Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δραγασιά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δραγασιά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η τρυφηλότητα σαπίζει τη ζωή μας

 

 

 

Το παρατεταμένο σπαραξικάρδιο κλάμα ενός παιδιού, με έκανε να κοιτάξω από το μπαλκόνι του σπιτιού μου έξω στο πεζοδρόμιο. Μία όμορφη οικογένεια με μπαμπά, μαμά και γιαγιά είχαν καθίσει στο παγκάκι για να περιποιηθούν την επιπόλαια εκδορά στο γόνατο της κλαίουσας μικρής. Στα πρόσωπά τους φαινόταν η ανησυχία για το κλάμα του παιδιού και η φροντίδα δεν σταματούσε όσο το κλάμα συνεχιζόταν.

Χαμογέλασα για την νίκη της μικρής καλλονής που κέρδισε την καθολική προσοχή της οικογένειά της. Η θύμησή μου έφυγε χωρίς να με ρωτήσει στο παρελθόν, όταν πριν είκοσι οκτώ περίπου χρόνια ο μικρός γιός μου ήθελε να με ακολουθήσει σε μία περιπατητική διαδρομή στο χωριό της καταγωγής μου.

Επρόκειτο για ένα περπάτημα κατά μήκος ενός ρέματος που το καλοκαίρι φιλοξενούσε το λιγοστό νερό από την μεγάλη πηγή που χυνόταν σ’ αυτό σαν καταρράκτης. Είχε ενδιαφέρον· θα περπατούσαμε μέσα από την σκιερή δίοδο ενός κάθετου χειμάρρου σε αυτό και θα έπρεπε να προσέχουμε για να μη διασταυρωθούμε με αγρίμια. Στη συνέχεια θα πορευόμασταν πάνω στο σκαμμένο μονοπάτι από τις οπλές των ζώων για αιώνες σε μια διαδρομή μέσα από μεγάλα δέντρα που έμοιαζαν με αναγεννησιακό πίνακα.

Όταν θα φτάναμε στην ρίζα της αρχής του φαραγγιού, στην αγκαλιά των ψηλών και απόκρημνων λόφων θα σταματούσαμε να παίξουμε με το νερό που σχημάτιζε μικρά λακκώματα σαν παιδικές λιμνούλες.  

Σε όλο το δρόμο η προσμονή του γιού μου και η δική μου αφήγηση για το σημείο που θα φτάναμε καθώς και η περιγραφή της διαδρομής που ξεκινά από εκεί προς τον ορθωμένο λόφο που είχαμε δεξιά μας με το όνομα Δραγασιά και το κάστρο του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην κορυφή του, τον έκαναν να αντέχει την δυσφορία που του έδινε η επαφή με τραχιά αγριόχορτα στα πόδια του κάτω από το κοντό του παντελόνι.

Η θέληση να πετύχουμε τον στόχο για να δει όσα περιέγραφαν τα λόγια μου τον είχε χαλυβδώσει.

Στη διαδρομή του έδειχνα κάποια σημεία που βρίσκονταν ακόμη λίγα ίχνη από τους παλιούς ανθρώπους που είχαν εκεί λαχανόκηπους. Σταθήκαμε μπροστά σε μια μεγάλη πέτρα ίσα με το μπόι του και του είπα όπως μου είχε διηγηθεί ο παππούς του ότι ανέβαινε επάνω της και πηδούσε όταν ήταν μικρός για να χαλυβδώσει τον ανδρισμό του. Θυμάμαι το ίδιο έκανε και ο γιός μου.

Τελικά τα καταφέραμε να φτάσουμε.

Καθίσαμε σε δυο πέτρες και αφού φάγαμε ψωμί, τυρί και ντομάτα αφήσαμε τους εαυτούς μας να νιώσουν το περιβάλλον με τα βουίσματα των εντόμων που χόρευαν γύρω μας. Ίσως εκεί κέρδισε λίγο την εμπιστοσύνη τους ο γιός μου που στην αρχή τα παρατηρούσε καχύποπτα νομίζοντας πως ο ίδιος είναι στόχος τους.

