Ρυζόγαλο Αχ-λαδιού

Αγαπητέ αναγνώστη,
επειδή στην ζωή όλα είναι σοβαρά μα και ελαφρά μαζί, σαν την σκόνη του χρόνου, που σκεπάζει της ματαιόδοξες προσδοκίες των επηρμένων ανθρώπων, βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να σας παρουσιάσω με σοβαρό τρόπο την νέα συνταγή γλυκίσματος που ανακάλυψα, επειδή έγινε ένα μικρό λάθος.

Μία κακή συνεννόηση για το ποιος θα φτιάξει τα μεσημεριανά γιουβαρλάκια, άφησε σε ένα αθέατο σημείο του πάγκου της κουζίνας σκεπασμένη μια κούπα που περιείχε κατά την συνταγή που είχα googleλάρει, μισή κούπα ρύζι με νερό.

Τι κάνεις λοιπόν όταν βράζει το φαγητό και ανακαλύπτεις το ρύζι παραμελημένο;

Συνήθως οι σπουδαίοι άνθρωποι το πετούν και όλα τελειώνουν χωρίς πολλά λόγια. Όταν όμως έχεις συνείδηση της ιερότητας της τροφής, που τελευταία την αποκτούν όλο και περισσότεροι λόγω κρίσης, τα πράγματα γίνονται διαφορετικά.

Σκέφτηκα λοιπόν να φτιάξω ένα γλυκό με ρύζι και άφησα την φαντασία μου να λειτουργήσει.

Τελικά μετά την ηδονική εισπνοή μου, καθώς το κατέβαζα από την φωτιά, το ονόμασα “Ρυζόγαλο Αχ-λαδιού”. Ο διαχωρισμός του «Αχ» από την λέξη αχλάδι, έγινε αργότερα όταν αποφάσισα να βάλω σύμβολα στην προφορική ονοματοδοσία. Θυμήθηκα την στιγμή της πρώτης προσφοράς του εδέσματος, στην μόνιμη δοκιμάστρια των δημιουργιών μου, η οποία μόλις το ακούμπησε στο στόμα άφησε να ακουστεί ένα “Αχ”. Διάλεξα να το ερμηνεύσω ως επιφώνημα ευχαρίστησης, επειδή πάντα ό,τι φτιάχνω αγγίζει την τελειότητα. Μια μικρή υπόνοια που μου δημιουργήθηκε, πως κάηκε, την θεώρησα μπροστά στην σίγουρη επιτυχία που θα είχε το γλυκό αβάσιμη και ως εκ τούτου την απέκλεισα.

Παραθέτω την εν λόγω συνταγή.

Σε κούπα κατά το ήμισυ περιέχουσα ρύζι είδους νυχάκι εντός ύδατος, αφήνουμε τρεις ώρες την φύση να λειτουργήσει αλλάζοντας δυο φορές το νερό.

Τοποθετούμε σε μικρό σκεύος το βρεγμένο ρύζι και το βάζουμε πάνω στην εστία μας. Προσθέτουμε σε αυτό μια αντίστοιχης χωρητικότητας κούπα γάλακτος. Δεν φεύγουμε για να παρακολουθήσουμε το fb μακριά από την εστία, ούτε σκεφτόμαστε άλλα πράγματα που θέλουμε να γίνουν στην ζωή μας. Προσπαθούμε να είμαστε εμείς και το γλυκό σε μία σχέση. Άλλωστε ποτέ δεν πετυχαίνουν οι σχέσεις, όταν απουσιάζει το ενδιαφέρον μας από αυτές.

Παίρνουμε μια πρέζα τριμμένης κανέλας και την ρίχνουμε στο κοχλάζον μείγμα. Ακολούθως προσθέτουμε τρία μικρά κουταλάκια ζάχαρη.

Συνεχίζουμε να ανακατεύουμε με ξύλινη κουτάλα και φροντίζουμε να μην υπερθερμανθεί το μείγμα στον πάτο του σκεύους. Λαϊκιστή αποφεύγουμε αυτό που λέγανε οι μανάδες μας: πρόσεχε  να μην σου “ πιάσει” το φαγητό.

Μόλις νιώσουμε πως έχει πιει το νερό του δοκιμάζουμε το ρύζι. Όταν αυτό είναι μαλακό, κλείνουμε την πηγή θερμότητας και προσθέτουμε μέσα στο ρύζι ώριμα αχλάδια καθαρισμένα και κομμένα σε μικρούς κύβους, όσο μπορούμε πιο μικρούς.

Ανακατεύουμε για λίγο ακόμη και στην συνέχεια το απομακρύνουμε από την φωτιά.

Το επόμενο στάδιο είναι αυτό του σερβιρίσματος. Διαλέγουμε πινάκια ταιριαστά της καταγωγής μας, αλλά και της οικονομικής επιφανείας που διαθέτουμε και χύνουμε το μείγμα σε όποια σχήματα προτιμά η εικαστική μας αντίληψη.

Τώρα μπορείτε να αφήσετε το δημιούργημα να κρυώσει και σε επόμενο χρόνο να το μοιραστείτε με τους αγαπημένους σας, αν και η λαϊκή παροιμία παραφρασμένη, για τις πολύ όμορφες δημιουργίες των κοιλιόδουλων δημιουργών, λέει πως: είναι τόσο νόστιμο, ώστε  να τρώει ο πατέρας και του παιδιού να μην δίνει.

Εγώ προτίμησα να τοποθετήσω το Ρυζόγαλο Αχ-λαδιού σε πήλινο σκεύος, διότι η ταπεινότητα που διαθέτω ως μοναδικός κατασκευαστής εδεσμάτων, ταιριάζει με την χωμάτινη υφή του κόσμου που υποδέχεται τις δημιουργίες μου.

Το σπουδαίο να λέγεται…

Σας εύχομαι καλή επιτυχία αν το φτιάξετε και μη νομίσετε πως η απλότητα της συνταγής δεν συνάδει με το Σπουδαίον του αποτελέσματος. Μας έχουν πείσει πως σαν δεν καταλαβαίνουμε τις έννοιες, αυτός που μας τις λέει είναι σημαντικός.  Ακόμη μας βομβαρδίζουν με απίθανες σκέψεις, λέγοντάς μας πως αν τις ακολουθήσουμε θα πετύχουμε την ευτυχία μας αλλά και όσων μας ενδιαφέρουν.

Την απλότητα κανείς δεν την συνιστά, διότι αφήνει χώρο στην ανάπτυξη του Νου, πράγμα που είναι ασύμφορο στην δημιουργία μαζικών –καταναλωτικών-συνειδήσεων.

Καλή σας όρεξη! 

Σκέψεις κατά τις 20 Γενάρη

Αυτή η ανάρτηση μοιάζει σαν ημερολόγιο. Έκρινα πως αν κάτι αξίζει να γίνει δημόσια μοιρασιά σκέψης των ανθρώπων, είναι οι απορίες και η ανθρώπινη βάσανος στον ατομικό αγώνα να κατανοήσει τα προφανή, ή να πετύχει ο κάθε ένας μας τους στόχους.

Κάπως έτσι, ενώ αισθάνομαι υποψιασμένος του τι σημαίνει να εκφέρω τον λόγο της αρχαίας τραγωδίας μέσα από το θέατρο, σήμερα το απόγευμα μου δόθηκε η πρόσθετη δυσκολία να κοινωνήσω τον λόγο μέσα από το αρχαίο πρωτότυπο κείμενο και συγκεκριμένα της Ιλιάδος.

Σκέφτηκα πως πρέπει να καθίσω σε ένα φανταστικό χώρο του παρελθόντος και να νιώσω την ατμόσφαιρα σαν οι Ομηρίδες σαν κρατούσαν καθηλωμένους  τους ακροατές τους, μέσα από τις Ομηρικές απαγγελίες.

Πως μπορεί να θύμωνε ο Αγαμέμνων στον 25 στίχο της Α Ραψωδίας;

Δεν έχουμε πια την αίσθηση του μουσικού μέλους που συνόδευε τον Λόγο.

