Η Σκιά του Μαρτ

 

 

 

Χτες παρακολούθησα την παράσταση «Η σκιά του Μαρτ» στο θέατρο Αργώ.  Άφησα την εμπειρία να κατασταλάξει μέσα μου το βράδυ και όλο το επόμενο πρωί που παίξαμε την Ιλιάδα στο Christmas Theater. Τώρα το απόγευμα που κάθισα στο γραφείο μου και κλείνει τον κύκλο της η μέρα, θέλησα να γράψω μερικά λόγια για αυτό που τόσο όμορφα βίωσα.

Ο Συγγραφέας

Θα ξεκινήσω από την σύσταση του συγγραφέα και την περίοδο που δημιούργησε τα έργα του. Πρόκειται για τον Σουηδό Στιγκ Ντάγκερμαν που γεννήθηκε το 1923, έζησε έντονα και πέτυχε την αναγνώρισή του, αλλά στα 31 χρόνια της ζωής του, το 1954, αυτοκτόνησε στην Στοκχόλμη. Ο ίδιος δεν πολέμησε κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και συνδέοντας την βιογραφία του με την υπόθεση του έργου, έχω την αίσθηση πως ο κεντρικός ήρωας φέρει στοιχεία αυτοβιογραφικά. Ίσως αυτή η τόλμη τον κατατάσσει στους συγγραφείς που ψάχνουν την αλήθεια της εποχής τους μέσα από τον εαυτό τους.

Τι μπορεί να σημαίνει σήμερα το έργο

Αυτό που κάνω μετά την παρακολούθηση μίας παράστασης γραμμένης σε άλλη εποχή, είναι να ψάχνω να βρω αν έχει αντιστοιχίες με το σήμερα. Έτσι το συγκεκριμένο έργο πραγματεύεται την χρησιμότητα του ηρωισμού βάζοντάς την απέναντί του την βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου να ζήσει τον έρωτα και την ομορφιά χωρίς βία. Θα έλεγα πως ο συγγραφέας φέρει μέσα στη γραφή του την φράση της Αντιγόνης προς τον Κρέοντα «δεν γεννήθηκα για να μισώ αλλά να αγαπώ».  

Τα ερωτήματα της λύσης του έργου μένουν να πλανώνται χωρίς να απαντά ο συγγραφέας στα θεμελιώδη ζητήματα που γενούν την διαλεκτική της ανθρώπινης επιβίωσης.

Σήμερα η εποχή που βιώνει η γερασμένη Ευρώπη μας, αν και σε μια απλοϊκή προσέγγιση δεν βρίσκεται σε πόλεμο, βιώνει την ίδια κατάθλιψη με αυτή της εποχής του έργου. Πρόκειται για την κατάθλιψη που ζουν οι ηττημένοι λαοί. Οι σκέψεις πέραν της ιστορίας σε μια παράσταση είναι πάντα ατομικές και έχουν να κάνουν με την ψυχική και νοητική συγκρότηση του κάθε θεατή, η οποία φυσικά ευθύνεται για τα ερωτήματα που τολμά και μπορεί να διατυπώσει κάθε ένας προσωπικά.

 


 

Συντελεστές παράστασης

Η μετάφραση που υπογράφει η Μαργαρίτα Μέλπεργκ χωρίς να έχω γνώση του πρωτότυπου κειμένου, μου άφησε την αίσθηση πως χώρεσε σε μία εποχή την διαχρονία των ερωτημάτων που αποτύπωσε ο συγγραφέας στο έργο του.

