
Προσωπικά είμαι με τον διωκόμενο και με φερώνυμη παρρησία αντιτίθεμαι στο κράτος.
Ο έξυπνος έχει υμνηθεί πολλές φορές αλλά εγώ τον βρίσκω αδιάφορο.
Αντιθέτως ο βλάκας είναι το δομικό στοιχείο της κοινωνίας που αναθέτει τα μείζονα της ζωής του σε άλλους, κρατώντας για τον εαυτό του τα πάθη της σκέψης του. Αυτούς λοιπόν τους αφελείς που ψεύδονται, ήδη εδώ και τρεις μήνες τους καταγράφουν σε υπερμεγέθης σκληρούς δίσκους, ώστε να μην μπορούν στην συνέχεια να αρνηθούν την παράβασή τους διαγράφοντας τα ψεύτικα προφίλ. 
Το κόστος για κάθε ένα παραβάτη, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, θα είναι ανάλογο της οικονομικής ευρωστίας του. Επί παραδείγματι, οι κυρίες και οι κύριοι που διαθέτουν περιουσία και μέσα στην ράθυμη απραξία τους τιμωρούν τους έρωτες που δεν διανθίζουν την ραστώνη τους, ή οι άλλοι που θέλουν να δοξαστούν για τις κοινοτοπίες των εκφράσεων στα βιβλία τους, θα πληρώσουν βαριά το ολίσθημα αυτό. 
Πιο συγκεκριμένα προτείνεται να καταβάλλουν το 1/8 της συνολικής αντικειμενικής αξίας της περιουσίας που κατέχουν οι ίδιοι ή το στενό συγγενικό τους περιβάλλον από το οποίο αντλούν την ράθυμη ζωή τους. 
Όσοι δεν διαθέτουν περιουσιακά στοιχεία αλλά μόνο εργασία και κυρίως σε θέσεις μόνιμες και ανεύθυνες που τους επιτρέπουν να έχουν τέτοια πάθη, θα καταβάλλουν τους δύο μισθούς που αναλογούν στο ετήσιο εισόδημά τους. 
Οι άνεργοι που βολεύονται με μια κεραία κλοπής ίντερνετ από τον γείτονα, επιδιώκοντας την ελεημοσύνη του τεμπέλη, θα αναγκαστούν σε κοινωνική εργασία δύο μηνών στους οικείους δήμους της περιφερείας που διαμένουν. 
Τα έσοδα που προβλέπεται να συγκεντρωθούν από αυτή την νέα φοροεισπρακτική λαίλαπα υπολογίζονται σε τέτοιο ύψος που θα βοηθήσει την ταχύτερη έξοδο της χώρας από την οικονομική επιτήρηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. 
Οι πληροφορίες φέρουν την κυρία Μέρκελ να συγχαίρει σε προσωπική επικοινωνία με το μέγαρο Μαξίμου την προοδευτική αριστερή αντίληψη της Ελληνικής κυβέρνησης για την ιδέα της αυτή. 
Επιπλέον, τα κέρδη από την ανυπαρξία αντιδράσεων όσων θα πληγούν από την νέα φορολογία, βοηθούν στην ομαλή διαδικασία καταστροφής της χώρας, αποφεύγοντας τις άσκοπες αντιδράσεις όσων αντιστρατεύονται το Ευρωπαϊκό όραμα. 
Οι μελέτες που έγιναν από επικοινωνιολόγους σχετικά με την συμπεριφορά του Έλληνα, έδειξαν πως ακόμη και το σπίτι να του πάρουν μπορεί να συναινέσει, αρκεί να μην τον διαπομπεύουν με τον κοινωνικά απαράδεκτο όρο του “μαλάκα”. Για τον Έλληνα, αυτός ο χαρακτηρισμός είναι ικανός να οδηγήσει σε συμπλοκές ακόμη και σε αφαίρεση ζωής αν τον υποστεί από γνωστό ή άγνωστο, ακόμη και κατά την ώρα που οδηγεί το αυτοκίνητό του. 
Με αυτή την γνώση των επικοινωνιολόγων, συνεχίζει να επικροτεί την ψευδή αξία του Έλληνος η κυβέρνηση όπως έκαναν και οι προηγούμενες για πολλά χρόνια, ώστε να τον κρατά σε οπαδική ομηρία. 
Παλαιότερα ένας σπουδαίος πολιτικός προσφωνούσε τους κατοίκους αυτής της χώρας ως “Περήφανα νιάτα και τιμημένα γηρατειά”. Μόνο αυτό το σλόγκαν αρκούσε για να εξασφαλίζει την ολιγαρχική του παραμονή μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες και έτσι μπόρεσε να ολοκληρώσει επάξια την αποστολή που του είχαν εμπιστευτεί οι εκπρόσωποι του παγκόσμιου διαχρονικού κεφαλαίου. 
Προς εξυπηρέτηση των λίγων ημετέρων που δεν φοβούνται να μετανοήσουν αν πρόκειται να μην πληρώσουν πρόστιμο, θα υπάρχει συγκεκριμένη διάταξη  ανάλογη με την "δήλωση μετάνοιας" την οποία στον παρελθόν ζητούσαν να υπογράψουν οι κομουνιστές προς αποφυγή του θανάτου τους. 
Έτσι αυτό το “παράθυρο” για να γλιτώσουν οι παρανομούντες το βαρύ τιμωρητικό πρόστιμο, είναι να δηλώσουν εντός των ψεύτικων προφίλ τους το πραγματικό τους όνομα μαζί με μία συγνώμη για αυτή την συμπεριφορά τους. Την πρόταση αυτή την εισηγήθηκε το σοφό συμβούλιο των πατέρων της Εκκλησίας της Ελλάδος, θέλοντας να φέρει στο προσκήνιο τις αρετές της ομολογιακής πίστης που εκπροσωπεί. Πιο συγκεκριμένα η “Μετάνοια” που τόσο πολύ απαξιώνεται από την εγωκεντρική εποχή μας, θα βρει έμπρακτη και κερδοφόρα υλοποίηση μέσα από την συγκεκριμένη οδηγία. 
Για ιστορικούς λόγους αναφέρουμε πως οι θάνατοι και οι βασανισμοί των κομουνιστών τότε ήσαν πολλοί και τα υπογεγραμμένα χαρτιά ελάχιστα. 
Η εμπειρία του αίματος των αριστερών που θανατώθηκαν, για χρόνια είχε πέσει σε αχρηστία μέσα στα συρτάρια του σοσιαλισμού που είχε η Ελλάδα. Ναι για όσους δεν το γνωρίζουν οι Ελλάδα κυβερνήθηκε για πολλά χρόνια από τον Σοσιαλισμό που κατάφερε να ενώσει κατά το λαϊκόν άσμα τον λαό με το Κολωνάκι. Έτσι εφευρέθηκε ο λαϊκός καπιταλισμός του χρηματηστηρίου και η αλληλεγγύη των ομοφρονούντων στον αποθησαυρισμό χρημάτων για τα εγγόνια τους.
Δεν είχε όμως κυβερνηθεί η χώρα από κομμουνιστές. Το καθαρόαιμο κομμάτι που εκπροσωπούσε την δικτατορία του προλεταριάτου, μέσα από την σοφία που διαθέτει κατάφερε να κρατήσει τον χαρακτήρα του διαμαρτυρημένου συνδικαλιστικού φορέα, μαζί με τις οικονομίες που το κάνουν να νιώθει ανεξάρτητο  μέσα στον βρώμικο καπιταλισμό. 
Παρ' όλα τούτα, οι αναλύσεις δείχνουν πως και σήμερα ελάχιστοι είναι αυτοί που θα  χρησιμοποιήσουν το ευεργέτημα της μετάνοιας, αλλά με διαφορετική ηθική αιτία από αυτήν της ιστορικής καταγραφής των βασανισμών της πρόσφατης ιστορίας. 
Σήμερα ο Έλλην πρωτίστως διαθέτει την ιδιότητα του λεβέντη και δεν κάμπτεται από τέτοιες ταπεινώσεις. Μαλάκα δεν λέει ποτέ τον εαυτό του κάθε σοβαρός πολίτης της Ελλάδος, και δη εγγράφως, παρά μόνο τον άλλο που δεν έχει ακριβώς τις ίδιες αντιλήψεις με αυτόν. 