Εκείνη την ώρα που το μυαλό μου έχτιζε ενδεχόμενα σεναρίων, ένα μικρό Δαιμόνιο πρόβαλε από τις εικόνες και σταμάτησε την παράσταση της φαντασίας μου.
Δε βαριέσαι ρε μεγάλε, εδώ ο κόσμος καίγεται, μνημόνια πέφτουν σαν χλαπάτσες πάνω στον Έλληνα κι εσύ τρομπάρεις με την εκφορά του λόγου του Άγη;
Ήταν μια γνωστή φωνή μέσα από την σκέψη μου, αυτή που μπορεί εύκολα να κατατάξει την ακατανόητη σε εμένα γνώμη ως ανόητη και φυσικά αυτή η φωνή ξέρει καλά να ονοματίζει τον εκφέροντα την ακατανόητη σε εμέ γνώμη με την εθνική μας προσφώνηση, ως «μαλάκα».  

Προφανώς φαίνεται πως κουράστηκε να ταξιδεύει μαζί με το υπόλοιπο τσούρμο των σκέψεών μου και αντέδρασε για να με επαναφέρει στην πραγματικότητα, όπως αρέσκεται να ονομάζει τις αισθήσεις μου.  

Χαμογέλασα δίνοντας χώρο ύπαρξης τον Αλήτικη σκέψη που με διέκοψε. Αυτός ο λόγος, που ξέρει να λέει Πειραιώτικα μπινελίκια, κρίνω πως αξίζει να υπάρχει ισότιμα ως μέρος της σκέψης μου. Ποτέ δεν θα απαξίωνα ένα τόσο σπουδαίο τύπο που κουβαλώ μαζί μου απαραίτητον, ως γνώμη, σε ό,τι κάνω στη ζωή μου. Άλλωστε αυτός με προστατεύει από τα λαμόγια που ψάχνουν για αφελής ονειροπαρμένους γύρω τους. Αυτός ο χύμα λόγος, εκφέρει πάντα την γνώμη του σαν στρατηγώ τις μάχες μου και σαν καλός στρατιώτης μετά  καθησυχάζει τους φόβους μου λέγοντας κάθε φορά που τα καταφέρνουμε «Εντάξει μεγάλε, νικήσαμε!». Ας πούμε πως είναι ο δικός μου στρατιώτης που παλεύει ενάντια στον ανθρώπινο φόβο του Θανάτου. Δεν είναι λίγο τούτο. Γι αυτό του επιτρέπω να λέει  ενίοτε και κανένα περίεργο μπινελίκι.

Ησύχασε του είπα, γιατί αν σκεφτούμε τα λόγια του Ομήρου θα ξεπεράσουμε τα μνημόνια. Αυτά είναι φτιαγμένα για να τα φοβούνται οι αδύναμοι στην Κρίση. 

Μη μασάς αλητάκο μου, του είπα, σε θέλω για άλλα. Ηρέμησε, ψάχνοντας τον Όμηρο, πάμε να πιάσουμε το «γιατί» του ερωτήματος που μας φέρνει δυσθυμίες στη ζωή… το ερώτημα «τι» κάνω, ανήκει σε όσους είναι πλασμένοι να χάνουν. Στόχος των νικητών είναι να βλέπουν καθαρά το "γιατί" επιλέγουν το "τι" θα κάνουν...

Δεν μου απάντησε, αλλά νομίζω πως κατάλαβε την ουσία της συνομιλίας μας.
Είπαμε και άλλα, αλλά αυτά είναι πέραν των ορίων διακίνησης μιας πληροφορίας δημόσια. Υπάρχει, για κάποιους, μια φωνή που λέει, «τα εν οίκω μη εν δήμω».

Καλή αρχή λοιπόν, στο νέο ταξίδι προσέγγισης του αρχαίου λόγου μέσα από τις δονήσεις των γραμμάτων στον Νου.  Μπορεί να είναι και αυτή η ενασχόληση μια επαναστατική πράξη, μόνο που θέλει μεγάλο κόπο να προσδιορίσουμε τον Εχθρό, τον Αντίπαλο και φυσικά τον Νικητή, γιατί δεν αντέχει η ευκολία των αισθήσεών μας τα κατανοήσει την πραγματική έννοια του Κέρδους. Ο φόβος μη χάσουμε την ύλη, προτιμά να εννοεί ως κέρδος τα "Λάφυρα"... κι έτσι ο τροχός συνεχίζει να αλέθει σάρκες και ψυχές.

Κ.Ζ 

Καλές Γιορτές

Χρόνια Πολλά 

Τις γιορτές, νιώθουμε λίγο... παράξενα. 

Ψάχνουμε τους άλλους με λάθος τρόπο

Αν είμαστε τυχεροί, βρίσκει ο ένας άνθρωπος τον άλλον! 

Προσωρινή εκταφή της μνήμης

Την Δεκάτη Τρίτη ημέρα του Δεκεμβρίου, ή άλλως φθίνοντος του Ποσειδεώνος, τα βήματά μου κάτω από ένα καθάριο Ήλιο, με έφεραν στο λιμάνι του Πειραιά. Καιρό τώρα στον Πειραιά γίνεται, λόγω των έργων για το τραμ, εκταφή της μνήμης των ανθρώπων που έζησαν πλέον των δύο χιλιάδων χρόνων σε αυτό το έδαφος που σήμερα πατάμε. Η περιέργεια των απλών ανθρώπων, ονομάζει την άγνωστη γι αυτούς ιστορία, «τα αρχαία». Συνήθως οι οδηγοί δυσαρεστούνται από την καθυστέρηση και τις εκτροπές της πορείας τους από αυτές τις “άσκοπες” εργασίες. Σε άλλη περίπτωση που βαδίζουν δίπλα στις εργασίες αυτές, ένα άδειο από σκέψεις βλέμμα βλέπεις επάνω τους σαν κοιτούν την εκταφή της μνήμης.  Κάποιοι ίσως σκέφτονται πως φέρνει καθυστέρηση στην "πρόοδο" αυτή η σχολαστική καταγραφή των ευρημάτων που έρχονται στο φως. Το χειρότερο όμως είναι πως δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε τέτοιες "μοντέρνες" σκέψεις, γιατί στην εποχή μας, η "γνώμη" είναι μια παρεξηγημένη έννοια η οποία  μπορεί να χωράει μέσα στην άγνοια κι μέσω αυτής, προάγεται δια μέσου της “ισότητας”, η Δημοκρατία των ανθρώπων. 

Ίδιος με του σύγχρονούς μου και εγώ, περπάτησα δίπλα σε όσους εργάζονταν. Τα ολοκαίνουργα υλικά της τεχνολογίας, περίμεναν δίπλα μου υπομονετικά την σειρά τους να συνεχίσουν να απλώνονται πάνω από τον ξεχασμένο κόσμο, μόλις οι αρχαιολόγοι με τους εργάτες τελειώσουν την καταγραφή των ευρημάτων. Ένας εργάτης με το χαρακτηριστικό ξέστρο των ανασκαφών, ανασκάλευε τα χώματα που είχαν αποθέσει ως μπάζα δίπλα στο όρυγμα. Κάθε τόσο άπλωνε σαν τσιμπίδα τον δείκτη με τον αντίχειρά του και σήκωνε ένα νόμισμα. Το φυσούσε και το έβαζε μέσα στην άλλη ελεύθερη χούφτα του. Πιο δίπλα πίσω από ένα σκέπαστρο μια κοπέλα σχεδίαζε καθισμένη. 

Σκέφτηκα πως αυτό το σημείο, ήταν το όριο της θάλασσας με την ξηρά του λιμανιού. Αυτό το τείχος της προβλήτας ήταν, τότε,το όριο της επικράτειας του Ποσειδώνα με τα εδάφη της Πολιούχου Αθηνάς. Πάνω από αυτό το όριο, ταξίδεψαν αμέτρητοι άνθρωποι τις ανάγκες και τις επιθυμίες της ζωής τους, από και προς τα ποντοπόρα πλοία.

Αμέσως μου ήρθε στο νου μια ιστορία, για ένα Αθηναίο, που βιαστικά ανέβαινε τελευταία στιγμή στο σκάφος, έχοντας αγωνία αν είχαν φορτωθεί σωστά τα εμπορεύματά του. Τα νομίσματα που του είχε δώσει πριν λίγο ο φίλος του, για να φορτώσει από την Σάμο καλό κρασί για το σπίτι του, πάνω στον δρασκελισμό λύθηκαν από το πρόχειρο δέσιμο στη ζώνη του και έπεσαν μέσα στο νερό. Οι προσταγές του καπετάνιου για γρήγορη επιβίβαση, έκαναν τον άτυχο επιβάτη να αφήσει το δερμάτινο πουγκί με τα νομίσματα για αιώνες δίπλα στο πετρόχτιστο όριο. Έτσι αυτή η μικρή στιγμή κρατήθηκε για πάντα ζωντανή μα και χαμένη από την καταγεγραμμένη μνήμη της ιστορίας. 

