Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΚΕΨΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΚΕΨΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Γενέθλια του Κώστα το 2024

 


https://www.youtube.com/watch?v=OK60TaCtal4

Κάθε 13 Αυγούστου σαν ήμουν μικρός, θυμάμαι ότι περίμενα τις πάστες από τους επισκέπτες.
Είχα τα γενέθλιά μου. 

Υπήρξα μοναχοπαίδι. Ήμουν τυπάκι και ολίγον τύραννος. Αγαπούσα τα αρνάκια και νόμιζα πως τα γύριζαν το Πάσχα στη μανούλα τους. 

Μεγάλωσα κάτω από το όρος Αιγάλεω  σε αυτήν τη θάλασσα που γέννησε τη Δύση, αν και ήταν πάντα Ανατολή.  Αυτή η θάλασσα ήταν η πραγματική παλιά Ανατολή. Η Ανατολή της ζωής, της φύσης, των νόμων, των αρωμάτων και του έρωτα. 

Μεγάλωσα με ανθρώπους της ανάγκης που ζύγιαζαν τη χαρά με την λύπη όπως οι... πραγματικοί μάγκες.

Έζησα και έκανα πολλά στη ζωή μου

...και θέλω να ζήσω πολλά ακόμα.

Όμως σήμερα ζούμε τα σκουπίδια του πολιτισμού της Δύσης.

Παγκόσμια

Αλλά και εδώ.

Φίλοι μου ίσως σήμερα έχει μεγαλύτερη αξία να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον....και με όσους έχουμε ζήσει κοινές στιγμές εύχομαι να βρεθούμε ξανά. 

Μακάρι να μπορούσα να μοιραστώ με όλους σας τις πάστες τις παιδικής μας ψυχής. 

Ευχαριστώ για τις ευχές.  Να προσέχετε για να είστε καλά.



Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΙΚΤΑΤΩΡ

 

 


Τελευταία για δικούς μου λόγους μελετώ την ζωή του Τσάρλι Τσάπλιν. Ό,τι θα αφήσω ως αποτύπωμα γραφής σε αυτή την ανάρτηση, έχει σχέση με την μελέτη μου αυτή.

Η Τέχνη λοιπόν φίλοι μου είναι πολιτική πράξη.

Όποιος δηλώνει καλλιτέχνης, καλό είναι να αναρωτιέται κάποιες φορές εκτός από τον αναγκαίο προσπορισμό και την ικανοποίηση της ανθρώπινης ματαιοδοξίας του, τί άλλο προσφέρει μέσα από την καλλιτεχνική του δράση;

Την τέχνη από την εποχή της βιομηχανικής επανάστασης και μετά, την μεταμόρφωσαν, ταυτίζοντάς την με την έννοια “Πολιτισμός” και έτσι την έκλεισαν σε όρια. Όταν διαβάζουμε λέξεις που τελειώνουν σε “ισμός” να ξέρετε πως οι έννοιες που περιγράφουν είναι δομημένες, κλειστές και πλήρως προσδιορισμένες. Δεν μπαίνω στη διαδικασία να πω αν είναι καλές ή κακές. Είναι  υπόθεση εργασίας άλλης τάξης.  Απλώς καλό είναι να ξέρουμε πως αυτές οι έννοιες λέξεων που τελειώνουν σε "ισμός", δημιουργούν οπαδούς και στρατόπεδα.

Αντίθετα η πραγματική τέχνη δεν μπορεί να έχει οπαδούς, ούτε να κλειστεί σε ένα σύστημα δομημένων αξιών που αποτελούν θεωρία μιας κοινωνίας. Η Τέχνη που ταυτίζεται με τον Πολιτισμό, μεταμορφώνεται εκ των πραγμάτων σε εκπαίδευση και πρέπει να μας πιάνει κρύος ιδρώτας αν αναλύσουμε το ηθικό πρόσταγμα που εξυπηρετεί κάθε εξουσία που διαχειρίζεται έναν πολιτισμό.

