Φόρμα παραγγελίας Αθιβολής

Μπορείτε να καταθέσετε τα χρήματα της παραγγελίας σας (βιβλίου και μεταφορικών) σε έναν από τους λογαριασμούς της ''Τέχνης Πολιτεία''.

ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ: IBAN GR9701721850005185076919508

ALPHA BANK: IBAN GR3901403270327002002008423

Η αποστολή γίνεται μέσω των ΕΛ.ΤΑ. Τα έξοδα αποστολής είναι 2,60 € πλέον των 15€ που κοστίζει το βιβλίο για την Ελλάδα. Επίσης βάσει ισχυουσών τιμών των Ελληνικών Ταχυδρομείων, πλέον της τιμής βιβλίου, το κόστος για την Ευρώπη διαμορφώνεται ως Β προτεραιότητα στα 22,76 € και για τις λοιπές χώρες ανέρχεται στα 27 €.

Όλες οι πληροφορίες που διαβιβάζονται από εσάς είναι εμπιστευτικές και χρησιμοποιούνται μόνο για τη διεκπεραίωση των παραγγελιών σας.

Τα πεδία με αστερίσκο* είναι υποχρεωτικά.

Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή



Αρχικό στάδιο κατασκευής σκηνικού


Σήμερα στις 16 Δεκεμβρίου του 2016 θα γίνει στο πρώην Ριάλτο – Αλέκος Αλεξανδράκης, η πρεμιέρα του επιτυχημένου κατά το παρελθόν έργου των Αλέξανδρου Ρήγα και Δημήτρη Αποστόλου «Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή». 
Σε κάθε ανέβασμα του έργου, το αγκάλιασμα των θεατών ήταν αυτό που το καθόριζε ως επιτυχία. Την συνέχιση αυτής της επιτυχίας εγγυάται το καλλιτεχνικό σχήμα που ανέλαβε κάτω από την σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Ρήγα να κοινωνήσει για ακόμη μια φορά το πάντα επίκαιρο έργο. 
Πρόκειται για μια μαύρη κωμωδία που συντελείται επί σκηνής σε μια αυλή χωριατόσπιτου κάπου στους Γαργαλιάνους. Τα πρόσωπα των ρόλων θα έλεγα πως είναι εντελώς δικά μας, αφού αναγνωρίζουμε στοιχεία τους εκτός από τα εσώψυχά μας σίγουρα στον περίγυρo. 
Με απλό διασκεδαστικό τρόπο, οι δύο συγγραφείς καταφέρνουν να μιλήσουν για την ύβρη του πολιτισμού μας που μετονομάζει την επιθυμία της ανθρώπινης απληστίας σε ανάγκη, φτάνοντας μέχρι τον φόνο. 
Προσωπικά σε όσες πρόβες βρισκόμουν στην πλατεία για να συνεχίσω την εργασία μου μετά το πέρας τους, γελούσα με την ψυχή μου. Θες οι ταλαντούχοι σπουδαίοι ηθοποιοί, θες ο ρυθμός και το κείμενο, μου έφερναν πάντα το γέλιο που αφήνει γεύσεις από ερωτήματα. Το να είναι λαϊκό ένα έργο αποτελεί δύσκολη τέχνη κατά το γράψιμό του. Στα Διονύσια ή τα Λήναια της Αθήνας που βρίσκεται λίγα μέτρα κάτω από τα πόδια μας σήμερα, τα έργα που παιζόντουσαν ήσαν σίγουρα λαϊκά. Αυτό το αγνοούν σήμερα οι άνθρωποι που ισχυρίζονται πως γνωρίζουν θέατρο, νομίζοντας πως η λογοπλοκία μαζί με ανέκφραστα συναισθήματα και θολές ατμόσφαιρες είναι η επιτομή της κουλτούρας. 
Αυτό το έργο λοιπόν ζητά να χαλαρώσουν οι θεατές και να πλησιάσουν με γέλιο τους χαρακτήρες της ιστορίας, ώστε μέσα από αυτή την λειτουργία να κατανοήσουν αυτό που έχουν εκπαιδεύσει τον εαυτό τους να αντιλαμβάνεται. Η πολυεπίπεδη ανάγνωση είναι ένα ακόμη προσόν της άξιας τέχνης. 
Είμαι σίγουρος πως άνθρωποι με θεατρική αντίληψη σαν τον Αλέξανδρο έχουν να δώσουν πολλά ακόμη, ανατρέποντας βεβαιότητες σε ό,τι έχουμε μάθει να κατατάσσουμε και να ταξινομούμε οι ενασχολούμενοι με τα θεατρικά πράγματα. 
Για τους ηθοποιούς δεν πρόκειται να γράψω τίποτε σε αυτό το άρθρο, γιατί η εκτίμησή μου για κάθε έναν ξεχωριστά φαινόταν κάθε μέρα στον χαιρετισμό μας και στην καθαρή ματιά που μου γεννούσαν με το υπέροχο παίξιμό τους. 
Το σκηνικό κρίνω πως ήταν επιτυχημένα ταιριαστό με τον τρόπο σκέψης που στηλιτεύει το επίκαιρο κείμενο των συγγραφέων, καταδεικνύοντας πως το κιτς είναι μέρος της συνθετικής ευφυΐας του νέο-έλληνα που ζει χωρίς ήθος και ιστορική συνείδηση σε μια ζωή που του προσφέρει απλώς επιβίωση. 
Όλοι οι συντελεστές κρίνω πως ήσαν υπέροχοι ταιριαστοί με το πνεύμα του σκηνοθέτη.
Εύχομαι καλό ταξίδι της παράστασης στις ψυχές των θεατών.