Η σκηνοθεσία της Χρύσας Καψούλη υπηρέτησε την συνθήκη που προανέφερα προσθέτοντας μαζί με το όμορφο σκηνικό του Γιώργου Λυντζέρη μια θαυμαστή τόλμη να πουν την ιστορία χωρίς να έχουν την αγωνία οι δημιουργοί να αφήσουν το δικό τους «διακοσμητικό» αποτύπωμα στην παράσταση. Δεν υπάρχει κατά την γνώμη μου πιο σπουδαίο προσόν στους συντελεστές μιας παράστασης από το να υπηρετούν το κείμενο χωρίς να έχουν την αγωνία να υπερβάλουν για να χωρέσουν την ατομική ανθρώπινη ματαιοδοξία σε αυτήν. Η αίσθησή μου, αν και κάθισα σχεδόν πίσω από την μοναδική κολώνα με δική μου υπαιτιότητα, ήταν πως όλοι όσοι εργάστηκαν χτίζοντας αυτό που παρακολούθησα υπηρέτησαν το μέτρο αναδεικνύοντας ένα καλό θέατρο. 

Οι ηθοποιοί άφησαν το καλύτερο αποτύπωμά τους στην διάρκεια του έργου.

Ξεκινώντας από την κυρία του θεάτρου, την Αιμιλία Υψηλάντη, ένιωσα πως μου έκανε με το μεστό της παίξιμο πλήρως κατανοητό το αρχέτυπο της συνθήκης που υπηρέτησε η μάνα του ρόλου που υποδυόταν. Πήρε στα χέρια της την λογική και το συναίσθημά μου χτίζοντας πάνω τους τον καμβά της ιστορίας που έπαιζε. Η Αγγέλικα, η μάνα του Μαρκ και του Γκάμπριελ που ενσάρκωσε, με κέρδισε και μου επέβαλε ευχάριστα την αποδοχή της θεατρικής της παρουσίας.

Ο μικρός γιος της οικογένειας, ο Γκάμπριελ, φοβικός και άτολμος χωρίς να νιώθει την αποδοχή της οικογένειάς του, προσπαθεί να χτίσει ένα δικό του κόσμο μέσα από ιδεοψυχαναγκασμούς και ερμηνείες του έρωτα. Με έπεισε κατά την παράσταση πως είναι ένας ελεύθερος σκλάβος που αφήνει τον εαυτό του βορά στα μάτια των θεατών. Τα αυτοβιογραφικά στοιχεία του συγγραφέα ο αγαπημένος Φώτης Καράλης τα υπηρέτησε θαυμαστά. Γοητεύτηκα σαν είδα από όλους και εκείνον να υπηρετούν την ιλαροτραγωδία, η οποία έφερνε κατά διαστήματα στα χείλη των θεατών ένα στοχαστικό μειδίαμα για την ίδια την ζωή και τα αδιέξοδά της.  

Η πέτρα του σκανδάλου που ως ωραία Ελένη έφερε τον πόνο του έρωτα στην ιστορία της οικογένειας, η Εμμανουέλα Κοντογιώργου, με κέρδισε σε όλη την παράσταση. Χωρίς κανένα στοιχείο υπερβολής με καθήλωσε να παρακολουθώ την φοβισμένη της ζωή που προσπαθούσε να ταυτιστεί με τα στερεότυπα της εποχής της, βιώνοντας παράλληλα το βάσανο της Αντιγόνης που πάλευε σαν θεριό μέσα της. Μου έφερε στο νου όλα τα στοιχεία της γήινης Δήμητρας που πατά στο χώμα και μπορεί να γεμίσει καρπούς την ζωή των άλλων, ενώ στερείται η ίδια τις επιθυμίες της να πετάξει μακριά από τα πρέπει της κοινωνικής σύμβασης που υπηρετεί. Το βλέμμα της με κέρδισε και ήταν μια πραγματική μουσική αντίθεση σαν ένα κλαρινέτο που ήθελε να φωνάξει παιχνιδιάρικα δίπλα στο κατασταλαγμένο και βαρύ κοίταγμα της μάνας, που ως πένθιμη ορχήστρα υμνούσε την μοίρα του ανθρώπου στην υποταγή της Ανάγκης. Πολλές φορές στην σύγχρονη λογοτεχνία βρίσκω μικρές και μεγαλύτερες αντιστοιχίες με αυτές των τραγικών ποιητών που δημιούργησαν την αρχαία γραμματεία. Έτσι κι εδώ, η μάνα έκρινα πως έκρυβε μέσα της μια Εκάβη μετά την συμφορά του εξανδραποδισμού της. Μια πρώην ελεύθερη βασίλισσα που ως σκλάβα πλέον είχε την ανάγκη να πατήσει σε στερεότυπα για να συνεχίσει να ζει.  

