Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιώργος Σεβαστίκογλου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιώργος Σεβαστίκογλου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η Αγγέλα μέσα από την κάμερα του Ιωσήφ Παπαδόπουλου



Αναδημοσιεύω στοιχεία 
από την ανάρτηση του φίλου δημοσιογράφου Ιωσήφ Παπαδόπουλου,
που μας τίμησε με την παρουσία του. 
Το άρθρο του με το σχετικό βίντεο βρίσκεται στην διεύθυνση:


-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Αγγέλα". Ὀταν ταχυδρομικοί υπάλληλοι μεταμορφώνονται σε ηθοποιούς αξιώσεων! 

Δημοσιεύθηκε : Τετάρτη, 14 Ιούνιος 2017 05:29

Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Η θεατρική ομάδα του "Πολιτιστικού Κέντρου των Ελληνικών Ταχυδρομείων Αττικής" ανέβασε το τριήμερο 9-11 Ιουνίου, στο επί της οδού 3ης Σεπτεμβρίου εντευκτήριό τους, την θεατρική παράσταση "Ἁγγέλα", του Γιώργου Σεβαστίκογλου, σε σκηνοθεσία του Κώστα Ζωγραφόπουλου.

Με έκπληξη διαπίστωσαν οι θεατές που παρακολούθησαν την παράσταση μια ομάδα ταχυδρομικών υπαλλήλων να μεταμορφώνεται επάνω στη σκηνή, υπό την καθοδήγηση του σκηνοθέτη και φίλου Κώστα Ζωγραφόπουλου, σε θεατρικό θίασο αξιώσεων!
Οι Γεωργία Θεοδωρίδου (Νέρα), Ελισσάβετ Μενεξιάδη (Φανή), Τζία Πριοβόλου (Άννα), Γιούλη Καραουλάνη (Γεωργία), Κατερίνα Αλυσσανδράτου (Αγγέλα), Γωγώ Λιάπη (κυρία Παππά), Γιώργος Ζώης (αστυφύλακας, γκαρσόν), Δημήτρης Καρακοντάκης (Στράτος) και Τάσος Καπιζώνης (Λάμπρος) υποδύονται τους ρόλους τους σαν να είναι επαγγελματίες ηθοποιοί!

 Πρόκειται για θεατρικές προσπάθειες, πάντοτε με την σκηνοθετική επιμέλεια του Κώστα Ζωγραφόπουλου, που έχουν συνέχεια μέσα στον χρόνο.
Παρακολούθησα την περασμένη Κυριακή την "Αγγέλα" και ομολογώ ότι εξεπλάγην, τόσο από την σκηνοθεσία, όσο και από τον τρόπο και τη φυσικότητα με την οποία υποδύθηκαν τους ρόλους τους οι ως άνω υπάλληλοι των ΕΛ.ΤΑ.!
Μια αφιλοκερδής θεατρική παράσταση με λιτό, αλλά πολύ γλαφυρό, σκηνικό, με τους θεατές να γεμίζουν την αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου των ΕΛ.ΤΑ. και τις τρεις ημέρες της παράστασης. Στο πρόγραμμα της "Αγγέλας", ο Κώστας Ζωγραφόπουλος αναφέρει χαρακτηριστικά :

"Για την Αγγέλα του Γιώργου Σεβαστίκογλου μια φωνή μέσα μου προστάζει να σιωπήσω, αποφεύγοντας τις συνήθεις σκηνοθετικές αναλύσεις. Σε τέτοια μεγάλα έργα θα πρέπει να επιτρέπουμε να μιλούν στις καρδιές των θεατών. Το μόνο που θα ήθελα να αναφέρω, σε όσους κρατούν στα χέρια τους αυτό το πρόγραμμα, περιμένοντας να ανοίξει η αυλαία του θεάτρου μας, είναι πως θα αδικούσαν το έργο αν το αντιμετώπιζαν ως ηθογραφία εποχής. Οι ήρωες αυτού του σπουδαίου συγγραφέα, κρύβουν σκέψεις, επιθυμίες, φόβους και την ανθρώπινη μοίρα όλων των εποχών. Αυτή τη μαγεία ζήσαμε όλοι όσοι μυηθήκαμε στα μεγάλα ερωτήματα της γραφής του. Οι εξαίρετοι, ένας προς έναν, ηθοποιοί, έδωσαν για μια ακόμη φορά απλόχερα την ομορφιά της ψυχής τους, ως εραστές της Τέχνης, κατά τον αγώνα του θεατρικού ανεβάσματος, συνεπικουρούμενοι από την αρωγή των εκλεκτών συναδέλφων τους που στηρίζουν τον Πολιτισμό. Τους ευχαριστώ όλους από τα βάθη της καρδιάς μου για την παιδεία που μου προσφέρουν μέσα από την ιδιότητα του θεατρικού δασκάλου τους. Τέλος, ίσως να ανακαλύψετε και εσείς μέσα από τον λόγο του έργου, κομμάτια από τον δικό σας εαυτό. Αν τούτο συμβεί, δεν χρειάζεται να το ερμηνεύσετε λογικά. Βιώνοντας αυτή την αίσθηση, κατανοούμε το πραγματικό νόημα της Παιδείας του Θεάτρου...".

