Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΕΙΡΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΕΙΡΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ο Θόδωρος στο Γλυκάνισο...

 

 Κλικ στην εικόνα για μετάβαση στη σελίδα του youtube

 

Ένα αρχείο από την συμμετοχή του ήρωα Θόδωρου σε σκηνές της τηλεοπτικής σειράς Γλυκάνισος, βρίσκεται στο κανάλι του youtube: https://www.youtube.com/@siniparxi/featured

Αυτό που θα ήθελα σε αυτήν την ανάρτηση  να αφήσω ως αποτύπωμα σκέψης,  είναι πως τα λόγια στην τέχνη της υπόκρισης είναι μόνο η αφορμή για να επικοινωνήσουμε ιδέες και στάσεις ζωής που τα ξεπερνούν. Η αλήθεια μας δεν βρίσκεται στις δηλώσεις, αλλά στις προθέσεις των έργων μας. Η εποχή μας είναι δυστυχώς κακόηχα ηχηρή με εγωκεντρικές κενολογίες. Όταν μπορέσουμε να αποδελτιώνουμε τα λόγια που ακούμε ή λέμε, θα περάσουμε σε ένα άλλο τρόπο ζωής ως άτομα και ως κοινωνία. Μέχρι τότε, η αλήθεια είναι πως η σιωπή και οι παύσεις, φοβίζουν σαν τον θάνατο όλους εμάς που νομίζουμε ότι ζούμε... ακόμα και στην τέχνη. 

Τώρα σχετικά με την συμμετοχή μου στην σειρά:
Λίγο διάστημα έμεινε ακόμη ώστε να ολοκληρωθούν τα γυρίσματα. Το άρωμα της συνεργασίας με τεχνικούς και συναδέλφους ηθοποιούς είναι λεπτό και αλησμόνητο. Προσπαθώ σε κάθε άνθρωπο να κοιτάξω μέσα του τους δυο λύκους που προστατεύουν την ψυχή του. Τον καλό και τον κακό, τον φιλικό και τον εχθρικό, αυτόν που μοιράζεται κι αυτόν που ιδιωτεύει, αυτόν που αγαπά τους άλλους κι αυτόν που εχθρεύεται.  Χρέος μας, σκέφτομαι, είναι να ξέρουμε πότε και πως τους κοιτάμε στους άλλους ανθρώπους στα μάτια. Δηλαδή με άλλα λόγια ποιόν "δικό μας" λύκο αφήνουμε να μιλήσει μαζί τους...

Τιμή μου λοιπόν που σε αυτή την παραγωγή συνάντησα τόσο όμορφους "λύκους".
Είμαι σίγουρος πως θα έχουμε κι άλλες όμορφες στιγμές μέχρι το τέλος των γυρισμάτων με όλους αυτούς τους σπουδαίους ανθρώπους.

Αυτά τα βίντεο έχουν δημιουργηθεί για ανθρώπους της οικογένειας που δεν μπορούν να δουν το κανάλι και την σειρά από το εξωτερικό, αλλά και για συγκεκριμένους ανθρώπους στην ημεδαπή που με αγαπούν, και αδυνατώντας να παρακολουθήσουν τηλεόραση ήθελαν να ακούσουν ή να δουν σκηνές που συμμετέχω. 

Εύχομαι τα καλύτερα στις ψυχές όλων μας.


 

 


Σκέψεις κατά το ξεκίνημα της σειράς Γλυκάνισος

 
 
 

 

Γλυκάνισος. Μία λέξη που ακουμπά στην υπόθεση της κοινωνικής σειράς που ανέβηκε από την τηλεοπτική συχνότητα του ΣΚΑΪ για την περίοδο 2022-2023. Θυμάμαι ακόμη την στιχομυθία με την Κωνσταντίνα Λαψάτη, μετά το τηλεφώνημα που δέχτηκα και ενώ δουλεύαμε διορθώνοντας ένα επεισόδιό μας από την σειρά Γεφυραίοι  κατά την ημέρα που μου προτάθηκε η συμμετοχή μου στη σειρά, και πριν ακόμη διαβάσω από το email μου τα δύο πρώτα επεισόδια που μου είχαν στείλει.