Σε κάθε περίπτωση το άρθρο αυτό μας πληροφορεί για το γεγονός της σκέψης που διαθέτουμε, βοηθώντας μας να δούμε μέσα από ένα καθρέπτη την εικόνα μας και να σωθούμε. 
" Να Σωθούμε"... μεγάλη κουβέντα. 
Μεταξύ μας τα πρόβατα τα εκτρέφουμε για τον σκοπό της βρώσης και δεν νομίζω πως η ευχή να σωθούν θα ήταν δίκαιη. Θα ξεσπάθωναν χασάπηδες και ταβερνιάρηδες και θα σταματούσαν οι γάμοι με τα κοψίδια από τους ευτυχισμένους πολίτες. 
Το θέμα είναι να αποφασίσουμε ατομικά τι ζώο θέλουμε να είμαστε. Τότε θα πάμε κάποιοι σε αγέλες για να περιμένουμε ήρεμα τη σφαγή μας, ή άλλοι θα βγούμε στην πείνα της ελεύθερης ζωής που εκεί χρειάζεται αρετή και τόλμη η Ελευθερία…  Ταυτόχρονα μέσα και έξω από την φυλακή δεν γίνεται. Ίσως αυτή η παρανόηση αποτελεί και την πεμπτουσία του Τζάμπα Μάγκα, μιας ιδιότητας που χαρακτηρίζει τον Έλληνα, ο οποίος θέλει την ελευθερία του αλλά μένει ως σκύλος στην αυλή των αφεντικών που τον ταΐζουν πάντα για το συμφέρον τους. 
Ας το σκεφτούμε... και ίσως να σκύψουμε το κεφάλι από ντροπή όσοι το σηκώνουμε με έπαρση ψηλά αλλά με δανεικό κολάρο...