Μέσα από αυτήν την πρακτική λοιπόν, την Τέχνη, την εκμεταλλεύτηκαν ένθεν κακείθεν τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα του τελευταίου αιώνα, για να περάσουν μέσα από αυτήν την κοινωνική αντίληψη που ήθελε η κάθε μία πλευρά να επικρατήσει.

Μειοψηφικές φωνές μέσα στην Τέχνη θα κρατήσουν στο κέντρο των δημιουργημάτων τους τον άνθρωπο και την μοίρα του μέσα από την αστόχαστη ζωή του. Άλλωστε η ψυχαγωγία μέσα από την αλλαγή νοηματοδότησής της, έχει μεταλλαχθεί  στο μυαλό μας σε διασκέδαση και ως τέτοια κρατά πάντα ευχαριστημένο τον πελάτη.

Ο Τσάρλι Τσάπλιν λοιπόν δεν μπορούσε να κλειστεί σε όρια. Μέσα του κουβαλούσε το αγράμματο πεινασμένο παιδί που κατάφερε να ερμηνεύσει όσα συνέβαιναν μέσα από την αυτομόρφωσή του και να διεκδικήσει τον χώρο του στον Κόσμο.  Ο Τσάρλι έζησε μέσα από τις εμπειρίες και τον έρωτα που είχε για την δημιουργία. Μελέτησε την ανθρώπινη ψυχή πληρώνοντας με πόνο το γέλιο που έμαθε να προσφέρει στα Μιούζικ χολ του Λονδίνου και έμαθε να μη συμβιβάζεται με τους ηλίθιους χορτάτους που δήλωναν εκ της θέσεώς τους εξουσία των κοινωνιών.

Στις 15 Οκτωβρίου του 1940 στην Νέα Υόρκη προβάλλεται το έργο “Ο Μεγάλος Δικτάτορας”.

Ο Τσάρλι κατόρθωσε κάτι ασυνήθιστο για τον κινηματογράφο. Κράτησε την κάμερα στο πρόσωπό του για έξι λεπτά. Είναι ο μόνος που κατάφερε να κάνει την ιλαροτραγωδία του Ευριπίδη σύγχρονη τέχνη.

Ενώ έπασχε βγάζοντας στο έργο τον μνημειώδη λόγο του, άφησε παρακαταθήκη σε εμάς την ανάγκη να βρούμε τρόπους να πάμε την Τέχνη στην κατεύθυνση που ελευθερώνει τον άνθρωπο και δεν τον ευχαριστεί απλώς, κάνοντάς τον μια ικανοποιημένη αγέλη.

Μέρος του λόγου του:

«… Θα ‘θελα να βοηθούσα, όσο γίνεται, όλο τον κόσμο, τους χριστιανούς και τους εβραίους, τους μαύρους και τους άσπρους. Επιθυμούμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο. Έτσι είναι οι πολιτισμένοι άνθρωποι. Θέλουμε να ζήσουμε κάνοντας ο ένας τον άλλο ευτυχισμένο κι όχι δυστυχισμένο. Σε τούτο τον κόσμο υπάρχει θέση για τον καθένα. Ο δρόμος της ζωής μπορεί να ‘ναι λεύτερος και φωτεινός, μα εμείς έχουμε χάσει τούτο τον δρόμο.

 

… Η αρπαχτικότητα δηλητηρίασε την ψυχή των ανθρώπων, έκλεισε τον κόσμο μέσα στον κύκλο του μίσους, μας έκανε να μπούμε στη δυστυχία και στο αίμα, με το βήμα της χήνας…

 