Τέλος δεν θα μπορούσε να υπάρξει έργο χωρίς αγώνα. Όταν το ένα θέλω ενός ήρωα αντικρούει πάνω στο θέλω του άλλου δημιουργείται η ουσία του θεάτρου. Αυτόν τον ρόλο του ήρωα που ήρθε στη ζωή της οικογένειας για να υποκαταστήσει τον πεθαμένο γιο στον πόλεμο, τον ενσάρκωσε υπέροχα ο Θεόφιλος Μανόλογλου. Γοητεύτηκα από την προσέγγιση που έδωσε στον ήρωα γιατί με έπεισε πως οι εποχές δημιουργούν ήρωες με ουσιαστικά και όχι με ρήματα. Οι άνθρωποι δίνουν εύκολα ταυτότητες και αποφεύγουν να κρίνουν από τις στάσεις ζωής. Εξηγώντας λίγο περισσότερο αυτό που μόλις έγραψα, θα σημειώσω πως η ζωή προσδίδει ιδιότητες που δεν έχουν καμία σχέση με την αξία των ανθρώπων που τις φέρουν. Έτσι την αμηχανία αλλά και την σιγουριά του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» την έφερε με επιτυχία ο εξαίρετος ηθοποιός απέναντι στον φλεγόμενο μικρό γιο που διεκδικούσε εξίσου με αυτόν την ωραία Ελένη και πρώην ερωμένη του πεθαμένου μεγάλου γιου. Μου θύμισε ο ήρωας που ενσάρκωσε, πολλούς σύγχρονούς μας που απολαμβάνουν μιας ώρας δημοσιότητα και σαν διάνοι φουσκώνουν επιδεικνύοντας το λοφίο της κενότητας που φέρουν.

Κλείνοντας θα γράψω πως ένιωσα για την παράσταση πως είχε λόγο να ανέβει στο θέατρο γιατί αφορά του παρόν του θεατή και μέσα από αυτήν κάθε ένας μας μπορεί ανάλογα με το πόσο άδειο ποτήρι κουβαλά να πάρει το νερό που επιθυμεί για τη ζωή του.
Το τέλος του έργου δεν θα το αναφέρω, συστήνοντας ανεπιφύλακτα να πάτε να το απολαύσετε.  Αξίζει.

Κ.Ζ




Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΥΣΤΡΑ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ

 

 


Τον Μάιο του 2022 θελήσαμε η Κωνσταντίνα και εγώ να πούμε με τον δικό μας τρόπο την ιστορία του Μυστρά  αφηγούμενοι την ιστορική περίοδο από το χτίσιμο  μέχρι την καταστροφή του μέσα σε μία μέρα  και από τα μάτια ενός αετού που πετά ψηλά.

Η Λαψάτη είχε την ιδέα να αναπτύξουμε την ιστορία του Μυστρά και των ιστορικών γεγονότων του παρελθόντος σε μια στροφή της γης απέναντι στον Ήλιο και εγώ πήρα την ευθύνη να την εκφωνήσω μέσα από τα μάτια του αετού. Για να φτιάξουμε αυτό που ήθελε η ψυχή μας, δανειστήκαμε ήχους από τον σπουδαίο Έλληνα Σταμάτη Σπανουδάκη για να ενώσουμε με θεία μουσική του τα λόγια που γδέρνουν την ψυχή όσων είναι ικανοί να αντιλαμβάνονται υψηλότερες δονήσεις από αυτές της εποχής μας.  