Συντελεστές.
Θεατρικός συγγραφέας : Γιώργος Σεβαστίκογλου.
Σκηνοθεσία - Εικαστικά : Κώστας Ζωγραφόπουλος.
Κατασκευή σκηνικού : Τάσος Καπιζώνης, Δημήτρης Καρακοντάκης.
Επιμέλεια ενδυμάτων : Γιούλη Καραουλάνη.
Μουσικές συνθέσεις : Αντώνης Αθανασόπουλος.
Επιμέλεια ήχων : Αλέξανδρος Ανδριώτης.
Χορογραφία Εϊβαλάδων: Ιωάννα Πορτόλου








Η εποχή μας μέσα από την θεατρική "Αγγέλα"






Σήμερα τελείωσα το μουσικό μου ταξίδι στην μεταπολεμική κουλτούρα των Αθηναίων, για λογαριασμό του υπέροχου έργου «Αγγέλα» του Γιώργου Σεβαστίκογλου. 
Έτσι δημιούργησα τον ηχητικό καμβά που φαντάζομαι για το έργο, ώστε να κινηθούν πάνω του οι σχέσεις και τα συναισθήματα των ηρώων. 
Πάνω σε αυτόν θα δουλέψει στην συνέχεια με την δική του φαντασία ο μουσικός που θα συνεργαστούμε, ώστε να μπορέσουμε να πετύχουμε ένα άξιο αποτέλεσμα ανεβάζοντας το έργο. 
Για το συγκεκριμένο θεατρικό, διερεύνησα αισθήσεις μέσα από τους παλμούς των χορδών σε ένα μπουζούκι, από τα σκληρά ελάσματα μιας λατέρνας, από την αναπνοή ενός πλανόδιου οργανοπαίκτη πάνω στην στομίδα του πνευστού και από το δέρμα ενός νταουλιού που κατορθώνει με τούτο να μετουσιώσει ο βακχευτής την βία σε χορό. 
Ο Διόνυσος είναι πιο κοντά στα πάθη και τις επιθυμίες εκείνης της εποχής, που δεν διαφέρει καθόλου από την δική μας σήμερα. 
Η μεταπολεμική αβεβαιότητα για την επιβίωση των ανθρώπων εκείνης της εποχής, τους ήθελε εξαθλιωμένους να γίνονται έρμαια εκμετάλλευσης, ψάχνοντας λίγη αξιοπρέπεια στην μετανάστευση, απέναντι στην πείνα. 
Σήμερα οι άνθρωποι στις ίδιες γειτονιές της Αθήνας, αν και κρατούν στα χέρια τους εξελιγμένα κινητά τηλέφωνα, νιώθουν εξίσου αβέβαιο το μέλλον τους. Πάλι ξενιτεύονται για να αποφύγουν την οικονομική και ηθική τους εξαθλίωση από πολιτικές που υπαγορεύονται στις εκ περιτροπής δημιουργούμενες κυβερνήσεις κατά το συμφέρον αυτών που θέλουν να είναι οικονομικοί επικυρίαρχοι. 
Ο θάνατος και ο έρωτας, όταν τα πράγματα γίνονται απειλητικά για την ίδια την ζωή των ανθρώπων, θεριεύουν μέσα τους. Όσο ποθούν την ζωή τόσο επιλέγουν θυμικά το ξόδεμά της. Όσο χάνουν τις μάχες τόσο κερδίζει χώρο η ελπίδα μέσα από τα σπέρματα της γενιάς τους. Μια αέναη πάλη. Αυτές οι δυο αντίθετες δυνάμεις στην ζυγαριά της Θεόδοτης φύσης, ο έρωτας και ο θάνατος, παλεύουν ξέροντας εξ αρχής πως ο αγώνας τους πάντα θα έχει ισορροπία. 
Ποτέ δεν θα κερδίσει η ζωή τον θάνατο μα ούτε και το αντίθετο πρόκειται να συμβεί. Αυτή άλλωστε είναι και η τραγικότητα της ύπαρξής μας. 
Το έργο του Γιώργου Σεβαστίκογλου τελειώνει με μία εξαιρετική μετουσίωση του ερωτήματος της ερωτευμένης Αγγέλας καθώς βλέπει νεκρό τον Λάμπρο της.
Κοιτά απεγνωσμένα γύρω της ρωτώντας αν ο αγαπημένος της θα ζήσει, για να καταλήξει μόνη πλέον στο συμπέρασμα της θετικής εκδοχής με ό,τι μπορεί να κρύβει μέσα της αυτή η κατάφαση. 
Τα όριά μας και η τρέλα έχουν κοινή στέγαση. 
Για όσους μπόρεσαν και «οίδαν»… ζωή και τρέλα παίρνουν ίδιο πρόσημο. 
Στον κάθε άνθρωπο εναπόκειται να αποφασίσει αν θα είναι αυτό το πρόσημο θετικό ή αρνητικό… 

Ερωτά λοιπόν η ηρωίδα που φέρει την καθαρότητα των προθέσεων της Αντιγόνης. 
 - Θα ζήσει; Θα ζήσει; 
 ( για να επιλέξει κορυφώνοντας την εκδοχή στην θέση της) 
- Θα ζήσει! Θα ζήσει! Θα ζήσει!
Κ.Ζ

Υ.Γ
Την φωτογραφία την δανείστηκα από αυτόν τον ιστοχώρο.