… Τούτη τη στιγμή η φωνή μου αγγίζει τις καρδιές εκατομμυρίων ανθρώπων σ’ όλο τον κόσμο. Λέω σ’ εκείνους που μπορούνε να με ακούσουν: Μην απελπίζεστε. Η δυστυχία που έχει πέσει πάνω μας είναι το αποτέλεσμα της απληστίας και της κακίας των ανθρώπων που φοβούνται την ανθρώπινη πρόοδο. Το μίσος των ανθρώπων θα περάσει κι οι δικτάτορες θα χαθούνε. Κι η εξουσία που έχουν σφετεριστεί θα ξαναγυρίσει στους λαούς. Κι όσον καιρό οι άνθρωποι θα ξέρουν να πεθαίνουν, η λευτεριά δεν θα χαθεί… Στρατιώτες, μην κάνετε τους εαυτούς σας δώρο σ’ αυτά τα κτήνη, που σας ρίχνουν στην πείνα και σας οδηγάνε σαν τα ζώα προτού να σας χρησιμοποιήσουν σαν κρέας για τα κανόνια. Στρατιώτες, δεν είσαστε μηχανές, δεν είσαστε ζώα. Είσαστε άνθρωποι. Έχετε στις καρδιές σας την αγάπη της ανθρωπότητας… Στρατιώτες! Μην πολεμάτε για τη σκλαβιά! Αγωνιστείτε για τη λευτεριά.

 

… Εσείς ο λαός, έχετε τη δύναμη να δημιουργήσετε μια λεύτερη και φωτεινή ζωή, να γεμίσετε τη ζωή λαμπερό φως. Εμπρός στ’ όνομα της Δημοκρατίας, ας χρησιμοποιήσουμε αυτή τη δύναμη! Ας ενωθούμε όλοι! Ας αγωνιστούμε για έναν καινούργιο κόσμο, για έναν αγνό κόσμο που θα δώσει σε κάθε άνθρωπο τη δυνατότητα να δουλεύει, που θα εξασφαλίσει στη νεολαία το μέλλον της, που θα απαλλάξει τους γέρους από την αγωνία και την ανάγκη.

 

… Με την υπόσχεση αυτών των αγαθών, φιλόδοξοι αναρριχήθηκαν στην εξουσία. Μα είπανε ψέματα! Δεν κρατήσανε τις υποσχέσεις τους… Τώρα ας αγωνιστούμε να τις πραγματοποιήσουμε.

 

Ας αγωνιστούμε για έναν κόσμο ισορροπημένο, κόσμο της επιστήμης, όπου η πρόοδος θα φέρνει σ’ όλους την ευτυχία.

Στρατιώτες! Στο όνομα της Δημοκρατίας, ας ενωθούμε!

Ο λόγος τελείωνε ποιητικά μιλώντας στην Άννα του ήρωα, αλλά και στην κάθε Άννα του έρωτα της ζωής των ανθρώπων.

Σήκωσε το βλέμμα σου , Άννα! Κύτταξε* στον ουρανό! Άννα! Κατάλαβες!

 Άκου! …

 

* Σκόπιμα άφησα αυτόν τον γραμματικό τύπο στο κείμενο για να γνωρίζουμε πως η γνώση βρίσκεται πίσω από αυτά που μας απλοποιούν στην εκπαίδευσή μας.  Δηλαδή στην χαμηλότερη νοητικά κατάσταση που μας προορίζουν μέσα από τις ευκολίες…

Υ.Γ

Και επειδή ανήκω στο λαό και στα τραγούδια του, θα γυρίσω το “μικρόφωνο” σε εσάς αναγνώστες για να συνεχίσετε τις σκέψεις σας πάνω σε αυτά που έγραψα, λέγοντάς σας " και τώρα δικό σας"

 

 

Οι "ΠΑΝΘΕΟΙ" ζυγίζουν τις γενιές της τέχνης

 

Απόσπασμα από το πρώτο επεισόδιο του 1977 των Πανθέων

 

Το 1977 τον Απρίλιο η κρατική τηλεόραση φέρνει μέσα από το τηλεοπτικό της μονοπώλιο, προς τέρψη των τηλεθεατών, το μυθιστόρημα του Τάσου Αθανασιάδη με τίτλο “Πανθέοι”.  Το σενάριο θα το αναλάβει ο Τάκης Χατζηαναγνώστου, ενώ την σκηνοθεσία θα υπογράψει ο Βασίλης Γεωργιάδης μαζί με την τηλεσκηνοθεσία του Βασίλη Βλαχοδημητρόπουλου.