Κάπως έτσι έφτιαξα μέσα στο μυαλό μου αυτό το ψέμα, γιατί δεν έχω απαντήσει στο ερώτημα, αν η φαντασία που φέρνει κοντά στην συναίσθησή μας τις ανάγκες των ανθρώπων του παρελθόντος, είναι προτιμότερη από την επικρατούσα συνήθεια, που αδιαφορεί για τα πάντα ορίζοντας ως ζωή της απραξία της σκέψης. 

Σήμερα, ένας εργάτης ντυμένος με διαφορετικό τρόπο από εκείνους της εποχής που είχαν κρατήσει τόσους αιώνες πριν τα νομίσματα, ερχόταν σε επαφή με την ιστορία. Ήμουν σίγουρος όμως πως δεν ένιωθε, καθώς τον παρατηρούσα, αυτό που του συνέβαινε. Μου φάνηκε πως είχε την σιγουριά μέσα στη σκέψη του, πως κάνει "δουλειά", δηλαδή ενεργούσε σε εντολές χωρίς την προστακτική της γνώσης που μας λέει για κάθε ενέργεια "Χάρου την!".

Η μεγαλύτερη κατάρα των ανθρώπων είναι πως δεν νιώθουμε τίποτα έξω από όσα μας έχει πείσει ο εαυτός μας πως είναι αλήθεια και πως μόνο αυτά εξυπηρετούν το συμφέρον μας. Σε ποιόν ανήκαν αυτά τα χρήματα; Σ' αυτόν που τα έχασε τότε, στον εργάτη που τα βρήκε σήμερα, στην υπηρεσία που τον πρόσταξε να ψάξει, ή μήπως στην Πολιτεία που εκχωρεί τον πλούτο της στους σύγχρονους Κέλτες που κατοικούν στον σημερινό βορρά; 

Ποιος θα έκρινε την ιδιοκτησία αυτών των ευρημάτων; Υπάρχει ιδιοκτησία στην ύλη; Ή μήπως αυτό που μας ανήκει είναι η “σκυτάλη” του ήθους που χαρακτηρίζει και την συνέχεια της ταυτότητας που κρατάμε στις λέξεις της γλώσσας μας; Δηλαδή οι μικρές ομόγλωσσες ιστορίες;

Όπως φαγώνονταν οι κάτοικοι της Αθήνας μετά τους νόμους του Σόλωνα, ακόμη και σήμερα πιστεύουν κάποιοι πως τους ανήκει αυτό που τους περιέχει, δηλαδή η ίδια η Γη. Ακόμα κάποιοι νομίζουν πως τους ανήκουν τα ίδια τους τα παιδιά. Δύσκολες σκέψεις για την αφροσύνη της εποχής μας. 

Πάντως το τείχος ήταν δίπλα και κάτω από τα πόδια μου, σιωπηλό και κυρίαρχο… Τράβηξα μερικές φωτογραφίες με το κινητό μου και γύρισα την πλάτη για να γίνω όμοιος με όλους και να χαθώ μέσα στις ανάγκες μου. Περπάτησα σιωπηλός, υπομονετικός και πλήρης από την χαρμολύπη που φέρει η ήρεμη σκέψη.

Ήμουν παρών, για λίγο, σε αυτήν την προσωρινή εκταφή της μνήμης, πριν την επόμενη αιώνια λήθη της κάτω από τον "πολιτισμό" των επόμενων ανθρώπων. 

Κ.Ζ

Μήδεια του Μπόστ

Εβδομήντα οκτώ χρόνια ζωής, για έναν άνθρωπο με σκέψη και πολιτική κρίση, είναι αρκετά. Αν υπολογίσουμε πως γεννήθηκε την χρονιά που τελείωνε ο Α΄ Παγκόσμιος πόλεμος, και ανδρώθηκε κατά τον δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, το απόσταγμα της Τέχνης που μας έχει καταθέσει, σίγουρα έχει ενδιαφέρον. 

Ο λόγος για τον Χρύσανθο Βοστατζόγλου, που θέλησε να υιοθετήσει το ψευδώνυμο Μέντης Μποσταντζόγλου. Έγραψε θέατρο, σκιτσάρισε την πολιτική κατάσταση και μας έβαλε ερωτήματα για την κακομούτσουνη πλην όμως Μοναδική και αενάως Πάσχουσα Ελλάδα. 

Το 1993, όταν η αγωνία του για την τύχη της Ελλάδας είχε γίνει εβδομήντα έξι ετών, έγραψε το θεατρικό έργο Μήδεια. Το έργο το τίμησαν πολλοί καλλιτέχνες από τότε μέχρι σήμερα. Κάθε ένας που είχε την ευθύνη του ανεβάσματος της παράστασης, έβαζε ανάμεσα στην ρίμα του δεκαπεντασύλλαβου τα προσωπικά του ερωτήματα. Γι αυτό η Τέχνη που εμπνέει τις σκέψεις άλλων,  είναι σημαντική. 

Ίσως ήρθε και η σειρά των ηθοποιών των ΕΛ.ΤΑ να δουλέψουν πάνω στον αστείο (;) λόγο του Μπόστ. Πήραμε λοιπόν απόφαση να απλώσουμε τις λέξεις και τις προθέσεις του κειμένου πάνω στο τραπέζι και να ψάξουμε την δική μας αλήθεια μέσα από τα λόγια του πάντα ζωντανού στην ψυχή μας Μέντη Μποσταντζόγλου.

Δεν θα χαριστούμε σε ευκολίες απόδοσης του κειμένου και δεν θα προκαλέσουμε μέσα απ’ αυτό το εύκολο γέλιο… Θα το πλησιάσουμε αναδεικνύοντας την διαχρονία του, γιατί το θέατρο που έγραψε ο υπέροχος Μπόστ, φέρει μέσα του τον “Λόγον” που μας κληροδότησε το Αττικό Θέατρο. 

Τώρα όμως σιωπή. 

Αρχίζει η δουλειά και όταν ξεκινάμε την ανάβαση για μια νέα κορυφή, ας λείπουν τα περίσσια λόγια.

Ημέρες δημιουργικής ρουτίνας

Το πρωί της Τρίτης, παρακολούθησα την προσευχή της δεύτερης σχολικής ημέρας της μικρής μου κόρης, αθέατος, βιώνοντας όμορφες αισθήσεις σε αυτό το στάδιο της ζωής μου. 

Η συνέχεια της δικής μου ημέρας ήταν γεμάτη όμορφες γνωριμίες αλλά και χαρούμενες συναντήσεις φίλων, στα γυρίσματα της σειράς “Κόκκινο Νυφικό” που πρόκειται να παρακολουθήσουν οι τηλεθεατές τον Οκτώβριο στον Alpha. 

Ο εξαίρετος Γιώργος Ζένιος μεταμφιεσμένος σε παπά παρακολούθησε, με την ευφυή υποκριτική του τέχνη, την πρόθεσή μου να εξομολογηθώ σε αυτόν. Την καθοδήγηση αυτής της εξομολόγησης είχε ο υπέροχος σκηνοθέτης Αντρέας Γεωργίου. 

Ο πλήρης μυσταγωγίας χώρος της εκκλησίας των Αγίων Αναργύρων, στου Ψυρρή, γέμισε από τον επαγγελματισμό των συνεργείων και το ταλέντο των συναδέλφων ηθοποιών. Εμένα δεν μπορώ να με “δω”, γιατί τα μάτια μου κοιτάνε προς τον έξω κόσμο, οπότε αρκούμαι να μιλώ με χαρά για τους άλλους. 

Τέλος, καθώς έδυε ο ήλιος, στην συνάντηση των αγαπημένων μου ηθοποιών των Ελληνικών Ταχυδρομείων, ένιωσα την κούραση να με νικά αποζητώντας την επιστροφή στο σπίτι μου, για να ακούσω τις εντυπώσεις της κόρης από την δεύτερη ημέρα στο σχολείο. 

Οι εντυπώσεις της νεαράς ήσαν καλές και ενθουσιώδεις, ενώ εγώ σε αντίθεση μ’ αυτήν νυσταγμένος. Η συνέχεια χωρίς ανατροπές ήταν προβλέψιμη… ο Μορφέας υποδέχτηκε στα αφώτιστα δώματά του, την αδυναμία μου να είμαι κάτι παραπάνω από Άνθρωπος. 

