Φόρμα παραγγελίας Αθιβολής

Μπορείτε να καταθέσετε τα χρήματα της παραγγελίας σας (βιβλίου και μεταφορικών) σε έναν από τους λογαριασμούς της ''Τέχνης Πολιτεία''.

ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ: IBAN GR9701721850005185076919508

ALPHA BANK: IBAN GR3901403270327002002008423

Η αποστολή γίνεται μέσω των ΕΛ.ΤΑ. Τα έξοδα αποστολής είναι 2,60 € πλέον των 15€ που κοστίζει το βιβλίο για την Ελλάδα. Επίσης βάσει ισχυουσών τιμών των Ελληνικών Ταχυδρομείων, πλέον της τιμής βιβλίου, το κόστος για την Ευρώπη διαμορφώνεται ως Β προτεραιότητα στα 22,76 € και για τις λοιπές χώρες ανέρχεται στα 27 €.

Όλες οι πληροφορίες που διαβιβάζονται από εσάς είναι εμπιστευτικές και χρησιμοποιούνται μόνο για τη διεκπεραίωση των παραγγελιών σας.

Τα πεδία με αστερίσκο* είναι υποχρεωτικά.

ΑΓΓΕΛΑ του Γιώργου Σεβαστίκογλου










Βρισκόμαστε στην τελική ευθεία ανεβάσματος του σπουδαίου έργου «Αγγέλα» του Γιώργου Σεβαστίκογλου. Θα παιχτεί δωρεάν για τρεις παραστάσεις στις 9,10 και 11 Ιουνίου 2017, στο θέατρο του Συλλόγου Εργαζομένων των Ελλήνων Ταχυδρόμων στην Αθήνα.
Ο θεατρικός χώρος βρίσκεται στην οδό 3ης Σεπτεμβρίου 11 στον 6ον όροφο.

Εμείς που χτίσαμε τις σχέσεις των ρόλων μέσα από το θεατρικό κείμενο, οδηγήσαμε σε ένα όμορφο ταξίδι στις ψυχές μας. Αυτές τις αισθήσεις που ζήσαμε, θέλουμε να τις μοιραστούμε με όσο το δυνατόν περισσότερους θεατές. Θεωρώντας οι ηθοποιοί Ταχυδρόμοι  πως οι σχέσεις δεν τελειώνουν στο χαμόγελο που ανταλλάσσουν σαν δίνουν την αλληλογραφία στους Πολίτες, νιώθουν ως τιμή την  προσφορά της Τέχνης τους σ’ αυτούς που  καθημερινά συναντούν.

Τους καταλαβαίνω, γιατί τρία χρόνια τώρα που δουλεύω μαζί τους, γνώρισα την αξία τους. Επιπλέον, σέβομαι το επαγγελματικό αποτέλεσμα που προκύπτει από αυτούς, γιατί αντιμετωπίζουν το θέατρο ως έρωτα ζωής.