-            Μόλις μου έκαναν πρόταση για μια νέα σειρά που θα βγει στην τηλεόραση.

-            Από ποιόν;

-            Από την Tanweer

-            Ποιος το γράφει;

-            Ο Κυρίτσης

-           Ο γνωστός;

-          Ναι, ο Γιώργος Κυρίτσης.

-            Να πας.

Δεν συζητήσαμε τίποτα άλλο και αμέσως μετά τα δύο πρώτα επεισόδια που διαβάσαμε νιώσαμε εναρμονισμένοι με αυτήν την αυθόρμητη πρώτη συζήτησή μας. Ο Χίτσκοκ έλεγε πως για να φτιάξεις μια καλή ταινία χρειάζεται τρία πράγματα να είναι καλά: «Το σενάριο, το σενάριο και το σενάριο». Πέρα όμως από την πρώτη εντύπωση, διαπίστωσα αργότερα πως όλοι οι συμμετέχοντες έδιναν -και συνεχίζουν να δίνουν- τον καλύτερο εαυτό τους για να δημιουργήσουν μια  κινούμενη εικόνα που φέρνει καλά ζυγιασμένα ερωτήματα στο τώρα της ζωής μας μέσα από την επικαιρότητα. Ο λόγος για αυτήν την έντονη πληθυσμιακή αλλαγή στη χώρα μας αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης, από μετακινήσεις πληθυσμών εκτός ηπείρου, για την οποία οι αιτίες δεν εξηγούνται εύκολα σε συζήτηση καφενείου.

Ο ρόλος του Θόδωρου που μου προτάθηκε -και δέχτηκα- είναι άκρως ενδιαφέρων. Πρόκειται για έναν χαρακτήρα που ξεκινά στην σειρά ως κηπουρός στο σπίτι των Δεμίρηδων (επώνυμο πρωταγωνιστικής οικογένειας).  Είναι ένας ηλικιωμένος υπάλληλος που αγαπά τη ζωή της οικογένειας των πρωταγωνιστών όπως και τον κήπο που διαθέτουν.  Ο σεναριογράφος με την ομάδα του, μέσα από αυτό τον ήρωα κρατά μια ισορροπία σύνδεσης της παράδοσης χιλιάδων χρόνων μέσα από την  γλώσσα μας με το σήμερα. Στην καθημερινότητά του ο Θόδωρος χρησιμοποιεί αποφθέγματα από το ξεχασμένο παρελθόν, αλλά κυρίως ενδιαφέρον έχουν οι αντιδράσεις του σε όσα συμβαίνουν. Οι αντιδράσεις του, έχουν ένα ήθος που δικαιολογούν την άποψη πως «οι αρχαίοι δεν ήταν σπουδαίοι γι αυτά που είπαν αλλά για αυτά που έζησαν».

Δεν θα σημειώσω τους συντελεστές και τους εξαίρετους ηθοποιούς που πλαισιώνουν την μυθιστορία της σειράς. Είμαι σίγουρος πως είστε ενημερωμένοι, αλλά θα αφήσω και στο τέλος της γραφής έναν σύνδεσμο που αναφέρονται εκτενώς.  Σε αυτήν την προσωπική μου σελίδα θα ανεβάσω μια σκηνή μόνο με την πρώτη ηθοποιό που έκανα γύρισμα σε αυτήν την σειρά, την Γιούλη Γεωργακοπούλου, για να πάρετε μια γεύση των προαναφερομένων μου σχετικά με την γραφή του Γιώργου Κυρίτση και γιατί όχι να βρεθούμε παρέα μέσα από τις μικρές οθόνες για όσο διάστημα θα ταξιδέψουμε τον λόγο στις ψυχές των τηλεθεατών.
Να είστε καλά και πέρα από την τηλεόραση υπάρχει και η ζωή στην οποία οφείλουμε όλοι να βγούμε νικητές.  Νικητής για τη δική μου αντίληψη είναι ο άνθρωπος αυτός, που μέσα στην βία της ανθρώπινης φύσης, μπορεί και συνεχίζει να ζει συνειδητά.  