Σήμερα, μεγάλος πλέον, μπορώ να διακρίνω τις ειδοποιούς διαφορές της τότε εποχής κατά την πρώιμη τηλεοπτική πραγματικότητα στην χώρα μας, σε σχέση με την σημερινή τηλεοπτική κατάσταση.

Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ έλεγε πως «Για να φτιάξεις μία πραγματικά καλή ταινία χρειάζεσαι 3 πράγματα: σενάριο, σενάριο, και σενάριο…»

Αν θα μπορούσαμε να ψάξουμε την αρετή στην γραφή ενός σεναρίου αυτή θα έμοιαζε με δωρική κολώνα που υπάρχει για να υπηρετήσει ένα μη υλικό ιδεώδες όπως αυτό του Παρθενώνα. Το κοινό χαρακτηριστικό του αρχιτεκτονικού στοιχείου με αυτό του σεναρίου, είναι η λιτότητα και η οικονομία που μέσα από αυτήν προωθείται ο μύθος ή για τους πιο απαιτητικούς στην σκέψη, αιτούμενο στο καλό σενάριο είναι η προώθηση του "Λόγου".

Οι παλαιότεροι που είχαν μέσα στο μυαλό τους το υψηλό κόστος του φιλμ, ακόμα και στις αρχές που είχε εμφανιστεί στα γυρίσματα η μαγική τότε λωρίδα του βίντεο, προσπαθούσαν να έχουν σφιχτές εικόνες δράσης και διαλόγους που υπηρετούσαν μέσα από την ζωή με ρυθμό την μυθοπλασία.  Σήμερα που η ψηφιακή εικόνα είναι σχεδόν δωρεάν, αν εξαιρέσεις τα μεροκάματα των τεχνικών και τα λειτουργικά έξοδα σε ένα σετ, η εικόνα έχει προσαρμοστεί μαζί με τους χαλαρούς και επιμήκεις διαλόγους σε μια νωθρότητα, ώστε να κρατούν απασχολημένο τον θεατή για να αντέξει όλο το πρόγραμμα διαφημίσεων για κάθε τηλεοπτική σειρά που τον πείθουν πως είναι εξαίρετη επειδή οι ίδιοι οι δημιουργοί το ευαγγελίζονται. Τώρα πια μετράμε -γράφοντας σενάρια- πόσα επεισόδια θα φτιάξουμε για να καλύψουμε την τηλεοπτική σεζόν χωρίς να μας ενδιαφέρει αν στο τέλος ανακυκλώνονται ανούσιες δράσεις κατά τις οποίες καλούνται οι ηθοποιοί να επαναλαμβάνουν βαρετούς διαλόγους με διαφορετικά λόγια κάθε φορά.

 Απέναντι σε αυτήν την διαπίστωση θα μπορούσε να υπάρξει από εμένα ένας λόγος που με  ευκολία θα αποδομούσε κάθε τι νέο, απέναντι σε μια νοσταλγική λαγνεία του παλαιού. Αυτό σαν γεγονός εκτός από άδικο θα ήταν και μη αληθές. Σε κάθε εποχή υπάρχουν σπουδαίοι δημιουργοί σε όλες τις βαθμίδες λειτουργίας ενός τηλεοπτικού προϊόντος. Έχω μεγάλη εκτίμηση στις δυνατότητες των σύγχρονων δημιουργών, όχι όμως στην ευκολία με την οποία οι περισσότεροι ενδίδουν στην αλλοίωση ενός έργου για να γίνει στο τέλος φτηνό προϊόν. Ίσως πάλι να μην είναι συνειδητή αυτή η πρακτική σε όσους την λειτουργούν. Μπορεί να είναι και αυτοί δέσμιοι απέναντι σε μια ασυνείδητη μη ομολογημένη ευκολία, ίδια με αυτήν που σηκώνουμε το κινητό για να μιλήσουμε χωρίς κόπο με μια άλλη ήπειρο. Όλα γίνονται γρήγορα χωρίς να κοπιάζουμε δουλεύοντας σε βάθος τα έργα μας. Αποτέλεσμα είναι να έχει μετατραπεί η τέχνη της εικόνας στην εμπορική της μορφή σε μια τεχνική που όλοι την ακολουθούν αδιαμαρτύρητα. Αυτή η πρακτική έχει πολλές αγκυλώσεις σαν αυτήν  που στην λύπη ακούμε θλιμμένη μουσική επένδυση και στην χαρά ήχους ανάλογους. Ευτυχώς όλα αυτά διαπιστώνω πως δεν είναι ο κανόνας και χαίρομαι για αυτούς τους δημιουργούς έχουν, ως εξαιρέσεις, στην ψυχή τους την καθαρότητα και επιμένουν να δημιουργούν μακριά από τις ευκολίες.