Η επιστροφή είχε μέσα της την κόπωση σε αυτόν που την συνόδευε ένα αστόχαστο βάδισμα στο τραχύ μονοπάτι. Λένε πως αν χτυπήσεις κάπου μια φορά, εκεί θα χτυπάς συνέχεια. Έτσι έγινε και σ’ αυτόν. Κάποια χόρτα που με τα αγκάθια τους έκαναν τα πόδια του να τσούξουν, άρχισαν να γίνονται το προσωπικό του μαρτύριο.  Η δυσφορία σύντομα έγινε κλάμα και οι δηλώσεις του πως δεν περπατά άλλο έγιναν θέση αδιαπραγμάτευτη. Το πρόβλημά του είχε μετατραπεί σε δίλημμα πως το βάδισμά του είχε μετατραπεί σε κίνδυνο ζωής ή θανάτου. Ίσως να ήθελε να τον πάρω στην πλάτη μου, αλλά δεν άφησα κανένα περιθώριο συμπόνιας για να το εκφράσει.

Του είπα πως έχουμε στόχο να φτάσουμε στο χωριό και πως όσο δύσκολο κι αν είναι θα πρέπει να τα καταφέρουμε.

Ο γιός μου εκείνη την στιγμή μάθαινε τα όρια του «μαζί» και του «μόνος».  Δεν ήμουν ψυχολόγος ούτε που ήθελα να γίνω. Απλώς αυτοσχεδίαζα κατά πως μου είχαν πει οι άνθρωποι στο χωριό καθώς τους ανακοίνωνα πως θα πάμε αυτή την διαδρομή με τον γιο μου. Χαμογελώντας που είχαν πει «πάρ’ τον να μάθει να αντέχει».

Πράγματι, έμαθε να αντέχει και να βάζει στόχους στη ζωή του. Ίσως αυτή η διαδρομή να τον βοήθησε στο μέλλον του να αντέξει την καριέρα που κλήθηκε να κάνει μέσα στο ρατσιστικό κλίμα της κουλτούρας που διαθέτει η βόρεια Ευρώπη και έτσι κατάφερε την επιτυχία των στόχων του όταν οι άλλοι φλέρταραν με την λέξη «αδύνατον».

Εύχομαι να αρχίσουν να αδιαφορούν κάποια στιγμή για τα μικρά τραύματα της μπέμπας τους και η όμορφη οικογένεια που είδα.

Δεν είναι δικαίωμα η απαίτηση όλοι να στέκονται προσοχή πάνω από το ασήμαντο πρόβλημά σου, αλλά άρρωστη ιδιωτεία. Αυτός ο τόπος χρειάζεται ανθρώπους που μπορούν να επιβιώνουν στη ζωή τους έχοντας στόχους προσωπικούς και συλλογικούς.

Με λίγα λόγια σε αυτό το χρονογράφημα μίλησα για την επιβίωση όλων των λαών της δύσης που σαπίζουν μέσα στην τρυφηλότητα της ιδιωτείας που τους προσφέρουν οι ιδιοκτήτες της φάρμας των ζώων…

Ίσως να προλαβαίνουμε να σωθούν περισσότερες ζωές από αυτήν την πολιτισμένη εκμετάλλευση στη φάρμα των ελεγχόμενων συμπεριφορών.

 

Σημείωση
Στην εικόνα ο περιηγητής γιος μου μαζί με μια ιέρεια του πολιτισμού μας την αγαπημένη Νιανιάκα μας, για την οποία είχα γράψει ένα μικρό άρθρο όταν αποφάσισε η ίδια να φύγει μέσα σε ένα απόγευμα μαζί με αγαπημένους γύρω της για πάντα από τον κόσμο μας.

https://dragasia.blogspot.com/2009/04/blog-post_7178.html

Τα κατευόδια της ζωής μας



Αυτό το άρθρο γράφτηκε πριν έξι χρόνια. Σήμερα διαβάζοντας στο σπίτι μας Παπαδιαμάντη, τα λόγια του άγιου Αλέξανδρου μου θύμισαν μια τούρκικη παροιμία που είχε διασταυρωθεί κάποτε και με την δική μου ζωή. Ακούγοντας να παίζει το νάϊ των δερβίσηδων, θέλησα να ανασύρω αυτήν την παλιά ανάρτηση ως μνημόσυνο στην ζωή που φεύγει και δεν πρέπει να την φοβόμαστε, αλλά να την κοιτάμε θαρρετά με στοχασμό. Άλλωστε το μέτρο του Θεού το έχουμε μέσα μας. Μένει μόνο να  το φέρουμε στο φως ...