  Υ.Γ
Παλαιότερη δημοσίευση με τους συντελεστές της σειράς ΕΔΩ

Ο ποιητής Αντώνης Ρηγόπουλος στις Άγριες Μέλισσες

 

 


 

Η συμμετοχή μου στη σειρά Άγριες Μέλισσες αποτελεί ένα υπέροχο ταξίδι που μεταφέρει επί της ουσίας την καλλιτεχνική μου παρουσία από το θέατρο και στην τηλεόραση. Θέλω να πιστεύω πως όλα στη ζωή γίνονται χωρίς άγχος και όταν είσαι έτοιμος να πεις κάτι ουσιαστικό, εκτός από το να προβάλλεις μόνο το “εγώ” σου.

Λένε ακόμη πως εν αρχή ήν ο Λόγος και δεν έχουν άδικο όσοι το υποστηρίζουν.  Κατ’ αυτόν τον τρόπο θέλω να αναφέρω σε αυτή την ανάρτηση πως την ευθύνη όσων ενσαρκώνουμε μπροστά στο φακό την έχουν δύο άνθρωποι με τους συνεργάτες τους.  Η Μελίνα Τσαμπάνη και ο Πέτρος Καλκόβαλης. Το σενάριο που υπογράφουν για τρίτη επιτυχημένη σεζόν, τολμά να μιλήσει για δύσκολες εποχές που εύκολα θέλουμε να τις παραβλέπουμε. Η βία ανθρώπου σε άνθρωπο δεν είναι μια ιστορική παρελθοντική υπόθεση. Το θέαμα εκπαιδεύει το συναίσθημα και τη λογική του θεατή -και αυτό είναι σπουδαίο. Τα πρώτα συγχαρητήρια είναι δικά τους και ο καθένας μας φέρει το μερίδιο τιμής από την συμμετοχή του σε αυτόν τον κυκλικό χορό της δημιουργίας.

Μεγάλη χαρά για μένα ήταν το αντάμωμα εξαίρετων ηθοποιών και επαγγελματιών συντελεστών σε αυτήν την συμμετοχή μου.  Για ποιόν να μιλήσω πρώτα;  Τον εξαίρετο "κακό" Γαϊτάνη μας, τον Ευθύμη Μπαλαγιάννη; Τον κοσμοαγάπητο συγγραφέα και σπουδαίο ηθοποιό Γιώργο Ηλιόπουλο; Τον ταλαντούχο συνθέτη και ηθοποιό στη σειρά Αλέξανδρο Σιδηρόπουλο ή τον Γιάννη Βασιλώττο που με γοήτευσε με το ήθος και το ταλέντο του; Σκόπιμα άφησα στο τέλος τον Δημήτρη Γκοτσόπουλο, τον Λάμπρο της σειράς που όλοι αγαπούν.  Για τον Δημήτρη δεν έχω λόγια να πω. Η συνεργατικότητά του, η τελειομανία του για να φτιάξουμε το «μαζί» μπροστά στην κάμερα με έχει γοητεύσει και με χαροποιεί, γιατί συνεχίζουν τη σπουδαιότητα των παλαιών ηθοποιών οι νέοι με αξίες. 

 

 


Βέβαια έργο χωρίς μαέστρο δεν γίνεται να παιχτεί σε κανένα μουσικό σύνολο αλλά και σε κάθε συλλογική τέχνη. Έτσι ο Λευτέρης Χαρίτος έχει στα χέρια του τη σκηνοθετική μπαγκέτα στις Άγριες Μέλισσες και μέσα από τους άξιους συνεργάτες του συντονίζει πέρα από όλα τα άλλα και το συναίσθημα που φτάνει στις οθόνες των θεατών.  

Δεν θα ξεχάσω να αναφέρω πως ο χώρος που επιλέχτηκε να γίνουν τα γυρίσματα του στρατοπέδου εξορίας στην Λέρο, είναι ένα κατόρθωμα του Αντώνη Χαλκιά και των συνεργατών του. Κράτησαν στοιχεία φθαρμένα από τον χρόνο σε ένα εργοστάσιο οινοποιίας του περασμένου αιώνα και προσθέτοντας εικαστικές παρεμβάσεις, έδωσαν την αίσθηση εκείνης της εποχής.  Όταν παίζουμε ακουμπώντας την ιστορία της πέτρας μιας βιομηχανικής επανάστασης που απέτυχε στη χώρα μας, είναι βοήθεια την ώρα που  αναπαριστούμε την παρακμή εκείνου αλλά και όλων των καθεστώτων που μετέρχονται την βία για να «πείσουν» τους υπηκόους τους για τις δικές τους αλήθειες.