Πάντα πιστεύαμε η Κωνσταντίνα κι εγώ, ως δημιουργοί, πως οι Έλληνες είμαστε ικανοί να δημιουργούμε πολιτισμό και ιδέες μέσα από την νοητική παρακαταθήκη γης γλώσσας μας και πως ακόμη, χρέος μας είναι να είμαστε αντιγράψιμοι από τους άλλους λαούς. 

Πρακτικά βέβαια οι νεοέλληνες είμαστε πρωταθλητές στο copy-paste φτηνών αντιλήψεων, άχρηστων πληροφοριών, αισθητικής χωρίς αρμονία και απαίδευτων  αναθεμάτων  που μας προσφέρονται ως μοναδικές αλήθειες. Γίναμε άσχημοι αδέλφια σ’ αυτή την πτωτική πορεία του Ελληνισμού ανά τους αιώνες…

Καμαρώνουμε με ατομική έπαρση για τα «όχι» και τις επαναστάσεις που κάνουμε με ηλεκτρονικά ψηφίσματα του καναπέ ενώ στην πραγματικότητα όλη η ζωή μας είναι ένα φοβικό «ναι» στους περιορισμούς που μας επιβάλλουν.  Πόσο ανόητος φαντάζει ο κομπασμός του τίποτα της ζωής μας που τον καμαρώνουμε σαν σπουδαία τήβεννο πάνω από ένα ασθενικό πλην υπέροχο σε δυνατότητες σώμα.

          Λίγοι πάντα στην ιστορία κράτησαν Θερμοπύλες.

          Λίγοι ξανά θα κρατήσουν τον Έλληνα Λόγο της μνήμης.


Αν έχουμε λίγο χρόνο ανάμεσα σε όσα κάνουμε, ας αφήσουμε  να μας ακουμπήσει η αφήγηση της ιστορίας του Μυστρά.  Μπορεί "κάτι" να ξυπνήσει μέσα μας.  Εδώ και πολλά χρόνια  λαμβάνουμε ανελλιπώς καθημερινά τα χάπια της κοινωνικής καταστολής που την ονομάζουμε κανονικότητα. Καταφέραμε η κοινωνία μας να αποκτήσει μια υποτονική  υποτέλεια μέσω του φόβου και της ιδιωτείας των συμφερόντων.  

Αν ξέραμε πόσο σπουδαίοι είμαστε και πως η ομορφιά βρίσκεται λίγα εκατοστά μακριά από τις φοβικές και άσχημες σκέψεις μας, θα είχαμε μια ακόμη παγκόσμια αναγέννηση.  Κι αν είναι νά 'ρθει, αυτή η παγκόσμια αναγέννηση θα υπάρξει από αβόλευτους στην ιδιοτέλεια επιστήμονες, ρηξικέλευθους δημιουργούς που δεν αντιγράφουν τις ευκολίες τους, από απλούς ανθρώπους που έχουν την ικανότητα να παρατηρούν τη ζωή, και από την αγάπη στο ωραίο και αγαθό που είναι κυριολεκτικά ο αντίποδας της ευτελούς καταναλωτικής απόλαυσης σε ψυχή και σώμα.

 

Καλή ακρόαση σε όσους μπορέσουν να μπουν πίσω από τις λέξεις και τα χρώματα που καταθέσαμε σε αυτή την ολιγόλεπτη ηχητική περιήγηση της ιστορίας.


Κ.Ζ




 

 

Οι "ΠΑΝΘΕΟΙ" ζυγίζουν τις γενιές της τέχνης

 

Απόσπασμα από το πρώτο επεισόδιο του 1977 των Πανθέων

 

Το 1977 τον Απρίλιο η κρατική τηλεόραση φέρνει μέσα από το τηλεοπτικό της μονοπώλιο, προς τέρψη των τηλεθεατών, το μυθιστόρημα του Τάσου Αθανασιάδη με τίτλο “Πανθέοι”.  Το σενάριο θα το αναλάβει ο Τάκης Χατζηαναγνώστου, ενώ την σκηνοθεσία θα υπογράψει ο Βασίλης Γεωργιάδης μαζί με την τηλεσκηνοθεσία του Βασίλη Βλαχοδημητρόπουλου.