Θα ήθελα να καμαρώνω συγγραφείς, ηθοποιούς και τεχνικούς να φτιάχνουν με μεράκι και με λεπτομέρεια έργα που στόχο θα έχουν να πουληθούν στις δύσκολες εμπορικές ζώνες της παγκόσμιας τηλεοπτικής πραγματικότητας.  Ας μη μας πείθουν κάποιοι πως δεν μπορούμε να πουλήσουμε κερδοφόρα στην παγκόσμια αγορά τον πολιτισμό μας. Ακόμη θα ήθελα, αντί να προσπαθούν να μειώσουν ο ένας την δουλειά του άλλου σε σχέση με την δική τους μέσα από ψευδείς επαίνους των δημιουργημάτων τους, να ψάξουν την εσωτερική τους βελτίωση τόσο σε τεχνικό όσο και σε καλλιτεχνικό επίπεδο γιατί στην φύση ότι δεν βελτιώνεται εξελικτικά, πεθαίνει νομοτελειακά.  Αυτή η χώρα έχει εδώ και πολλά χρόνια, σε όλα τα επίπεδά συγκρότησής της, πορεία φθίνουσα και μη σας λένε ψευδώς πως το ψάρι βρομάει από το κεφάλι. Όποιος γνωρίζει ξέρει πως πρώτα η κοιλιά σαπίζει που αντιπροσωπεύει μεταφορικά στην λαϊκή παροιμία, την κοινωνία μας. Αυτήν που τρέφει το εκάστοτε κεφάλι και τρέφεται απ' αυτό αφού είναι και εκείνο ίδιο μ' αυτήν. Ας κάνουμε λοιπόν το θαύμα ξεκινώντας ο κάθε ένας την αλλαγή πρώτα από τον εαυτό του.  Ας πούμε πως περιμένουμε ένα θαύμα και θέλω να πιστεύω πως τα θαύματα γίνονται ακόμα και λίγο πριν κατέβει η λαιμητόμος στο σβέρκο του δεμένου πισθάγκωνα πολιτισμού μας, την σάπια οσμή του οποίου βιώνουμε  σήμερα.


Τέλος εύχομαι καλή επιτυχία στην νέα τηλεοπτική εμφάνιση των “Πανθέων” στην ιδιωτική πλέον τηλεόραση, με τους αξιόλογους συντελεστές της, που έγινε αφορμή να σκεφτώ συλλογικά την τηλεοπτική κατάσταση του «τώρα» σε σχέση με αυτήν του παρελθόντος.  

 

 

Ο Μάνος Δανέζης και ο αντίποδας των συμφερόντων της ύλης

 


Αυτή είναι μια ιδιαίτερη δημοσίευση που απευθύνεται σε ανθρώπους που θέλουν και μπορούν να έχουν κρίση στη ζωή τους.