Ίσως να είναι αδόκιμη η έκφραση “δημιουργική ρουτίνα”, για αυτό που αισθάνομαι τώρα, αλλά κρύβει μέσα της το μέτρο της υποταγής στη φύση μας, ακόμα κι όταν παλεύουμε να σχίσουμε τα όρια του νου που μας φοβίζουν…

Κ.Ζ

Χαιρετισμός στην Αλεξάνδρα

Μέσα στο μυαλό μας, τα συναισθήματα και οι εικόνες που διαμορφώνουν τις επιλογές της ψυχής μας, δεν έχουν χρόνο, τόπο και λογικούς συνειρμούς της καθημερινότητας.
Κάπως έτσι όταν έγραφα την Αθιβολή, ενώ ήμουν πιστός στις χρονολογικές και τις τοπογραφικές λεπτομέρειες που επέλεξα να κινούνται οι ήρωες, θέλησα το σπίτι στο Δελβινάκι, που παίζει κεντρικό ρόλο στο βιβλίο, να είναι κάτι που η ψυχή μου το αναγνωρίζει ως πολύ δικό της.
Διάλεξα ένα σπίτι που αυτοί που το έφτιαξαν να γνώριζαν το χτίσιμο της πέτρας.
Διάλεξα ένα σπίτι που κάθε γωνιά του να έχει μυρωδιές μνήμης μέσα στο νου μου.
Διάλεξα το σπίτι που από μικρός μέσα του βίωσα την ιστορία των προγόνων μου από αφηγήσεις συγγενών μου. Ναι είναι το δικό μου πατρικό σπίτι, που γέννησε αυτούς που σέβομαι και αγαπώ.  

Σήμερα, στις πέντε το πρωί, μια γιαγιά που έζησε και γέννησε τις δυο πρώτες κόρες της μέσα σε αυτό το σπίτι, άφησε το χρώμα των ματιών της να σβήσει για πάντα από την θωριά όσων την γνώριζαν. Ήξερε να φτιάχνει ωραίες πίτες, να σου λέει παρηγορητικά λόγια για τις δυσκολίες της ζωής και να σε πειράζει με το χιούμορ του έρωτα της ζωής που κουβαλούσε η ανάσα της.
Είχε φτιάξει πολλές φορές ψωμί στον φούρνο που περιγράφεται στο βιβλίο, χρησιμοποιώντας την ίδια πινακωτή που με σεβασμό έβαλα στις σελίδες του για να γευτούν στα χρόνια που έρχονται οι άνθρωποι τις αισθήσεις που κουβαλώ στην ψυχή μου.
Αν σηκώσουμε το βλέμμα κατά τον ουρανό και φανταστούμε πως ταξιδεύουμε σ’ αυτόν, όλα από κάτω μας μικραίνουν. Χάνεται το ύψος των βουνών και αδυνατίζουν οι φωνές χαράς και φόβου των πλασμάτων. Το χειρότερο όμως σε αυτό το ταξίδι πέρα από την Γη, είναι πως χάνεται ο ήχος από το κλάμα της γέννας και της λύπης του θανάτου.
Αυτούς τους ήχους θέλω να κρατήσω λίγο ακόμα ζωντανούς κι ίσως αυτός είναι ο λόγος που έγραψα τις αράδες τούτες στα φύλλα του βιβλίου. Ήχους που είναι ίδιοι σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, αλλά και στο παρελθόν ή το μέλλον τους.
Ένα βιβλίο πάντα βοηθά να μην λησμονάμε την ιστορία μας, δηλαδή την πορεία των κυττάρων μας από το παρελθόν στο μέλλον.

Καλό ταξίδι Θεία και Μάνα Αλεξάνδρα. 


Υ.Γ
Τα άτομα της παλιάς φωτογραφίας θα μπορούσαν να είναι πρόγονοι του κάθε ενός μας, και τα περισσότερα δεν ζουν. Σπουδαία τα ονόματα, αλλά πιο σπουδαία η συνειδητοποίηση πως όλοι μας μοιραζόμαστε ίδιο νερό στο σώμα μας με όλη την πλάση...

Τι είναι Ηθική;

Ήταν μια όμορφη συγκέντρωση που οργανώθηκε από τον χώρο Πολιτισμού και Γνώσης Πολιτεία, στην Ακαδημία του Πλάτωνος, του οποίου την ευθύνη λειτουργίας έχει η εξαίρετη φίλη Αναστασία Παπαγεωργίου.
Δεν ήμουν εκεί, όμως είδα όλο το οπτικοακουστικό υλικό της εκδήλωσης.
Ομιλητής ήταν ο Παναγιώτης Πέρρος.  Κρίνω πως τέτοιες συναντήσεις της ανθρώπινης σκέψης, είναι η επιτομή του Πολιτισμού που μπορεί να οδηγήσει την κοινωνία μας εκτός της φυλακής που μας προσφέρουν, ως θολούρα της κρίσης μας, τα Μ.Μ.Ε στην συντριπτική τους πλειοψηφία. 

Επισυνάπτω το βίντεο που είδα και την διεύθυνση του εξαίρετου Παναγιώτη Πέρρου.

http://www.perros.com.gr/

Το μόνο που αξίζει και μπορώ να πω, είναι συγχαρητήρια σε όλους που μοιράστηκαν την κυκλοτερή αιώνια ανταλλαγή του Λόγου, που παράγει Άξια Ζωή!

Παρουσίαση Αθιβολής στην Πολιτεία Τέχνης και Πολιτισμού

- Θα έρθεις να μιλήσεις σε φίλους στην Πολιτεία; 

Ήταν τα λόγια της φίλης μου της Αναστασίας. Πως θα μπορούσα να πω κάτι διαφορετικό από το “ναι” την στιγμή που αυτόν τον χώρο τον ήξερα πριν ακόμα τον μάθουν τα υπέροχα μέλη του, οργανώνοντας, τότε, με την φίλη μου την κατασκευή του. 

Αυτά που είπαμε μπροστά στην κάμερα ήταν λίγα. Τα πολλά τα χαρήκαμε με τους αξιόλογους φίλους που βρεθήκαμε, στην δροσιά του πάρκου απολαμβάνοντας το τσιπουράκι μας. 

Αυτή η όμορφη παρέα, ξεκίνησε με αφορμή της συζήτησης το βιβλίο Αθιβολή, αλλά ο υπέροχος κόσμος της σκέψης τους μας οδήγησε όλους σε καινούρια τοπία σκέψης τον καθένα ξεχωριστά. 

Πάντα τέτοια!

Η Αγγέλα μέσα από την κάμερα του Ιωσήφ Παπαδόπουλου

Αναδημοσιεύω στοιχεία 

από την ανάρτηση του φίλου δημοσιογράφου Ιωσήφ Παπαδόπουλου,

που μας τίμησε με την παρουσία του. 

Το άρθρο του με το σχετικό βίντεο βρίσκεται στην διεύθυνση:

 http://www.ribandsea.com/news/3057-aggela-tan-taxydromikoi-ypalliloi-metensarkonontai-se-ithopoioys-aksioseon

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Αγγέλα". Ὀταν ταχυδρομικοί υπάλληλοι μεταμορφώνονται σε ηθοποιούς αξιώσεων! 

Δημοσιεύθηκε : Τετάρτη, 14 Ιούνιος 2017 05:29

Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Η θεατρική ομάδα του "Πολιτιστικού Κέντρου των Ελληνικών Ταχυδρομείων Αττικής" ανέβασε το τριήμερο 9-11 Ιουνίου, στο επί της οδού 3ης Σεπτεμβρίου εντευκτήριό τους, την θεατρική παράσταση "Ἁγγέλα", του Γιώργου Σεβαστίκογλου, σε σκηνοθεσία του Κώστα Ζωγραφόπουλου.

Με έκπληξη διαπίστωσαν οι θεατές που παρακολούθησαν την παράσταση μια ομάδα ταχυδρομικών υπαλλήλων να μεταμορφώνεται επάνω στη σκηνή, υπό την καθοδήγηση του σκηνοθέτη και φίλου Κώστα Ζωγραφόπουλου, σε θεατρικό θίασο αξιώσεων!
Οι Γεωργία Θεοδωρίδου (Νέρα), Ελισσάβετ Μενεξιάδη (Φανή), Τζία Πριοβόλου (Άννα), Γιούλη Καραουλάνη (Γεωργία), Κατερίνα Αλυσσανδράτου (Αγγέλα), Γωγώ Λιάπη (κυρία Παππά), Γιώργος Ζώης (αστυφύλακας, γκαρσόν), Δημήτρης Καρακοντάκης (Στράτος) και Τάσος Καπιζώνης (Λάμπρος) υποδύονται τους ρόλους τους σαν να είναι επαγγελματίες ηθοποιοί!