Σήμερα, μεγάλος πλέον, μπορώ να διακρίνω τις ειδοποιούς διαφορές της τότε εποχής κατά την πρώιμη τηλεοπτική πραγματικότητα στην χώρα μας, σε σχέση με την σημερινή τηλεοπτική κατάσταση.

Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ έλεγε πως «Για να φτιάξεις μία πραγματικά καλή ταινία χρειάζεσαι 3 πράγματα: σενάριο, σενάριο, και σενάριο…»

Αν θα μπορούσαμε να ψάξουμε την αρετή στην γραφή ενός σεναρίου αυτή θα έμοιαζε με δωρική κολώνα που υπάρχει για να υπηρετήσει ένα μη υλικό ιδεώδες όπως αυτό του Παρθενώνα. Το κοινό χαρακτηριστικό του αρχιτεκτονικού στοιχείου με αυτό του σεναρίου, είναι η λιτότητα και η οικονομία που μέσα από αυτήν προωθείται ο μύθος ή για τους πιο απαιτητικούς στην σκέψη, αιτούμενο στο καλό σενάριο είναι η προώθηση του "Λόγου".

Οι παλαιότεροι που είχαν μέσα στο μυαλό τους το υψηλό κόστος του φιλμ, ακόμα και στις αρχές που είχε εμφανιστεί στα γυρίσματα η μαγική τότε λωρίδα του βίντεο, προσπαθούσαν να έχουν σφιχτές εικόνες δράσης και διαλόγους που υπηρετούσαν μέσα από την ζωή με ρυθμό την μυθοπλασία.  Σήμερα που η ψηφιακή εικόνα είναι σχεδόν δωρεάν, αν εξαιρέσεις τα μεροκάματα των τεχνικών και τα λειτουργικά έξοδα σε ένα σετ, η εικόνα έχει προσαρμοστεί μαζί με τους χαλαρούς και επιμήκεις διαλόγους σε μια νωθρότητα, ώστε να κρατούν απασχολημένο τον θεατή για να αντέξει όλο το πρόγραμμα διαφημίσεων για κάθε τηλεοπτική σειρά που τον πείθουν πως είναι εξαίρετη επειδή οι ίδιοι οι δημιουργοί το ευαγγελίζονται. Τώρα πια μετράμε -γράφοντας σενάρια- πόσα επεισόδια θα φτιάξουμε για να καλύψουμε την τηλεοπτική σεζόν χωρίς να μας ενδιαφέρει αν στο τέλος ανακυκλώνονται ανούσιες δράσεις κατά τις οποίες καλούνται οι ηθοποιοί να επαναλαμβάνουν βαρετούς διαλόγους με διαφορετικά λόγια κάθε φορά.