Καλή αντάμωση 

 Κ.Ζ


Δομίνικος Θεοτοκόπουλος. Ο κατά την Εσπερίαν El Greco








Αυτές τις ημέρες, χάνομαι στις μουσικές του Βαγγέλη Παπαθανασίου, που κρύβουν μέσα τους, μνήμες και γνώσεις των Κενταύρων.  Ίσως εν αγνοία του συνθέτη, να του ενστάλαξε η γενέτειρά πατρίδα του, την ουσία των δίχειλων παλαιών Σοφών.  
Δομίνικος Θεοτοκόπουλος, μία μορφή που ο καθείς εμβαθύνει σε αυτήν, σύμφωνα με την δομή της σκέψης του. Με αφορμή την κινηματογραφική ταινία El Greco, που βασίζεται στο βιβλίο του Δημήτρη Σιατόπουλου και την σκηνοθέτησε ο Γιάννης Σμαραγδής, ταξιδεύω σε ερωτήματα που φέρνουν τις ανθρώπινες ιστορίες του 16ου αιώνα στο παρόν μας.
Έχασε ποτέ την Ελληνικότητά του ο Δομίνικος;
Πως μπορεί να κινδυνεύεις από τις σκέψεις σου, σαν τις ακούσουν παλαιοί σου φίλοι που επιλέξανε να ενσωματωθούν στο σύστημα εξουσίας της εποχής τους;  Μιλώ για τον Ισπανό φίλο του Θεοτοκόπουλου αρχικά ιδεαλιστή ιερωμένο, τον Νίνο ντε Γκεβάρα, που στην συνέχεια έγινε Μέγας Ιεροεξεταστής και έστελνε στην πυρά τους αιρετικούς.
Υπάρχουν γύρω μας φίλοι, που άλλαξαν δρόμους σκέψης και το σχήμα των συμφερόντων τους έγινε η ουσία της ζωής τους;  Ίσως κάτι θυμίζει στον κάθε ένα από εμάς αυτό το ερώτημα, αν ανατρέξουμε στο προσωπικό ιστορικό μας τοπίο.
Η ζωή που ιερουργεί την μεγαλοσύνη μέσα από το πνεύμα της Τέχνης, βρίσκεται συχνά σε θλιβερές συναντήσεις με ανθρώπους που απαξιούν κάθε αντίθετο των προσωπικών συμφερόντων τους. Ένα σπαθί στο παρελθόν, ή μια οικονομική καταδίκη σήμερα,  μπορεί να κόψει την ευγένεια μιας ζωής χωρίς να σκεφτεί ούτε μια στιγμή το «γιατί» κατά την τέλεση του εγκλήματος.
Οι ιεροεξεταστές της Εσπερίας παρέδιδαν στην πυρά τους αιρετικούς. Οι χαμένοι και τελικά νικητές του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου, είχαν υπαλλήλους που συμπλήρωναν τα έγγραφα για την αγορά αερίων θανάτωσης και κατέγραφαν τα μητρώα των θυμάτων, ενώ στο σχόλασμά τους άκουγαν στο σπίτι Μπαχ και χάιδευαν το αθώο ξανθό κεφαλάκι του παιδιού τους.
Σήμερα στον Νότο της οικονομικής βίας του κεφαλαίου επάνω στην ανθρώπινη συνείδηση, καλοσυνάτοι υπάλληλοι υπογράφουν και ξοδεύουν τις εργάσιμες ώρες τους σε μια βολεμένη ραθυμία, χωρίς να ξέρουν αν οι αποφάσεις που διαχειρίζονται σκοτώνουν γέρους, ενήλικες ή παιδιά. «Αν δεν το κάνω εγώ, θα με απολύσουν και θα το κάνει κάποιος άλλος» θα σου πει ο χαμογελαστός ηθικός αυτουργός του κρατικού συστήματος.   
Τίποτε δεν είναι αθώο και τίποτε δεν βρίσκεται έξω από την δική μας συνείδηση. Την συνείδηση όλων μας. Ο θύτης γίνεται θύμα και στην επόμενη στιγμή τα πάντα αντιστρέφονται… Το δίκιο μέσα στον άρρωστο πολιτισμό μας, φωνάζει πως όποιος δρα σε βάρος των δικών μου συμφερόντων πρέπει να είναι νεκρός. Κανένας πολιτισμένος δεν ψάχνει την έννοια του συμφέροντος, μήτε αν ο τρόπος ζωής του, παράγει το «Καλόν» και το «Αγαθόν». Στις προηγμένες βόρειες χώρες δημιουργούν κοινότητες ζητώντας νομιμότητα στην διαστροφή τους οι παιδεραστές και στην Γερμανία είναι πλέον νόμιμα τα πορνεία για κτηνοβάτες. Αυτή είναι η εποχή μας. Η επιθυμία της φτηνής και αφιλοσόφητης ζωής μας είναι ισόθεος Νόμος.
Αυτά τα ερωτήματα πέρα από την ζωγραφική τεχνοτροπία του μεγάλου καλλιτέχνη με αφορούν και γι αυτό αφήνομαι στις αισθήσεις της ταινίας. Ο λόγος που χάνομαι στην υπέροχη μουσική του Βαγγέλη, είναι οι αντιστοιχίες των ηρώων της Αθιβολής με αυτές των προσώπων της υπέροχης κινηματογραφικής ταινίας. Ψάχνω τις αρμονίες της μουσικής πάνω στους διαλόγους και μονολόγους της θεατρικής Αθιβολής, προσπαθώντας να χτίσω τα συναισθήματα της λογικής απεύθυνσης του θεατρικού της λόγου. Παράσταση που δεν στοχεύει την ψυχή και το παρόν μας, νομίζω πως δεν έχει αξία. Για την δική μου θεατρική αντίληψη, πρώτα πρέπει να ξέρω τι θέλω να πω ως δημιουργός και στην συνέχεια να ενσαρκώσουμε την πρόταση όλοι οι συνεργάτες με τέτοια ευγένεια, που στο τέλος θα φέρει σε μουσική αρμονία τις αισθήσεις των θεατών.
Μπορεί στο τέλος να μην έχει καμία σχέση η μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου με αυτήν που θα υπάρξει για το θεατρικό έργο της Αθιβολής, όμως οι αξίες του Λόγου θα πρέπει να έχουν ίδιους κωδικούς. Διαφορετικά η Τέχνη και το «περίπου», δεν μπορούν να γεννήσουν εύμορφα τέκνα. Το τι γεννούν το βλέπουμε στα χύδην προσφερόμενα ευπώλητα δημιουργήματα της εποχής.