 Πρόκειται για θεατρικές προσπάθειες, πάντοτε με την σκηνοθετική επιμέλεια του Κώστα Ζωγραφόπουλου, που έχουν συνέχεια μέσα στον χρόνο.
Παρακολούθησα την περασμένη Κυριακή την "Αγγέλα" και ομολογώ ότι εξεπλάγην, τόσο από την σκηνοθεσία, όσο και από τον τρόπο και τη φυσικότητα με την οποία υποδύθηκαν τους ρόλους τους οι ως άνω υπάλληλοι των ΕΛ.ΤΑ.!
Μια αφιλοκερδής θεατρική παράσταση με λιτό, αλλά πολύ γλαφυρό, σκηνικό, με τους θεατές να γεμίζουν την αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου των ΕΛ.ΤΑ. και τις τρεις ημέρες της παράστασης. Στο πρόγραμμα της "Αγγέλας", ο Κώστας Ζωγραφόπουλος αναφέρει χαρακτηριστικά :

"Για την Αγγέλα του Γιώργου Σεβαστίκογλου μια φωνή μέσα μου προστάζει να σιωπήσω, αποφεύγοντας τις συνήθεις σκηνοθετικές αναλύσεις. Σε τέτοια μεγάλα έργα θα πρέπει να επιτρέπουμε να μιλούν στις καρδιές των θεατών. Το μόνο που θα ήθελα να αναφέρω, σε όσους κρατούν στα χέρια τους αυτό το πρόγραμμα, περιμένοντας να ανοίξει η αυλαία του θεάτρου μας, είναι πως θα αδικούσαν το έργο αν το αντιμετώπιζαν ως ηθογραφία εποχής. Οι ήρωες αυτού του σπουδαίου συγγραφέα, κρύβουν σκέψεις, επιθυμίες, φόβους και την ανθρώπινη μοίρα όλων των εποχών. Αυτή τη μαγεία ζήσαμε όλοι όσοι μυηθήκαμε στα μεγάλα ερωτήματα της γραφής του. Οι εξαίρετοι, ένας προς έναν, ηθοποιοί, έδωσαν για μια ακόμη φορά απλόχερα την ομορφιά της ψυχής τους, ως εραστές της Τέχνης, κατά τον αγώνα του θεατρικού ανεβάσματος, συνεπικουρούμενοι από την αρωγή των εκλεκτών συναδέλφων τους που στηρίζουν τον Πολιτισμό. Τους ευχαριστώ όλους από τα βάθη της καρδιάς μου για την παιδεία που μου προσφέρουν μέσα από την ιδιότητα του θεατρικού δασκάλου τους. Τέλος, ίσως να ανακαλύψετε και εσείς μέσα από τον λόγο του έργου, κομμάτια από τον δικό σας εαυτό. Αν τούτο συμβεί, δεν χρειάζεται να το ερμηνεύσετε λογικά. Βιώνοντας αυτή την αίσθηση, κατανοούμε το πραγματικό νόημα της Παιδείας του Θεάτρου...".

Συντελεστές.
Θεατρικός συγγραφέας : Γιώργος Σεβαστίκογλου.
Σκηνοθεσία - Εικαστικά : Κώστας Ζωγραφόπουλος.
Κατασκευή σκηνικού : Τάσος Καπιζώνης, Δημήτρης Καρακοντάκης.
Επιμέλεια ενδυμάτων : Γιούλη Καραουλάνη.
Μουσικές συνθέσεις : Αντώνης Αθανασόπουλος.
Επιμέλεια ήχων : Αλέξανδρος Ανδριώτης.
Χορογραφία Εϊβαλάδων: Ιωάννα Πορτόλου

Μπλε σαν πορτοκάλι

Στις 24 Μαΐου του 2017 στην εκπομπή του Πρώτου Προγράμματος με τίτλο "Μπλε σαν πορτοκάλι", η Μαίρη Βενέζη με τον Γιώργο Γιανναράκο φιλοξένησαν με την ευγένειά τους ζωντανά την τηλεφωνική μας επικοινωνία. 

Όσο για την σημασία του τίτλου...

Αθιβολή= Εμθύμηση παλαιών γεγονότων.

Εν-θυμούμαι θα μπορούσε να έχει ισοδύναμη την σπουδαία λέξη εισ-ορώ (κοιτώ προς τα μέσα μου) 

Όταν "κοιτώ" μέσα στη σκέψη μου, προσφέρω παιδεία στον εαυτό μου, που οδηγεί στην γνώση. 

Γιατί όχι λοιπόν... "Αθιβολή" να μη σημαίνει Γνώση;

Περιμένοντας την Πρωτομαγιά

Ένα βίντεο που δημιουργήθηκε περιμένοντας την Πρωτομαγιά, με ενδιαφέρουσα συζήτηση για αυτήν, χωρίς όμως λουλούδια... Αφορμή δημιουργίας αυτού του βίντεο ήταν μια στοχαστική περιπατητική περιήγηση στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, με την Κωνσταντίνα Λαψάτη. Το μεσημέρι γυρίστηκαν τα πλάνα και το βράδυ κατά την Βαλπούργια νύχτα του 2017 δημιουργήθηκε το βίντεο. 

Ίσως ακόμη να περιμένουμε τις μάγισσες, αλλά σίγουρα δεν θα μας έρθουν από πουθενά αλλού, παρά μόνο μέσα από το μυαλό μας... 

Κώστας Ζωγραφόπουλος

ΑΓΓΕΛΑ του Γιώργου Σεβαστίκογλου

Μετάβαση στο  βίντεο της παράστασης 

Βρισκόμαστε στην τελική ευθεία ανεβάσματος του σπουδαίου έργου «Αγγέλα» του Γιώργου Σεβαστίκογλου. Θα παιχτεί δωρεάν για τρεις παραστάσεις στις 9,10 και 11 Ιουνίου 2017, στο θέατρο του Συλλόγου Εργαζομένων των Ελλήνων Ταχυδρόμων στην Αθήνα.

Ο θεατρικός χώρος βρίσκεται στην οδό 3^ης Σεπτεμβρίου 11 στον 6^ον όροφο.

Εμείς που χτίσαμε τις σχέσεις των ρόλων μέσα από το θεατρικό κείμενο, οδηγήσαμε σε ένα όμορφο ταξίδι στις ψυχές μας. Αυτές τις αισθήσεις που ζήσαμε, θέλουμε να τις μοιραστούμε με όσο το δυνατόν περισσότερους θεατές. Θεωρώντας οι ηθοποιοί Ταχυδρόμοι  πως οι σχέσεις δεν τελειώνουν στο χαμόγελο που ανταλλάσσουν σαν δίνουν την αλληλογραφία στους Πολίτες, νιώθουν ως τιμή την  προσφορά της Τέχνης τους σ’ αυτούς που  καθημερινά συναντούν.

Τους καταλαβαίνω, γιατί τρία χρόνια τώρα που δουλεύω μαζί τους, γνώρισα την αξία τους. Επιπλέον, σέβομαι το επαγγελματικό αποτέλεσμα που προκύπτει από αυτούς, γιατί αντιμετωπίζουν το θέατρο ως έρωτα ζωής.

Καλή αντάμωση 

 Κ.Ζ

Δομίνικος Θεοτοκόπουλος. Ο κατά την Εσπερίαν El Greco

Το μουσικό έργο στο διαδίκτυο

Αυτές τις ημέρες, χάνομαι στις μουσικές του Βαγγέλη Παπαθανασίου, που κρύβουν μέσα τους, μνήμες και γνώσεις των Κενταύρων.  Ίσως εν αγνοία του συνθέτη, να του ενστάλαξε η γενέτειρά πατρίδα του, την ουσία των δίχειλων παλαιών Σοφών.  

Δομίνικος Θεοτοκόπουλος, μία μορφή που ο καθείς εμβαθύνει σε αυτήν, σύμφωνα με την δομή της σκέψης του. Με αφορμή την κινηματογραφική ταινία El Greco, που βασίζεται στο βιβλίο του Δημήτρη Σιατόπουλου και την σκηνοθέτησε ο Γιάννης Σμαραγδής, ταξιδεύω σε ερωτήματα που φέρνουν τις ανθρώπινες ιστορίες του 16^ου αιώνα στο παρόν μας.