 Απέναντι σε αυτήν την διαπίστωση θα μπορούσε να υπάρξει από εμένα ένας λόγος που με  ευκολία θα αποδομούσε κάθε τι νέο, απέναντι σε μια νοσταλγική λαγνεία του παλαιού. Αυτό σαν γεγονός εκτός από άδικο θα ήταν και μη αληθές. Σε κάθε εποχή υπάρχουν σπουδαίοι δημιουργοί σε όλες τις βαθμίδες λειτουργίας ενός τηλεοπτικού προϊόντος. Έχω μεγάλη εκτίμηση στις δυνατότητες των σύγχρονων δημιουργών, όχι όμως στην ευκολία με την οποία οι περισσότεροι ενδίδουν στην αλλοίωση ενός έργου για να γίνει στο τέλος φτηνό προϊόν. Ίσως πάλι να μην είναι συνειδητή αυτή η πρακτική σε όσους την λειτουργούν. Μπορεί να είναι και αυτοί δέσμιοι απέναντι σε μια ασυνείδητη μη ομολογημένη ευκολία, ίδια με αυτήν που σηκώνουμε το κινητό για να μιλήσουμε χωρίς κόπο με μια άλλη ήπειρο. Όλα γίνονται γρήγορα χωρίς να κοπιάζουμε δουλεύοντας σε βάθος τα έργα μας. Αποτέλεσμα είναι να έχει μετατραπεί η τέχνη της εικόνας στην εμπορική της μορφή σε μια τεχνική που όλοι την ακολουθούν αδιαμαρτύρητα. Αυτή η πρακτική έχει πολλές αγκυλώσεις σαν αυτήν  που στην λύπη ακούμε θλιμμένη μουσική επένδυση και στην χαρά ήχους ανάλογους. Ευτυχώς όλα αυτά διαπιστώνω πως δεν είναι ο κανόνας και χαίρομαι για αυτούς τους δημιουργούς έχουν, ως εξαιρέσεις, στην ψυχή τους την καθαρότητα και επιμένουν να δημιουργούν μακριά από τις ευκολίες.

Θα ήθελα να καμαρώνω συγγραφείς, ηθοποιούς και τεχνικούς να φτιάχνουν με μεράκι και με λεπτομέρεια έργα που στόχο θα έχουν να πουληθούν στις δύσκολες εμπορικές ζώνες της παγκόσμιας τηλεοπτικής πραγματικότητας.  Ας μη μας πείθουν κάποιοι πως δεν μπορούμε να πουλήσουμε κερδοφόρα στην παγκόσμια αγορά τον πολιτισμό μας. Ακόμη θα ήθελα, αντί να προσπαθούν να μειώσουν ο ένας την δουλειά του άλλου σε σχέση με την δική τους μέσα από ψευδείς επαίνους των δημιουργημάτων τους, να ψάξουν την εσωτερική τους βελτίωση τόσο σε τεχνικό όσο και σε καλλιτεχνικό επίπεδο γιατί στην φύση ότι δεν βελτιώνεται εξελικτικά, πεθαίνει νομοτελειακά.  Αυτή η χώρα έχει εδώ και πολλά χρόνια, σε όλα τα επίπεδά συγκρότησής της, πορεία φθίνουσα και μη σας λένε ψευδώς πως το ψάρι βρομάει από το κεφάλι. Όποιος γνωρίζει ξέρει πως πρώτα η κοιλιά σαπίζει που αντιπροσωπεύει μεταφορικά στην λαϊκή παροιμία, την κοινωνία μας. Αυτήν που τρέφει το εκάστοτε κεφάλι και τρέφεται απ' αυτό αφού είναι και εκείνο ίδιο μ' αυτήν. Ας κάνουμε λοιπόν το θαύμα ξεκινώντας ο κάθε ένας την αλλαγή πρώτα από τον εαυτό του.  Ας πούμε πως περιμένουμε ένα θαύμα και θέλω να πιστεύω πως τα θαύματα γίνονται ακόμα και λίγο πριν κατέβει η λαιμητόμος στο σβέρκο του δεμένου πισθάγκωνα πολιτισμού μας, την σάπια οσμή του οποίου βιώνουμε  σήμερα.


Τέλος εύχομαι καλή επιτυχία στην νέα τηλεοπτική εμφάνιση των “Πανθέων” στην ιδιωτική πλέον τηλεόραση, με τους αξιόλογους συντελεστές της, που έγινε αφορμή να σκεφτώ συλλογικά την τηλεοπτική κατάσταση του «τώρα» σε σχέση με αυτήν του παρελθόντος.  