Τέλος θα πω ότι στην αρχαία Αθήνα τα χορηγικά μνημεία χτίζονταν για να παραμείνει η τιμή της νίκης του επιχειρηματία που πλήρωσε την παραγωγή της τέχνης. Ο τελευταίος μα και πριν από τον συγγραφέα είναι ο παραγωγός που αγαπά και οραματίζεται την επιτυχία ενός μύθου.  Εδώ θα ήθελα να αναφέρω χωρίς να το αναλύσω, πως είναι καιρός να προχωρήσουμε σε εξωστρέφεια των παραγωγών στις διεθνείς αγορές. Έχουμε τα πάντα, αυτό που μας λείπει μόνο είναι η εμπιστοσύνη στο τόλμημα και η επικέντρωση του “λόγου” μας σε παγκόσμιες και πανανθρώπινες αρχές με λιγότερη γκρίνια και ηττοπαθή αυτοσαρκασμό για όσα μας συμβαίνουν. Από εμάς περιμένουν πολλοί λαοί γιατί αναγέννηση χωρίς δωρικό λόγο δεν γίνεται.  Μπορεί να μη γνωρίζουμε τον Λευκάδιο Χερν στην Ελλάδα, αλλά τον έχουν εθνικό ποιητή οι Ιάπωνες και εκτιμούν αυτά που εμείς δεν διδάσκουμε στα σχολεία μας, που επί της ουσίας παράγουν την επόμενη γενιά που θα αποτελείται μόνο από καταναλωτές χωρίς στοιχειώδη επίγνωση των πράξεών τους.

 


Πιστεύω στην εξωστρέφεια της Ελληνικής Τέχνης και θα τη στηρίζω είτε είναι προϊόν του δικού μας δίδυμου συγγραφής, δηλαδή της Ντίνας Λαψάτη και εμού, είτε πρόκειται για γραφή άλλων σπουδαίων δημιουργών της ελληνικής γλώσσας.

Κλείνοντας θα πω ότι στην τέχνη που υπηρετώ, έχω τη διαστροφή να θαυμάζω και να αγαπώ όλους τους συναδέλφους ηθοποιούς, γιατί μέσα από την κάθε μία προσωπικότητα βλέπω στοιχεία που ταιριάζουν σε ρόλους που έχουμε γράψει ή φανταζόμαστε για όσες γραφές είναι ακόμα στο σκαρίφημα των ιδεών.

Παίζω θέατρο και τηλεόραση από αγάπη και μπορώ να εκτιμώ τις καλές γραφές των ελλήνων συγγραφέων στηρίζοντάς τες, γιατί ξέρω πως αν είναι να σηκωθούμε λίγο πιο ψηλά ως κοινωνία θα είναι μέσα από ένα διαφορετικό ήθος του πολιτισμού μας.

Αν είναι να σηκωθούμε από τον τοίχο στρατοπέδου που έχουν- και έχουμε- σηκώσει γύρω από την κοινωνία μας, θα πρέπει ο ένας να βοηθήσει τον άλλον και όχι να πατήσει επάνω του.

Κ.Ζ

Ένα όμορφο τηλεοπτικό γύρισμα

 

 


Το μικρό παλιό εκκλησάκι της Αγ. Τριάδος στην Παιανία φιλοξένησε, την Τρίτη που μας πέρασε, στον προαύλιο χώρο του το τηλεοπτικό γύρισμα ενός γάμου για τις ανάγκες της πετυχημένης σειράς «Έλα στη θέση μου».
Με χαρά βρέθηκα ανάμεσα στους δημοφιλείς ηθοποιούς της σειράς και το άοκνο τηλεοπτικό συνεργείο. Τέλεσα για ακόμη μία φορά τον γάμο των πρωταγωνιστών και σε αυτή την σειρά. Κατ’ εξαίρεση,  σκηνοθετική, σε αυτό το γύρισμα, συμμετείχα στην χαρά τους κατά το γαμήλιο τραπέζι.
Η ευγένεια και ο επαγγελματισμός του σκηνοθέτη Γιάννη Βασιλειάδη αλλά και των αγαπημένων ηθοποιών της σειράς, με έκαναν να νιώσω πως ανήκω και εγώ στην όμορφη τηλεοπτική τους ομάδα. Ήταν όλοι τους υπέροχοι!
Κρατώ και μεταφέρω στους φίλους μου την αίσθηση που έζησα από τα όμορφα χαμόγελα και τον επαγγελματισμό όλων των συντελεστών της σειράς, ευχόμενος να έχουν σημαντικές επιτυχίες στις καλλιτεχνικές τους επιδιώξεις!
 