Έχασε ποτέ την Ελληνικότητά του ο Δομίνικος;

Πως μπορεί να κινδυνεύεις από τις σκέψεις σου, σαν τις ακούσουν παλαιοί σου φίλοι που επιλέξανε να ενσωματωθούν στο σύστημα εξουσίας της εποχής τους;  Μιλώ για τον Ισπανό φίλο του Θεοτοκόπουλου αρχικά ιδεαλιστή ιερωμένο, τον Νίνο ντε Γκεβάρα, που στην συνέχεια έγινε Μέγας Ιεροεξεταστής και έστελνε στην πυρά τους αιρετικούς.

Υπάρχουν γύρω μας φίλοι, που άλλαξαν δρόμους σκέψης και το σχήμα των συμφερόντων τους έγινε η ουσία της ζωής τους;  Ίσως κάτι θυμίζει στον κάθε ένα από εμάς αυτό το ερώτημα, αν ανατρέξουμε στο προσωπικό ιστορικό μας τοπίο.

Η ζωή που ιερουργεί την μεγαλοσύνη μέσα από το πνεύμα της Τέχνης, βρίσκεται συχνά σε θλιβερές συναντήσεις με ανθρώπους που απαξιούν κάθε αντίθετο των προσωπικών συμφερόντων τους. Ένα σπαθί στο παρελθόν, ή μια οικονομική καταδίκη σήμερα,  μπορεί να κόψει την ευγένεια μιας ζωής χωρίς να σκεφτεί ούτε μια στιγμή το «γιατί» κατά την τέλεση του εγκλήματος.

Οι ιεροεξεταστές της Εσπερίας παρέδιδαν στην πυρά τους αιρετικούς. Οι χαμένοι και τελικά νικητές του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου, είχαν υπαλλήλους που συμπλήρωναν τα έγγραφα για την αγορά αερίων θανάτωσης και κατέγραφαν τα μητρώα των θυμάτων, ενώ στο σχόλασμά τους άκουγαν στο σπίτι Μπαχ και χάιδευαν το αθώο ξανθό κεφαλάκι του παιδιού τους.

Σήμερα στον Νότο της οικονομικής βίας του κεφαλαίου επάνω στην ανθρώπινη συνείδηση, καλοσυνάτοι υπάλληλοι υπογράφουν και ξοδεύουν τις εργάσιμες ώρες τους σε μια βολεμένη ραθυμία, χωρίς να ξέρουν αν οι αποφάσεις που διαχειρίζονται σκοτώνουν γέρους, ενήλικες ή παιδιά. «Αν δεν το κάνω εγώ, θα με απολύσουν και θα το κάνει κάποιος άλλος» θα σου πει ο χαμογελαστός ηθικός αυτουργός του κρατικού συστήματος.   

Τίποτε δεν είναι αθώο και τίποτε δεν βρίσκεται έξω από την δική μας συνείδηση. Την συνείδηση όλων μας. Ο θύτης γίνεται θύμα και στην επόμενη στιγμή τα πάντα αντιστρέφονται… Το δίκιο μέσα στον άρρωστο πολιτισμό μας, φωνάζει πως όποιος δρα σε βάρος των δικών μου συμφερόντων πρέπει να είναι νεκρός. Κανένας πολιτισμένος δεν ψάχνει την έννοια του συμφέροντος, μήτε αν ο τρόπος ζωής του, παράγει το «Καλόν» και το «Αγαθόν». Στις προηγμένες βόρειες χώρες δημιουργούν κοινότητες ζητώντας νομιμότητα στην διαστροφή τους οι παιδεραστές και στην Γερμανία είναι πλέον νόμιμα τα πορνεία για κτηνοβάτες. Αυτή είναι η εποχή μας. Η επιθυμία της φτηνής και αφιλοσόφητης ζωής μας είναι ισόθεος Νόμος.

Αυτά τα ερωτήματα πέρα από την ζωγραφική τεχνοτροπία του μεγάλου καλλιτέχνη με αφορούν και γι αυτό αφήνομαι στις αισθήσεις της ταινίας. Ο λόγος που χάνομαι στην υπέροχη μουσική του Βαγγέλη, είναι οι αντιστοιχίες των ηρώων της Αθιβολής με αυτές των προσώπων της υπέροχης κινηματογραφικής ταινίας. Ψάχνω τις αρμονίες της μουσικής πάνω στους διαλόγους και μονολόγους της θεατρικής Αθιβολής, προσπαθώντας να χτίσω τα συναισθήματα της λογικής απεύθυνσης του θεατρικού της λόγου. Παράσταση που δεν στοχεύει την ψυχή και το παρόν μας, νομίζω πως δεν έχει αξία. Για την δική μου θεατρική αντίληψη, πρώτα πρέπει να ξέρω τι θέλω να πω ως δημιουργός και στην συνέχεια να ενσαρκώσουμε την πρόταση όλοι οι συνεργάτες με τέτοια ευγένεια, που στο τέλος θα φέρει σε μουσική αρμονία τις αισθήσεις των θεατών.

Μπορεί στο τέλος να μην έχει καμία σχέση η μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου με αυτήν που θα υπάρξει για το θεατρικό έργο της Αθιβολής, όμως οι αξίες του Λόγου θα πρέπει να έχουν ίδιους κωδικούς. Διαφορετικά η Τέχνη και το «περίπου», δεν μπορούν να γεννήσουν εύμορφα τέκνα. Το τι γεννούν το βλέπουμε στα χύδην προσφερόμενα ευπώλητα δημιουργήματα της εποχής.

Κ.Ζ

Η Αθιβολή γίνεται θεατρικό έργο

         Διαβάζοντας οι αναγνώστες τις αγωνίες και τις σκέψεις των ηρώων του βιβλίου Αθιβολή, μου μετέφεραν πως αισθάνθηκαν γι’ αυτούς οικεία. Μου είπαν ακόμη πως στα πρόσωπά τους, αναγνώρισαν κομμάτια του εαυτού τους. Αυτό με οδήγησε να δραματοποιήσω τα θεμελιώδη ερωτήματα του έργου, αφήνοντας κατά μέρος τις λεπτομέρειες της ζωής των ηρώων που αφορούν την ανάγνωση του βιβλίου. Έτσι κάποια από αυτά τα πρόσωπα, αποφάσισα να αποκτήσουν σάρκα και οστά, ώστε να σταθούν μπροστά μας σε μια θεατρική σκηνή και να μας διηγηθούν τη ζωή, τις σκέψεις και τους φόβους τους. Σε αυτή την μεταφορά των αισθήσεων του έργου στο θέατρο, μέσα από τα αυτούσια κείμενα του βιβλίου, γεννήθηκε στο θεατρικό κείμενο ένα ενδιαφέρον πάντρεμα του παρόντος με το παρελθόν. Κατ’ αυτόν τον τρόπο έβαλα στην γραφή ερωτήματα που δεν μπορούν να μας είναι αδιάφορα, γιατί κρίνω πως είναι επικίνδυνα να αλλάξουν το βόλεμα της σκέψης μας…

Κ.Ζ

Πρωτότυπο αρχείο της ανάγκης από την Γιορτή Σκέψης

Πατήστε ΕΔΩ για να μεταφερθείτε στο video

Ποτέ η ζωή δεν εξελίσσεται με τον τρόπο που εμείς εικάζουμε πως αυτό θα γίνει. Θα έλεγα ευτυχώς, γιατί θα είχε πολύ θλιβερή εικόνα η πορεία της, ταιριαστή με τις ανθρώπινες προθέσεις. Κάπως έτσι έγινε και στην συγκέντρωση φίλων, γνωστών μα και αγνώστων, στον Πολιτιστικό Χώρο του Συλλόγου Εργαζομένων των ΕΛΤΑ.

Το ξημέρωμα του Σαββάτου, την ημέρα της εκδήλωσης, δεν περίμενα να έρθουν τόσοι φίλοι δεδομένης της καταρρακτώδους βροχής που από το πρωί σάρωνε το λεκανοπέδιο. Εδώ η ζωή  διασκέδασε τους ανθρώπινους φόβους μου, προσφέροντάς μου μια απρόσμενη χαρά από την μεγάλη προσέλευση. Όλα είχαν έρθει ανέλπιστα καλά.
Για μια στιγμή πρόσεξα την κάμερα που είχε στηθεί σε διακριτικό σημείο της αίθουσας σκεπτόμενος ωραία, θα έχουμε και βίντεο για όσους δεν τα κατάφεραν να έρθουν.