Θέλω να πιστεύω, χωρίς αυτό που αναφέρω να είναι άσχετο από το θέμα της ανάρτησης, πως σκοπός των παραστατικών τεχνών δεν είναι ο προσηλυτισμός των ανθρώπων στα πιστεύω του εκάστοτε δημιουργού, αλλά η έκθεση μέσα από κάθε έργο της τραγικότητας της ζωής με τον κωμικό ή θλιβερό τρόπο όσο αυτή συντελείται. Η κρίση της κάθε δημόσιας παρέμβασής  ανήκει στον αποδέκτη της τέχνης.

Αν θέλουμε να ανακαλύψουμε σε ένα δημιουργό τις ενδεχόμενες λογικές παγίδες που μπορεί να κρύβει ο δημόσιος λόγος του με σκοπό να παραπλανήσει τον αφελή, καλό είναι να ψάχνουμε την ταυτότητα και την συνέπεια της ζωής του. Ένας παραδόπιστος και καταδικασμένος για εγκλήματα καλλιτέχνης δεν μπορεί να μας μιλήσει για την αρετή και την εγκράτεια προς τον πλούτο. Φαντάζομαι αυτό να είναι αυτό κατανοητό στον αναγνώστη. Διαφορετικά θα του προτείνω να προσλάβει για bayby siting έναν καταδικασμένο για παιδεραστία πλην κατά τα άλλα γλυκό άνθρωπο.

Έτσι επειδή σήμερα στη φάση που βρίσκεται η παγκόσμια κοινωνία θα πρέπει να καταλάβουμε επιτέλους από τον όγκο των πληροφοριών που αναπαράγονται μεθοδευμένα από τα μέσα ενημέρωσης, ποια είναι ψευτοδιλήμματα, ποιος τα βάζει και τι συμφέρον έχει από την σκόπιμη παραπλάνηση ατόμων και λαών.  Η  πεποίθηση "αφού το άκουσα" είναι και αληθινό θα πρέπει να εκλείψει αν θέλουμε να επιβιώσουμε ως άτομα και ως κοινωνίες.

Για να γίνει αυτό το θαύμα στο μυαλό μας, έχουμε ανάγκη την αποσαφήνιση εννοιών μέσω της γνώσης. Η αλησμόνητη ηθοποιός και ποιήτρια Κατερίνα Γώγου είχε πει: «Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια. Στο μυαλό είναι ο στόχος, το νου σου, ε;»  Όταν καταλάβουμε τις έννοιες παγίδες τότε θα αρχίσει να φεύγει η ομίχλη από την όραση της σκέψης μας. Τραγικά αστείο είναι πως μέσα από την λογική της "δημοκρατίας" δι' αντιπροσώπων, οι άνθρωποι έχουν εθιστεί στο να παραδίδουν την ίδια τη ζωή τους να κυβερνάται από άλλους. Είναι θλιβερό αν αναλογιστούμε πως σε μεγάλο ποσοστό οι ενασχολούμενοι με την πολιτική και κυρίως στην τοπική αυτοδιοίκηση είναι  άτομα τυχοδιωκτικά, χωρίς γνώσεις και ιδιοτελή κατά την διαχείριση των δημόσιων αγαθών.   Έχουμε γεμίσει από επιδερμικά σκεπτόμενους αυτόκλητους κοινωνιοπαθείς σωτήρες, που νιώθουν ανώτεροι των άλλων διακηρύσσοντας  ιδέες για την δήθεν σωτηρία των υπολοίπων.  