 

Από την ταινία MAN OF GOD

 

 


 

Σε ένα άρτια οργανωμένο κινηματογραφικά χώρο, στην ΛΑΕΔ στην οδό Ρηγίλλης, έγιναν σήμερα γυρίσματα της κινηματογραφικής ταινίας που υπογράφει η Γιελένα Πόποβιτς, με τίτλο «Man of God», στην οποία πρωταγωνιστεί ο ταλαντούχος ηθοποιός Άρης Σερβετάλης. Η ταινία πραγματεύεται την ζωή του Αγίου Νεκταρίου. Μπροστά στην κάμερα υποδύθηκα και εγώ έναν αρχιμανδρίτη, υπηρετώντας την συνολική εξαίρετη δουλειά των δημιουργών.
Τους ευχαριστώ για την καλλιτεχνική συνύπαρξη.
 
 

Ημέρες δημιουργικής ρουτίνας






Το πρωί της Τρίτης, παρακολούθησα την προσευχή της δεύτερης σχολικής ημέρας της μικρής μου κόρης, αθέατος, βιώνοντας όμορφες αισθήσεις σε αυτό το στάδιο της ζωής μου. 
Η συνέχεια της δικής μου ημέρας ήταν γεμάτη όμορφες γνωριμίες αλλά και χαρούμενες συναντήσεις φίλων, στα γυρίσματα της σειράς “Κόκκινο Νυφικό” που πρόκειται να παρακολουθήσουν οι τηλεθεατές τον Οκτώβριο στον Alpha. 
Ο εξαίρετος Γιώργος Ζένιος μεταμφιεσμένος σε παπά παρακολούθησε, με την ευφυή υποκριτική του τέχνη, την πρόθεσή μου να εξομολογηθώ σε αυτόν. Την καθοδήγηση αυτής της εξομολόγησης είχε ο υπέροχος σκηνοθέτης Αντρέας Γεωργίου. 
Ο πλήρης μυσταγωγίας χώρος της εκκλησίας των Αγίων Αναργύρων, στου Ψυρρή, γέμισε από τον επαγγελματισμό των συνεργείων και το ταλέντο των συναδέλφων ηθοποιών. Εμένα δεν μπορώ να με “δω”, γιατί τα μάτια μου κοιτάνε προς τον έξω κόσμο, οπότε αρκούμαι να μιλώ με χαρά για τους άλλους. 
Τέλος, καθώς έδυε ο ήλιος, στην συνάντηση των αγαπημένων μου ηθοποιών των Ελληνικών Ταχυδρομείων, ένιωσα την κούραση να με νικά αποζητώντας την επιστροφή στο σπίτι μου, για να ακούσω τις εντυπώσεις της κόρης από την δεύτερη ημέρα στο σχολείο. 
Οι εντυπώσεις της νεαράς ήσαν καλές και ενθουσιώδεις, ενώ εγώ σε αντίθεση μ’ αυτήν νυσταγμένος. Η συνέχεια χωρίς ανατροπές ήταν προβλέψιμη… ο Μορφέας υποδέχτηκε στα αφώτιστα δώματά του, την αδυναμία μου να είμαι κάτι παραπάνω από Άνθρωπος. 
Ίσως να είναι αδόκιμη η έκφραση “δημιουργική ρουτίνα”, για αυτό που αισθάνομαι τώρα, αλλά κρύβει μέσα της το μέτρο της υποταγής στη φύση μας, ακόμα κι όταν παλεύουμε να σχίσουμε τα όρια του νου που μας φοβίζουν…

Κ.Ζ