Προχωρημένο στάδιο κατασκευής σκηνικού, όχι όμως το τελειωτικό



Επισυνάπτω πληροφορίες για την υπέροχη παράσταση που αξίζει να δουν εκτός από πρώτη φορά ξανά όσοι την απόλαυσαν κατά το παρελθόν. Άλλωστε, ποτέ μια θεατρική παράσταση δεν είναι ίδια κάθε φορά που ανεβαίνει...
http://www.culturenow.gr/52550/mpampa-mhn-ksanapethaneis-paraskeyh-twn-rhga-apostoloy-sto-theatro-rialto#.WA3iiPi5nyZ.facebook






Η χαρά της συμμετοχής








Αυτόν τον καιρό στο ιστορικό θέατρο Βεάκη, στην οδό Στουρνάρη, παίζεται το θεατρικό έργο υπό τον τίτλο «Φιλιώ Χαϊδεμένου» που αναφέρεται στην προσωπικότητα της μικρασιάτισσας υπεραιωνόβιας που στήριξε με το έργο της την μνήμη της ιστορίας μέσα από το ανθρώπινο πρόσωπο που έχουν οι χαρές και οι πόνοι.

Το έργο βασίστηκε στα εκδοθέντα απομνημονεύματα της ιδίας και την δραματουργική μεταφορά του στην σκηνή ανέλαβε με επιτυχία η Άνδρη Θεοδότου. Αυτό που υπήρξε ως αποτέλεσμα κατά την θεατρική παράσταση, δεν έχει λόγια για να περιγραφεί. Ο κάθε συντελεστής με την αξία του συνέβαλλε στην επιτυχία.
Ο Βασίλης Ευταξόπουλος κατόρθωσε σκηνοθετώντας να ενοποιήσει τις υπέροχες μουσικές ερμηνείες της μνήμης του παρελθόντος με εικόνες αρμονικά δεμένες με όλα τα συναισθήματα δίπλα στην αξεπέραστη υπόκριση της Δέσποινας Μπεμπεδέλη που ενσαρκώνει την ηρωίδα Φιλιώ.
Ο Ζαχαρίας Καρούνης δωρικός στο υποκριτικό του τάλαντο ταιριαστό με την άρτια γνώση του επάνω στην μουσική, με έκανε να αισθάνομαι πως η ιστορία είναι γραμμένη πάνω στα τραγούδια της ψυχής μας.
Η Χαρά Κεφαλά ο Αλέξανδρος Καλπακίδης, η Εμμανουέλα Χαραλάμπους και ο Αλκιβιάδης Μαγγώνας, ζωντάνεψαν με επιτυχία στα μάτια μου τις θύμησες της πρωταγωνίστριας, πότε μέσα από τα εφιαλτικά τοπία του βιώματος και άλλοτε αναπολώντας τις απλές ανθρώπινες χαρές που φτιάχνουν όμορφα τοπία στην ψυχή μας.