Αντί λοιπόν να αρχίσω να γράφω προσωπικές απόψεις με παραπομπές σε βιβλιογραφία που κουράζουν, σκέφτηκα να αναρτήσω απλώς δύο βίντεο.  Δύο εντελώς διαφορετικές προσεγγίσεις της ζωής. Κάτω από κάθε βίντεο θα βάλω στοιχεία των ομιλητών από το διαδίκτυο με συνδέσμους. Καλό είναι να ανατρέξετε σε αυτά. Θα διαπιστώσετε πως ένας μη επιστήμων, ο Brian Dunning, αν και είναι καταδικασμένος για απάτες, νουθετεί τον κόσμο με έννοιες και θεωρίες που βολεύουν το κέρδος των ανθρώπων που διαχειρίζονται την ύλη και πως ένας άλλος, ο Μάνος Δανέζης, με την επιστημονική γνώση και το αποδεδειγμένο ήθος του, προσπαθεί να αφυπνίσει τους ανθρώπους γιατί πιστεύει πως τα πάντα στη φύση είναι Ένα, γνωρίζοντας πολύ καλά την ιστορία και τις πηγές των πληροφοριών που σκόπιμα δεν μαθαίνουν κατά την εκπαίδευση  στα παιδιά μας.

Νομίζω δεν χρειάζονται άλλα λόγια.
Εύχομαι καλή σας ημέρα, εκτός κι αν κάποιοι βρίσκετε  καλό το σκότος... 

 

Brian Dunning
Στοιχεία για τον ομιλούντα:
https://en.wikipedia.org/wiki/Brian_Dunning_(author)




Μάνος Δανέζης
Στοιχεία για τον ομιλούντα:  https://www.manosdanezis.gr/


Μέσα από το βλέμμα του ζώου

 

«Μέσα από το βλέμμα του ζώου»

Αυτός είναι ο τίτλος της ατομικής έκθεσης του Γιώργου Φερέτου στην γκαλερί Artshot – Sophia Gaitani, που βρίσκεται κοντά στο μετρό της Ακρόπολης.  Με χαρά και αρκετό ενδιαφέρον την επισκέφθηκα, για να χαρώ από κοντά τα έργα του αγαπημένου Γιώργου Φερέτου και να αφήσω τον εαυτό μου να ζήσει τον «λόγο» της τέχνης του. 

Πιστεύω πως η τέχνη στον θεατή μπορεί να δημιουργήσει ένα ολόκληρο σύμπαν σκέψεων και η περιήγηση μέσα σε αυτό είναι η Καβαφική «Ιθάκη» της διαλεκτικής που προτείνει κάθε δημιουργός μέσα από τα έργα του.  Αυτό ισχύει για όλες τις τέχνες. Ακόμα πιστεύω πως η καλλιτεχνική πρόθεση κάθε δημιουργού, κρύβει μέσα της μια ασυνείδητη επεξεργασία πληροφοριών, που στηρίζουν τον άρρητο «λόγο» των έργων και διαμορφώνουν δρόμους σκέψης που ούτε και ο ίδιος ο δημιουργός μπορεί να προμαντέψει.  Αυτό συμβαίνει γιατί η τέχνη δεν είναι μια προσωπική ή ομαδική αφήγηση με στόχο την πειθώ σε ένα ακροατήριο·  αντίθετα είναι μια κατάθεση ψυχής που η δυναμική της ερμηνείας της μπορεί να φτάσει ως συλλογικό προϊόν πολύ μακριά. 

Ο Γιώργος Φερέτος είναι ένας καλλιτέχνης που εδώ και χρόνια με έχει γοητεύσει ο λόγος του. Πάντα προσέχω στα μάτια τους συνομιλητές μου, καθώς εκείνοι χτίζουν τις προτάσεις που περιγράφουν με αγάπη αυτό που θέλουν να δημιουργήσουν. Τον Γιώργο τον έχω ξεχωρίσει για το βάθος στο βλέμμα της σκέψης του.  Ο τίτλος της έκθεσης με απασχόλησε πολύ όταν στάθηκα μπροστά στα έργα του.  Αποφεύγω να μιλώ ή να γράφω με όρους που αρέσκονται να χρησιμοποιούν οι ειδικοί, δηλαδή αυτοί που κρίνουν, διαβαθμίζουν και αξιολογούν τα έργα σε όλες τις τέχνες.  Η αφεντιά μου προσπαθεί να φέρει τα ερεθίσματα της κάθε τέχνης στην ζωή μας και προσπαθώ να βρω αυτό που μας ενώνει ατομικά ή συλλογικά κάθε φορά με αυτήν.