Κ.Ζ

Η Αθιβολή γίνεται θεατρικό έργο








         Διαβάζοντας οι αναγνώστες τις αγωνίες και τις σκέψεις των ηρώων του βιβλίου Αθιβολή, μου μετέφεραν πως αισθάνθηκαν γι’ αυτούς οικεία. Μου είπαν ακόμη πως στα πρόσωπά τους, αναγνώρισαν κομμάτια του εαυτού τους. Αυτό με οδήγησε να δραματοποιήσω τα θεμελιώδη ερωτήματα του έργου, αφήνοντας κατά μέρος τις λεπτομέρειες της ζωής των ηρώων που αφορούν την ανάγνωση του βιβλίου. Έτσι κάποια από αυτά τα πρόσωπα, αποφάσισα να αποκτήσουν σάρκα και οστά, ώστε να σταθούν μπροστά μας σε μια θεατρική σκηνή και να μας διηγηθούν τη ζωή, τις σκέψεις και τους φόβους τους. Σε αυτή την μεταφορά των αισθήσεων του έργου στο θέατρο, μέσα από τα αυτούσια κείμενα του βιβλίου, γεννήθηκε στο θεατρικό κείμενο ένα ενδιαφέρον πάντρεμα του παρόντος με το παρελθόν. Κατ’ αυτόν τον τρόπο έβαλα στην γραφή ερωτήματα που δεν μπορούν να μας είναι αδιάφορα, γιατί κρίνω πως είναι επικίνδυνα να αλλάξουν το βόλεμα της σκέψης μας…

Κ.Ζ



Πρωτότυπο αρχείο της ανάγκης από την Γιορτή Σκέψης






Ποτέ η ζωή δεν εξελίσσεται με τον τρόπο που εμείς εικάζουμε πως αυτό θα γίνει. Θα έλεγα ευτυχώς, γιατί θα είχε πολύ θλιβερή εικόνα η πορεία της, ταιριαστή με τις ανθρώπινες προθέσεις. Κάπως έτσι έγινε και στην συγκέντρωση φίλων, γνωστών μα και αγνώστων, στον Πολιτιστικό Χώρο του Συλλόγου Εργαζομένων των ΕΛΤΑ.
Το ξημέρωμα του Σαββάτου, την ημέρα της εκδήλωσης, δεν περίμενα να έρθουν τόσοι φίλοι δεδομένης της καταρρακτώδους βροχής που από το πρωί σάρωνε το λεκανοπέδιο. Εδώ η ζωή  διασκέδασε τους ανθρώπινους φόβους μου, προσφέροντάς μου μια απρόσμενη χαρά από την μεγάλη προσέλευση. Όλα είχαν έρθει ανέλπιστα καλά.
Για μια στιγμή πρόσεξα την κάμερα που είχε στηθεί σε διακριτικό σημείο της αίθουσας σκεπτόμενος ωραία, θα έχουμε και βίντεο για όσους δεν τα κατάφεραν να έρθουν.
Εδώ η απρόβλεπτη ζωή, θέλησε να διασκεδάσει εκ νέου την βεβαιότητα που εξέφρασα. Τελικά, μας έδωσε ένα ωραίο ηχητικό αρχείο που είχα φροντίσει να γράφεται κατά την διάρκεια της ομιλίας, μαζί με επιμέρους μαγνητοσκοπημένα πλάνα από την κάμερα που κατά την διάρκεια της εκδήλωσης παρέδωσε, στον δικό της θεό, όλη την ενέργειά της.

Μικρό το κακό, γιατί αποκτήσαμε ένα κολάζ ήχου μαζί με βίντεο. Θα το ονόμαζα πρωτοτυπία της ανάγκης...

Κ.Ζ