 http://dragasia.blogspot.com/2013/01/blog-post_3.html
από τις 1/3/2013


Από όλες τις συναντήσεις πιο πολύ με συγκινούν τα κατευόδια των ανθρώπινων σχέσεων. Έχουν μέσα τους λόγια χαρούμενα που κρύβουν επιμελώς μια θλίψη που ελέγχεται. Τόσο ο ταξιδευτής όσο και αυτός που παραμένει, έχουν μια κοινή αγωνία για το νέο που έρχεται και το άγνωστο που περιμένει στην εξέλιξη της ζωής. 
Θυμάμαι μια φωτογραφία που είχε ο πατέρας μου βγαλμένη πριν το σαλπάρισμα του πλοίου που θα έστελνε το φίλο του στην Αυστραλία. Δυο παλικάρια με κουστούμια της δεκαετίας του ΄50, έστεκαν αμήχανα στον φακό του περαστικού φωτογράφου να τους κλέψει τη στιγμή. Πιο πολύ θυμάμαι την συγκρατημένη έκφραση του κάθε φορά που την έβλεπε, μια και δεν συναντήθηκαν ποτέ ξανά με τον Λεωνίδα, εκείνος έμεινε για πάντα στα χώματα της μακρινής ηπείρου χωρίς να έρθει γράμμα ξανά με τα λόγια… «Από υγείαν είμαι καλώς, το αυτό επιθυμώ και δι’ υμάς …» 
Πέρασαν τα χρόνια και μέσα σε τούτα ζήσαμε όλοι μας μικρά και μεγάλα κατευόδια που συνήθως αποφεύγουμε να τα φέρουμε σε τρεμάμενα χείλη, μια και δεν τα προφέρουμε με το πραγματικό τους όνομα που είναι «μικροί και μεγάλοι θάνατοι». Ως τέτοιοι νοούνται τα όμορφα φιλικά γλέντια μας, οι χαμένοι έρωτες, τα ταξίδια που ζήσαμε, και οι ξεχασμένοι καθρέφτες που φιλοξένησαν την εικόνα μας… Το άσχημο στη ζωή μας δεν είναι το ότι ζούμε τέτοιες καταστάσεις θανάτων, αλλά πως δεν τους αντιλαμβανόμαστε. 
Αποφεύγουμε να είμαστε στο παρόν του βιώματος και στέλνουμε κάθε στιγμή να πατήσει το μυαλό μας σε ένα παρελθόν μιλώντας για το μέλλον… Μέσα από αυτές τις σκέψεις τα βήματα μου περπάτησαν αργά το μωσαϊκό του ήρεμου νοσοκομειακού διαδρόμου, για να φτάσουν στην πόρτα του δωματίου που φιλοξενούσε τον Θειό μου. Μπήκαν πρώτα τα μεγαλωμένα εγγόνια του και φρόντισα να εμφανιστώ με χαμόγελο ανάμεσα τους λέγοντας σε αυτόν: 
- Τελικά έχεις πολύ όμορφα εγγόνια , τυχερός είσαι!  
Ένα χαμόγελο που έκρυβε αμηχανία για το ποιος είμαι, έκανε το κεφάλι του να κινείται ανάμεσα στα εγγόνια, ρίχνοντας κλεφτές ματιές προς τα παιδιά. Κράτησε μερικά δευτερόλεπτα η αγωνία αναγνώρισης που περίμενε να του δώσουν τη λύση της οι άλλοι, για να πει στη συνέχεια με ευγένεια και αυτοκυριαρχία: 
-Ποιος είναι ο κύριος;  
Η ταλαιπωρία της υγείας του καθώς και το φυτρωμένο μούσι που έχω τελευταία ήταν τα εμπόδια για την άμεση αναγνώριση. 
Το χαμόγελο και η διάθεση να μιλήσουμε ήρθαν σε πληρότητα μόλις του είπα το όνομα μου. Κάποια στιγμή στην περαστική νοσοκόμα αποκρίθηκε όλο καμάρι κάνοντας νεύμα προς εμάς:  
-Αυτοί είναι το σόι μου! 
Σε κάποια στιγμή ανεβάζω ένα ημιτόνιο τη φωνή μου και τον ρωτώ: 
-Πες μου αυτήν την παροιμία που λέει πως ο κόσμος είναι ένα τσέρκι, την θέλω όμως στα τούρκικα. 