 

 

Βλέποντας τα έργα του Γιώργου Φερέτου, σκέφτηκα πως, ίσως, ο καλλιτέχνης δεν επικεντρώνεται στο βλέμμα των ζώων, αλλά μάλλον στο δικό μας για αυτά.  Λειτουργώντας μια ασυνείδητη ταύτιση ο δημιουργός προσπαθεί να μας μιλήσει για κάτι που έχουμε ξεχάσει  ως κοινωνία  μέσα απ’ την αλαζονεία της ανθρώπινης εξουσίας που νομίζουμε πως έχουμε απέναντι στη φύση,  θεωρώντας την  κατώτερη, ελέγξιμη και σαφώς υποκείμενο αλλαγής στις ιδεοληπτικές μας αντιλήψεις για αυτήν. Ο Σπισισμός όπως είναι της μόδας να τον αναφέρουν κάποιοι (ο ειδισμός), είναι μια έννοια που θεωρεί τον άνθρωπο ανώτερο από κάθε άλλο είδος στον πλανήτη.   Πάντα ίσχυε αυτή η πράξη ύβρης·  όμως ειδικά από τότε που η επιστήμη τάχθηκε στην υπηρεσία της βιομηχανικής επανάστασης και του κέρδους, τα πράγματα χειροτέρεψαν.  Η ιστορία είναι γραμμένη με το αίμα αυτών που κρίθηκαν από τους ισχυρότερους ως κατώτεροι.  Το «δικό» μας το είδος είναι ανώτερο από αυτό που εξερευνούμε·  είπαν οι Ευρωπαίοι θαλασσοπόροι για τους Ινδιάνους, τους Ίνκας, τους Αβορίγινες και τόσους άλλους λαούς που ανακάλυψε ο -τότε- τεχνολογικά ανεπτυγμένος σκοταδισμός τους.  Ας μη φοβηθούμε να  αναζητήσουμε μέσα από την λέξη «σπισισμός» μία άλλη πολύ γνωστή μας έννοια, η οποία δηλώνει την συνένωση ομοίων για να εξασφαλίσουν τα συμφέροντά τους έναντι των διαφορετικών, και φυσικά δεν είναι άλλη από τον φασισμό.

Εγώ πάντως όταν κοίταξα με τα δικά μου μάτια, ως ζώο, στους πίνακες του εξαίρετου Γιώργου Φερέτου, ένιωσα ταυτόχρονα χαρά για την συνειδητοποίηση που μου προσέφερε η τέχνη του, αλλά και φόβο για την επικίνδυνη ατέλεια του είδους μας.
Θα έλεγα πως εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα είδος ζώου που αν καταλάβουμε την ομορφιά του να είμαστε ζώα, ίσως κερδίσουμε την αρμονία που απλόχερα μας δίνει αυτό που δεν γνωρίζουμε αλλά θέλουμε να το ελέγξουμε…

Η έκθεση πάντως, ανεξάρτητα από τι σκέψεις θα επιλέξετε να κάνετε, αξίζει.
Αν έχει αξία η γνώμη μου ως μη ειδικός, θα πρότεινα να πάτε να την δείτε.

Κ.Ζ 



Gallery artshot Sophia Gaitani Λεμπέση 11, Ακρόπολη, Αθήνα  metro Ακρόπολη
Εγκαίνια: Πέμπτη 11 Μαΐου, 19.00
Διάρκεια έκθεσης: 11 Μαΐου – 2 Ιουνίου 2023
Ώρες λειτουργίας: ΤΡΙΤΗ – ΠΕΜΠΤΗ – ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 17.30 – 20.30 ΤΕΤΑΡΤΗ – ΣΑΒΒΑΤΟ 12.00 – 16.00
Πληροφορίες: Τηλέφωνο 00306984135085, 00302114044311, artshot@sophiagaitani.gr , gaitani.sophia@gmail.com – www.sophiagaitani.gr