Ο γέλωτας ή η ανησυχία, διαβάζοντας το άρθρο, είναι ελεύθερη για τον κάθε ένα αναλόγως της πνευματικής του συγκροτήσεως. 


Υ.Γ
1. Παρακαλώ μην το αναπαράγετε ως είδηση. Φαντάζομαι να καταλάβατε το λόγο... 

2. Την φωτογραφία την δανείστηκα από εδώ






Η θεατρική πρεμιέρα είναι γιορτή...



Στις 23 Απριλίου του 2016, στο θέατρο του Συλλόγου Εργαζομένων των ΕΛΤΑ Αττικής, στην Αθήνα παρουσιάστηκε το έργο «Οι ζωές των άλλων». 
Στην παρούσα ανάρτηση δημοσιεύονται τα πέντε αποσπάσματα που συγκροτούν στο σύνολό τους ολόκληρη την παράσταση. Αναλαμβάνοντας ολοκληρωτικά την ευθύνη για την γραφή, την διδαχή καθώς και την εικαστική απόδοσή του, θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους με πίστεψαν και με την αξία τους και όλοι μαζί δημιουργήσαμε αυτό το έργο. 
Ήμουν με όσα ευθύνομαι η αφορμή. Η υπέροχα δύσκολη και ενδιαφέρουσα συνύπαρξη των ανθρώπων ευθύνεται αυτό που θα παρακολουθήσετε. 
Ειδική μνεία εκτός των συνεργατών ηθοποιών, θα ήθελα να κάνω στην Τατού Δέδε για την μουσική σύνθεσή της, που επένδυσε τα συναισθήματα του έργου μας. 
Σημαντική ήταν και η βοήθεια του σπουδαίου φωτιστή θεάτρων, του Παναγιώτη Μανούση για τις ατμόσφαιρες που μας οδήγησε να αποδώσουμε μεταξύ των ιστοριών. 
Τέλος, ο σεβασμός και η αρωγή του σκοπού μας από το Διοικητικό συμβούλιο του Συλλόγου, μέσα από τον ρόλο του παραγωγού έργου πολιτισμού, αξίζει και το δικό μου μεγάλο ευχαριστώ. 

Η ζωή είναι όμορφη, όχι για αυτά που “κάνουμε” όσο την περπατάμε, αλλά για τον “τρόπο” που υλοποιούμε και απολαμβάνουμε τα έργα μας, πάντα με Ανθρώπους! 

Κ.Ζ





 Εισαγωγή έργου 

με Τζία Πριοβόλου και Δέσποινα Μάκρα 







Πρώτη ιστορία

με Κατερίνα Αλυσανδράτου και Μάνο Ζαβάκο






Δεύτερη ιστορία
με την Γωγώ Θεοδωρίδου και τον Τάσο Καπιζώνη







Τρίτη ιστορία



με Γιούλη Καραουλάνη, Ελισάβετ Μενεξιάδη,

Μάνο Ζαβάκο και Δημήτρη Καρακοντάκη







Τέταρτη ιστορία

και επίλογος



με Δημήτρη Καρακοντάκη και Τάσο Καπιζώνη