Το βίντεο που έδινε τον ορίζοντα στις ξύλινες ράμπες δίπλα στη θάλασσα, με ενθουσίασε γιατί επιτέλους είδα στην θεατρική χρήση αυτού του μέσου την δωρικότητα. Την ευθύνη της επιτυχίας των εικόνων ανέλαβε ο Σπύρος Πανταζής.
Ο χώρος επάνω στην σκηνή του θεάτρου Βεάκη ήταν τόσο λιτός όσο και η έρημη ακρογιαλιά ή ακόμα και η ψυχή μας σαν αποχωριστεί τα περιττά και μείνει καθαρή απέναντι στο δραματικό διαχρονικό ερώτημα «τι είναι ο άνθρωπος».
Ένα τοπίο όμοιο με εκείνο που κάνει τους ανθρώπους να ξεκινούν για το άγνωστο συνήθως χωρίς την θέλησή τους ήταν το σκηνικό του έργου. Η γνώση της γλώσσας μας μπορεί να χτίζει σκηνογραφημένα τοπία σαν και αυτά που μας άφησε κληρονομιά ο Ευριπίδης γράφοντας τις Τρωάδες κατά την διάρκεια του τότε Πελοποννησιακού πολέμου. Αυτό το υπέροχο σκηνικό υπήρξε ιδέα του εξαίρετου σκηνογράφου Άγγελου Αγγελή και εγώ είχα την ευτυχία να επιμεληθώ τον τρόπο που η ιδέα του θα γίνει ύλη για να την κοινωνήσουμε μέσα στην παράσταση.
Πίσω από τα φώτα της ράμπας πάντα υπάρχουν συντελεστές που τα χέρια και το μυαλό τους, στηρίζουν ό,τι κάθε φορά ενσαρκώνουν οι σπουδαίοι ηθοποιοί.
Κάπως έτσι αθέατη και σε αυτό το έργο βρίσκεται η φίλη Σια Παπαγεωργίου, που οργάνωσε και στήριξε την παραγωγή μέσα από όλες τις δυσκολίες που περιλαμβάνει ένα τέτοιο εγχείρημα.

Το μόνο που έχω να επισημάνω μέσα από την κρίση μου είναι πως για όποιον θέλει να επαίρεται πως αγαπά το καλό θέατρο θα πρέπει να πάει στο θέατρο Βεάκη να δει την παράσταση. Έτσι θα μπορεί στο μέλλον μέσα στις αφηγήσεις του σε μικρότερους να πει με καμάρι « …ήμουν τότε και εγώ εκεί».

Θα ήθελα να κλείσω την παρούσα γραφή μου με μια αίσθηση που μου γεννήθηκε από την γνωριμία μου ως τεχνικός, σε αυτή την παράσταση, με την κυρία Μπεμπεδέλη. Όταν σε κοιτά με το βλέμμα και σου απευθύνει τον λόγο, νιώθεις πως η ευγένειά της αναγνωρίζει την όποια αξία έχει απέναντί της. Κάπως έτσι με έκανε να σκεφτώ πως οι σπουδαίοι άνθρωποι έχουν την ευγένεια στην ύπαρξή τους και δεν χρειάζονται τις χάρτινες κορώνες του φτωχού Εγώ για να τις προτάξουν ως ταυτότητα υπεροχής.

Καλή επιτυχία να έχει η παράσταση στις ψυχές των θεατών που θα επιλέξουν να κοινωνήσουν αυτόν τον Λόγο του θεάτρου.