Το χαμόγελο από τις επιτυχημένες μάχες της ζωής του άστραψε και χωρίς καθυστέρηση μου λέει: - Μπου ντουνιά τσέρκι φιλέκ. Ασκουλσουν τσαβαρινέ 
Εκείνο το «μπου» που άρχισε να λέει… ήταν υγρό γεμάτο ζωή και έκφραση επιθυμίας. Μόλις τελείωσε το επανέλαβε σε μετάφραση όλο νόημα, λέγοντας πως αυτός ο κόσμος είναι ένα τσέρκι (κύκλος) χαρά σε αυτόν που τον γυρίζει. 
Ναι για κοντά ενενήντα χρόνια γύρισε το δικό του τσέρκι από την προσφυγική Θεσσαλονίκη έως τις γειτονιές του Πειραιά, δημιουργώντας όνειρα, επιτυχίες, λύπες και δράματα σε μια πλήρη ζωή. 
Μου ζητούσε κάποτε να του ζωγραφίσω ένα πίνακα «ζωντανό» και να έχει ως εικόνα μια τρύπα στο νερό. Συνέχισε να μου τον αναφέρει ως επιθυμία καθιστός στο γραφείο του υφαντηρίου του και όταν έφυγε για παντοτινό ταξίδι και ο αγαπημένος ξάδερφος και γιος από κοντά μας. 
Ποτέ δεν τον ζωγράφισα χωρίς να ξέρω το γιατί. 
Αργότερα κατάλαβα ότι καλά έπραξα μια και τα πολύ σκληρά θέματα της ζωής μας δεν ζωγραφίζονται, αλλά τα στοχαζόμαστε. 
Τούτη είναι η κυτταρική εντολή παιδείας των Ελλήνων από την εποχή που ακόμα μιλούσαν μέσα από τραγωδίες. Αυτή ήταν η φιλοσοφία του για τη ζωή έστω και αν πάντα ήθελε να δημιουργεί και να έχει τον γνωστικό έλεγχο γύρω του. 
Πίσω από την εμπειρία της ζωής του, κρυβόταν η κυρίαρχη φιλοσοφική αντίθεση πως τα πάντα είναι ένα τίποτα, αλλά εμείς για να κρατηθούμε σε αυτή τη ζωή παλεύουμε να δώσουμε εικόνα, αισθήματα, και ύλη στο τίποτα της ζωής μας. 
Παραδόξως αυτή η αντάμωση ήταν για μένα ένα ακόμη κατευόδιο σε αυτή την συνύπαρξη που είχαμε με αυτόν τον άνθρωπο στη ζωή ξεκινώντας από ένα μακρινό παρελθόν που ήμουν μικρός, και φτάνοντας μέχρι τα μεγάλα μου. 
Θυμάμαι ακόμη την μαϊμού με τα λάστιχα που κουνούσε πόδια και χέρια όταν την έφερε δώρο μπροστά στα έκπληκτα τότε παιδικά μου μάτια. Ναι είχα μέσα μου μια χαρά σε αυτή τη συνάντηση, γιατί αλλάξαμε χαμόγελα και ζωή σε αυτόν τον ντόκο που βρεθήκαμε περιμένοντας την επιβίβαση και το σαλπάρισμα του προς το άγνωστο. 
Κάποια στιγμή έφτιαξα εικόνες και για τη δική μου σειρά που θα αφήσω το κοντινό και ευρύτερο σόι μου, και ένιωσα ήρεμος. 
Σήμερα δυο μέρες μετά έμαθα πως σωστά ένιωσα τη χαρά του αποχαιρετισμού. Στην ουσία έχω φτιάξει ένα δικό μου ψέμα για αυτούς τους μικρούς και μεγάλους αποχαιρετισμούς της ζωής μας, που με κάνει να ηρεμώ και να προετοιμάζομαι για το δικό μου ταξίδι. 
Έχω την αίσθηση πως δεν πάμε μακριά, αλλά πίσω από τον καθρέφτη που κοιτάμε. Δεν θα συναντηθούμε ξανά ποτέ με όσους κοιταχτήκαμε παρά μόνο τα λόγια μας μένουν ζωντανά που είναι στην ουσία ο καθρέφτης και περιμένουν το σπάσιμο να χαθούν κι αυτά. Άλλωστε το φως βγαίνει μόνο από τα μάτια μας και ο καθρέφτης μας δείχνει την εικόνα. Πίσω από αυτόν είναι ακριβώς το ίδιο τοπίο, μα εντελώς σκοτεινά, μια και δεν υπάρχουν μάτια που κοιτούν την εικόνα τους.