Εδώ η απρόβλεπτη ζωή, θέλησε να διασκεδάσει εκ νέου την βεβαιότητα που εξέφρασα. Τελικά, μας έδωσε ένα ωραίο ηχητικό αρχείο που είχα φροντίσει να γράφεται κατά την διάρκεια της ομιλίας, μαζί με επιμέρους μαγνητοσκοπημένα πλάνα από την κάμερα που κατά την διάρκεια της εκδήλωσης παρέδωσε, στον δικό της θεό, όλη την ενέργειά της.

Μικρό το κακό, γιατί αποκτήσαμε ένα κολάζ ήχου μαζί με βίντεο. Θα το ονόμαζα πρωτοτυπία της ανάγκης...

Κ.Ζ

Απλά, Ευχαριστώ

Είμαι συνηθισμένος να βρίσκομαι σε μία σκηνή κοιτώντας τους άξιους θεατές καθώς περιμένουν τον θεατρικό λόγο που έχω αναλάβει να κοινωνήσω προς αυτούς.

Χθες όμως τα πράγματα δεν ήταν το ίδιο…

Όσο κι αν ήθελα να είμαι πιστός στο κείμενο ροής της εκδήλωσης, δεν τα κατάφερα. Συγκινήθηκα. Ένιωσα να βρίσκομαι πάνω στον οικείο, για εμένα, χώρο της σκηνής, αλλά η πλατεία να είναι γεμάτη με άξιες προσωπικότητες που μου ζητούσαν υποσυνείδητα να αυτοφλεγώ, ώστε να τους εμφανίσω τα ερωτήματα που χτίζουν τη θωριά της ζωής μου.

Αυτά τα ερωτήματα είναι η ουσία που βρίσκεται, για όσους μπορούν να τα δουν, μέσα στο βιβλίο μου, που απετέλεσε αφορμή της συγκέντρωσης.

Τα μεστά τους βλέμματα με έκαναν να το καταφέρω. Όλοι μαζί το καταφέραμε.

Μπόρεσα να γίνω η αφορμή για την συνθετική σκέψη που είναι ικανοί να παράγουν.

Η Τέχνη, σε όλες τις μορφές της, αν δεν διακονεί τον Άνθρωπο ώστε να αναπτύσσει ερωτήματα, θέλω να πιστεύω πως είναι απλώς μια φυλακή του ανεπεξέργαστου Εγώ μας.

Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους με τίμησαν, αλλά και σε όσους δεν κατάφεραν λόγω της δύσκολης μέρας να είναι κοντά μας, μια και ο Νεφεληγερέτης Δίας φρόντισε να τρομάξει την θνητή μας φύση.

Η μόνη ευχή που μου έρχεται στο μυαλό προς όλους μας, είναι αυτή του Δελφικού παραγγέλματος: ΕΥ ΠΡΑΤΤΕΙΝ

Υ.Γ
Μαγνητοσκοπημένα αποσπάσματα της εκδήλωσης θα υπάρξουν αργότερα, γιατί η ομορφιά των αισθήσεων τέτοιων «συμποσίων», πρέπει να μοιράζεται.

Η Αθιβολή στο Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ

Το ιστορικό Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, έχει μια αύρα μέσα στους διαδρόμους του. Λένε κάποιοι, πως οι άνθρωποι αφήνουν τα αποτυπώματα της αξίας τους από τις διαδρομές της ζωής τους. Τους πιστεύω, γιατί κυκλοφορώντας στους χώρους του, νιώθει κανείς τον Μάνο, χωρίς να είναι αναγκαίο να προσέξεις το πορτραίτο του, καθώς βαδίζεις προς τους θαλάμους ηχοληψίας.
Την Τρίτη που μας πέρασε, στις 7 του Μάρτη, είχα την τιμή να είμαι καλεσμένος στην εκπομπή της Βίκυς Τσιανίκα "Από το κοχύλι στο μαργαριτάρι", με αφορμή την έκδοση του ιστορικού μυθιστορήματος "Αθιβολή", για το οποίο φέρω την ευθύνη των γραφομένων του. 

Ήταν μία ώρα συνεύρεσης που δεν κατάλαβα πότε πέρασε. Απέναντί μας πίσω από το γυάλινο παράθυρο ο εξαίρετος ηχολήπτης Στέφανος Χατζάκης φρόντισε να φτάσει σωστά ο λόγος μας στους υπέροχους ακροατές. Οι μουσικές ανάσες του Βέλγου εξαίρετου συνθέτη Βιμ Μέρτενς ήσαν ταιριαστές με το θέμα μας και φυσικά με την Παιδεία που χρόνια τώρα επιχειρεί αυτό το μοναδικό ραδιοφωνικό πρόγραμμα.

Ανεβάζω συνημμένο στην ανάρτηση το αρχείο αυτής της εκπομπής, για όποιον επιθυμεί να ακούσει αυτήν την ηχητική καταγραφή.
Πέρα από την ενδιαφέρουσα συζήτηση με την ανθρωποκεντρικά σκεπτόμενη Βίκυ, η εκπομπή περιλαμβάνει μικρά αποσπάσματα από το βιβλίο που τα διαβάζω ο ίδιος. 

Η "Αθιβολή" ξεκίνησε το ταξίδι της. Καλώς να σας "γνωρίσει" και να την γνωρίσετε, όταν και άμα συναντηθείτε μαζί της. Ναι, μπορεί ένα βιβλίο να σας ανα-γνωρίσει, γιατί κάποιοι πιστεύουν πως μέσα στις σελίδες τους τα βιβλία κρύβουν Ιδέες. 

Κι όλοι ξέρουμε πως οι Ιδέες ζουν και γονιμοποιούν, όπως ακριβώς ο Έρωτας την ζωή μας.

Κ.Ζ

Η Ελληνική γλώσσα προάγει την συγγραφή

Περπατώντας στο δρόμο της γειτονιάς μου, συναντήθηκα με ένα πλέον των σαράντα γνωστό μου, αλλά πάντα χαμογελαστό εδώ και είκοσι πέντε χρόνια που τον γνωρίζω. Στις λίγες κουβέντες που ανταλλάξαμε, για ό,τι κάνει τελευταία ο καθένας μας, μου εκμυστηρεύτηκε πως ήθελε να γράψει και αυτός ένα βιβλίο για την εποχή των παιδικών του χρόνων που έχει πλέον παρέλθει. Χάρηκα για αυτή του την επιθυμία και του δήλωσα πως σαν είναι έτοιμος, μπορώ να του δώσω μερικές πληροφορίες, από την δική μου βάσανο, με όσα αντιμετώπισα και έμαθα ξεκινώντας να προετοιμάζω τα γραπτά μου, ώστε να επικοινωνήσουν δημόσια χωρίς την δική μου προστασία.

Κάθε φορά που βλέπω ένα βιβλίο να κυκλοφορεί, νιώθω μια περίεργη χαρά για την κατάθεση ψυχής του ανθρώπου που αποφασίζει να εκτεθεί δημόσια. Μπορεί να είμαι φειδωλός απέναντι στην ανάγνωση των τίτλων που βλέπω στις προθήκες των καταστημάτων πώλησης, όμως χαίρομαι γιατί πιστεύω στην ύπαρξη πολλών ανθισμένων λουλουδιών στην φύση, έστω και αν κάποια τα προτιμώ για την ευωδιά τους.  Η επιθετική κρίση ορισμένων ανθρώπων που ως Θεοί μοιράζουν βαθμολογίες και κατατάξεις με χαρακτηρισμούς «καλό» ή «κακό», μου είναι ξένη. Θέλει αρετή και τόλμη να αποδεχθούμε το διαφορετικό έστω και αν είναι εντελώς ξένο προς τον τρόπο σκέψης μας.
Στο θέατρο, μου είχε πει κάποτε μια Κυρία και Δασκάλα μου, πως δεν υπάρχει κακό κοινό όταν έχουμε ήδη ανέβει στην σκηνή. Εμείς που παίζουμε οφείλουμε να το γοητεύσουμε. Το ίδιο πιστεύω πως συμβαίνει και με τις γραφές. Ακόμη και ένα δύσκολο κείμενο με δεύτερα και τρίτα επίπεδα ερωτημάτων κάτω από τις γραφές του, οφείλουμε να το δώσουμε κατάλληλα γραμμένο προς ανάγνωση και απ’ τον αμύητο, ώστε να μείνει ευχαριστημένος από το προφανές της ιστορίας που του προσφέρουμε. Θα έχει όλο το χρόνο, στη ζωή του, να το διαβάσει αρκετές φορές, ψάχνοντας τον δεύτερο αθέατο λόγο γραφής, σύμφωνα με τις προσωπικές του επιλογές για πνευματική εξέλιξη.