 

 

Η ΙΛΙΑΔΑ ΣΤΟ CHRISTMAS THEATER

 

 

                                       Η φωτογραφία από πρόβα των Θεών στο στούντιο  

 

Τον τελευταίο καιρό στον πολυμελή θίασο της Κάρμεν Ρουγγέρη υπάρχει καθημερινή μελέτη με πρόβες, των οποίων μέρος, ίσως θα άξιζε να μαγνητοσκοπηθεί για να γνωρίσουν περισσότεροι την όμορφη διαδικασία που ζούμε κατά την σκηνοθεσία.  Φέτος προετοιμάζουμε το ιστορικό υπερθέαμα της Ιλιάδας του Ομήρου για τους μικρούς αλλά και τους μεγάλους θεατές.

Στην τεράστια σκηνή του Christmas Theater με τα εντυπωσιακά σκηνικά της Χριστίνας Κουλουμπή θα δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας οι δέκα οκτώ ηθοποιοί κάτω από την σκηνοθετική μπαγκέτα της Κάρμεν Ρουγγέρη.  Η λεπτομερής χορογραφημένη κίνηση όλων των ρόλων, αλλά και οι φωτισμοί, είναι υπογεγραμμένοι από τον Πέτρο Γάλλια.

Ένα τέτοιο ιστορικό θέαμα δεν θα μπορούσε να μην έχει τραγούδια που βασίζονται στην μακραίωνη μουσική παράδοση των οποίων τους στίχους έγραψε ο Ανδρέας Κουλουμπής, την σύνθεσή τους έκανε ο Αντώνης Δελαπόρτας και την διδασκαλία και προσαρμογή τους ενορχηστρώνοντας τις φωνές των ηθοποιών, έχει αναλάβει η Ελένη Ζιώγα.

Σε αυτήν την παράσταση τίποτα δεν θα μπορούσε να αφεθεί στην τύχη του, γιατί πάντα στο καλό θέατρο τα έργα δουλεύονται με γνώση αλλά και με την αγάπη όλων των συντελεστών. Ολόκληρες μάχες της ιστορίας του Τρωικού πολέμου θα αναβιώσουν στη τεράστια σκηνή του θεάτρου, που την ευθύνη θεατρικού χτισίματός τους μέσα από διδασκαλία έχει ο Κωνσταντίνος Μπουμπούκης.

Η τεράστια ψηφιοποιημένη εικόνα που εμφανίζει διαδραστικά τον Όλυμπο των θεών να συνομιλεί με τους ήρωες των μαχών της Τροίας, είναι ένα ακόμη εντυπωσιακό στοιχείο που ενώνει με επιτυχία την κινηματογραφική τέχνη με το θέατρο.

  

Η “Ιλιάδα” του Ομήρου

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Κάρμεν Ρουγγέρη

Σκηνικά – Κοστούμια: Χριστίνα Κουλουμπή

Χορογραφίες – Κίνηση – Φωτισμοί: Πέτρος Γάλλιας

Μουσική – Video Art : Αντώνης Δελαπόρτας

Στίχοι Τραγουδιών: Ανδρέας Κουλουμπής

Διδασκαλία – Προσαρμογή τραγουδιών: Ελένη Ζιώγα

Σπαθογραφίες: Κωνσταντίνος Μπουμπούκης

Βοηθός Σκηνοθέτη: Κατερίνα Γεωργάκη

Γραμματειακή υποστήριξη: Ελένη Καρτάση

 

Παίζουν οι ηθοποιοί με αλφαβητική σειρά:

Τίνα Αλεξοπούλου,  Νίκος Βατικιώτης,  Κατερίνα Γεωργάκη,  Άρης Δελαγραμμάτικας, Κώστας Ζωγραφόπουλος,  Χάρης Ηλιάδης,  Μαρία Καβουκίδη,  Νεκτάριος Καλαιτζάκης, Στέφανος Κορρές,   Νικόλας Μπράβος,    Στέλιος Νίνης,   Άντεια Ολυμπίου,    Χαρούλα Παναγοπούλου,   Προκόπης Πολίτης,   Χριστίνα Σταύρου,   Σίμος Τζίτζης,   Γρηγόρης Τουμασάτος,   Χρήστος Χρήστου.

 

Από τις   14 Οκτωβρίου   στο   Christmas Theatre