Όλοι οι άνθρωποι είναι σημαντικοί, επειδή είναι εν δυνάμει σπουδαίοι σαν επιλέξουν την νοητική τους εξέλιξη.
Για εμένα η πιο πρόστυχη λέξη που κυκλοφορεί ευρέως και την έχουμε αποδεχτεί ακόμη και στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, είναι ο χαρακτηρισμός «καταναλωτής».
Είναι μια δύσκολη εποχή αυτή που ζούμε, η οποία χαρακτηρίζεται από ολοκληρωτικές συμπεριφορές στον έλεγχο του Νου των ανθρώπων, θέλοντας να τους μετατρέψει σε κοπάδια που θα φέρουν ανερυθρίαστα τον τίτλο του καταναλωτή.
Ίσως το συν- γράφειν να είναι μια αμυδρά υπόσχεση αντίστασης. Η ατομική μας εξέλιξη είναι το μοναδικό όπλο αντίστασης απέναντι σε αυτή την απάνθρωπη λαίλαπα της τεχνολογίας στην ελευθερία της κρίσης. Όσο θα υπάρχει ατομική πρωτοβουλία στην γραφή, θα είναι ζωντανή μια ελπίδα πως δεν νίκησε την σκέψη των ανθρώπων ο όχλος της κοινωνίας του Όργουελ…

Έτσι λοιπόν, χαίρομαι για την ανάγκη προσωπικής δημιουργίας που υπάρχει στους σκεπτόμενους μέσα από το Ελληνικό γλωσσικό τοπίο.

Αυτή η Ελληνίδα γλώσσα, είναι επιθετικά δημιουργική…

Είναι αρκετοί οι Ελληνόγλωσσοι σύγχρονοι συγγραφείς που έχω διαβάσει και για τον κάθε ένα έχω μια όμορφη σκέψη στον νου μου, έστω και αν μου είναι ξένος ο τρόπος γραφής ή η θεματολογία της συγγραφικής ενασχόλησης. 

Στέλνω λοιπόν ευχές για συνύπαρξη των δημιουργών, γιατί το εκ παραφθοράς της γλώσσας συμφέρον του κάθε ενός, δεν βρίσκεται στην απομόνωση των άλλων που γράφουν.
Η υπέροχη Ελληνίδα γλώσσα, μας μαθαίνει πως μαζί φέρουμε το βάρος της ατομικής και συλλογικής μας εξέλιξης μέσα από την όσμωση των σκέψεων, έστω και αν είναι ξένες προς τις συνήθειές μας…
Αυτό σημαίνει το συν- φέρον, που σε άλλα γλωσσικά τοπία ως interest σημαίνει ενδιαφέρον ή και τόκος έχει μια άλλη νοηματοδότηση που ίσως την έχει ανάγκη το παγκόσμιο γλωσσικό τοπίο.
Μιλώ για την "καταδίκη" της Ελληνικής γλώσσας με την ομόγλωσση γραμματεία της, να είναι παγκοσμίως η αιτία αναγέννησης του ήθους στις εκάστοτε πολιτιστικές επαναστάσεις. 

Κάθε γλώσσα παράγει το ήθος του πολιτισμού της και εγώ δεν θα ήθελα να χάσουμε αυτό που κρύβει η δική μας, για το καλό και όσων δεν την γνωρίζουν ακόμα στον πλανήτη. 

  Κ.Ζ

Υ.Γ
Την φωτογραφία την έχω δανειστεί από αυτόν τον ιστοχώρο

Η εποχή μας μέσα από την θεατρική "Αγγέλα"

Σήμερα τελείωσα το μουσικό μου ταξίδι στην μεταπολεμική κουλτούρα των Αθηναίων, για λογαριασμό του υπέροχου έργου «Αγγέλα» του Γιώργου Σεβαστίκογλου. 

Έτσι δημιούργησα τον ηχητικό καμβά που φαντάζομαι για το έργο, ώστε να κινηθούν πάνω του οι σχέσεις και τα συναισθήματα των ηρώων. 

Πάνω σε αυτόν θα δουλέψει στην συνέχεια με την δική του φαντασία ο μουσικός που θα συνεργαστούμε, ώστε να μπορέσουμε να πετύχουμε ένα άξιο αποτέλεσμα ανεβάζοντας το έργο. 

Για το συγκεκριμένο θεατρικό, διερεύνησα αισθήσεις μέσα από τους παλμούς των χορδών σε ένα μπουζούκι, από τα σκληρά ελάσματα μιας λατέρνας, από την αναπνοή ενός πλανόδιου οργανοπαίκτη πάνω στην στομίδα του πνευστού και από το δέρμα ενός νταουλιού που κατορθώνει με τούτο να μετουσιώσει ο βακχευτής την βία σε χορό. 

Ο Διόνυσος είναι πιο κοντά στα πάθη και τις επιθυμίες εκείνης της εποχής, που δεν διαφέρει καθόλου από την δική μας σήμερα. 

Η μεταπολεμική αβεβαιότητα για την επιβίωση των ανθρώπων εκείνης της εποχής, τους ήθελε εξαθλιωμένους να γίνονται έρμαια εκμετάλλευσης, ψάχνοντας λίγη αξιοπρέπεια στην μετανάστευση, απέναντι στην πείνα. 

Σήμερα οι άνθρωποι στις ίδιες γειτονιές της Αθήνας, αν και κρατούν στα χέρια τους εξελιγμένα κινητά τηλέφωνα, νιώθουν εξίσου αβέβαιο το μέλλον τους. Πάλι ξενιτεύονται για να αποφύγουν την οικονομική και ηθική τους εξαθλίωση από πολιτικές που υπαγορεύονται στις εκ περιτροπής δημιουργούμενες κυβερνήσεις κατά το συμφέρον αυτών που θέλουν να είναι οικονομικοί επικυρίαρχοι. 

Ο θάνατος και ο έρωτας, όταν τα πράγματα γίνονται απειλητικά για την ίδια την ζωή των ανθρώπων, θεριεύουν μέσα τους. Όσο ποθούν την ζωή τόσο επιλέγουν θυμικά το ξόδεμά της. Όσο χάνουν τις μάχες τόσο κερδίζει χώρο η ελπίδα μέσα από τα σπέρματα της γενιάς τους. Μια αέναη πάλη. Αυτές οι δυο αντίθετες δυνάμεις στην ζυγαριά της Θεόδοτης φύσης, ο έρωτας και ο θάνατος, παλεύουν ξέροντας εξ αρχής πως ο αγώνας τους πάντα θα έχει ισορροπία. 

Ποτέ δεν θα κερδίσει η ζωή τον θάνατο μα ούτε και το αντίθετο πρόκειται να συμβεί. Αυτή άλλωστε είναι και η τραγικότητα της ύπαρξής μας. 

Το έργο του Γιώργου Σεβαστίκογλου τελειώνει με μία εξαιρετική μετουσίωση του ερωτήματος της ερωτευμένης Αγγέλας καθώς βλέπει νεκρό τον Λάμπρο της.
Κοιτά απεγνωσμένα γύρω της ρωτώντας αν ο αγαπημένος της θα ζήσει, για να καταλήξει μόνη πλέον στο συμπέρασμα της θετικής εκδοχής με ό,τι μπορεί να κρύβει μέσα της αυτή η κατάφαση. 

Τα όριά μας και η τρέλα έχουν κοινή στέγαση. 

Για όσους μπόρεσαν και «οίδαν»… ζωή και τρέλα παίρνουν ίδιο πρόσημο. 

Στον κάθε άνθρωπο εναπόκειται να αποφασίσει αν θα είναι αυτό το πρόσημο θετικό ή αρνητικό… 

Ερωτά λοιπόν η ηρωίδα που φέρει την καθαρότητα των προθέσεων της Αντιγόνης. 

 - Θα ζήσει; Θα ζήσει; 

 ( για να επιλέξει κορυφώνοντας την εκδοχή στην θέση της) 

- Θα ζήσει! Θα ζήσει! Θα ζήσει!

Κ.Ζ

Υ.Γ
Την φωτογραφία την δανείστηκα από αυτόν τον ιστοχώρο.