Ο Μάνος Δανέζης και ο αντίποδας των συμφερόντων της ύλης

 


Αυτή είναι μια ιδιαίτερη δημοσίευση που απευθύνεται σε ανθρώπους που θέλουν και μπορούν να έχουν κρίση στη ζωή τους.

Θέλω να πιστεύω, χωρίς αυτό που αναφέρω να είναι άσχετο από το θέμα της ανάρτησης, πως σκοπός των παραστατικών τεχνών δεν είναι ο προσηλυτισμός των ανθρώπων στα πιστεύω του εκάστοτε δημιουργού, αλλά η έκθεση μέσα από κάθε έργο της τραγικότητας της ζωής με τον κωμικό ή θλιβερό τρόπο όσο αυτή συντελείται. Η κρίση της κάθε δημόσιας παρέμβασής  ανήκει στον αποδέκτη της τέχνης.

Αν θέλουμε να ανακαλύψουμε σε ένα δημιουργό τις ενδεχόμενες λογικές παγίδες που μπορεί να κρύβει ο δημόσιος λόγος του με σκοπό να παραπλανήσει τον αφελή, καλό είναι να ψάχνουμε την ταυτότητα και την συνέπεια της ζωής του. Ένας παραδόπιστος και καταδικασμένος για εγκλήματα καλλιτέχνης δεν μπορεί να μας μιλήσει για την αρετή και την εγκράτεια προς τον πλούτο. Φαντάζομαι αυτό να είναι αυτό κατανοητό στον αναγνώστη. Διαφορετικά θα του προτείνω να προσλάβει για bayby siting έναν καταδικασμένο για παιδεραστία πλην κατά τα άλλα γλυκό άνθρωπο.

Έτσι επειδή σήμερα στη φάση που βρίσκεται η παγκόσμια κοινωνία θα πρέπει να καταλάβουμε επιτέλους από τον όγκο των πληροφοριών που αναπαράγονται μεθοδευμένα από τα μέσα ενημέρωσης, ποια είναι ψευτοδιλήμματα, ποιος τα βάζει και τι συμφέρον έχει από την σκόπιμη παραπλάνηση ατόμων και λαών.  Η  πεποίθηση "αφού το άκουσα" είναι και αληθινό θα πρέπει να εκλείψει αν θέλουμε να επιβιώσουμε ως άτομα και ως κοινωνίες.

Για να γίνει αυτό το θαύμα στο μυαλό μας, έχουμε ανάγκη την αποσαφήνιση εννοιών μέσω της γνώσης. Η αλησμόνητη ηθοποιός και ποιήτρια Κατερίνα Γώγου είχε πει: «Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια. Στο μυαλό είναι ο στόχος, το νου σου, ε;»  Όταν καταλάβουμε τις έννοιες παγίδες τότε θα αρχίσει να φεύγει η ομίχλη από την όραση της σκέψης μας. Τραγικά αστείο είναι πως μέσα από την λογική της "δημοκρατίας" δι' αντιπροσώπων, οι άνθρωποι έχουν εθιστεί στο να παραδίδουν την ίδια τη ζωή τους να κυβερνάται από άλλους. Είναι θλιβερό αν αναλογιστούμε πως σε μεγάλο ποσοστό οι ενασχολούμενοι με την πολιτική και κυρίως στην τοπική αυτοδιοίκηση είναι  άτομα τυχοδιωκτικά, χωρίς γνώσεις και ιδιοτελή κατά την διαχείριση των δημόσιων αγαθών.   Έχουμε γεμίσει από επιδερμικά σκεπτόμενους αυτόκλητους κοινωνιοπαθείς σωτήρες, που νιώθουν ανώτεροι των άλλων διακηρύσσοντας  ιδέες για την δήθεν σωτηρία των υπολοίπων.  

Αντί λοιπόν να αρχίσω να γράφω προσωπικές απόψεις με παραπομπές σε βιβλιογραφία που κουράζουν, σκέφτηκα να αναρτήσω απλώς δύο βίντεο.  Δύο εντελώς διαφορετικές προσεγγίσεις της ζωής. Κάτω από κάθε βίντεο θα βάλω στοιχεία των ομιλητών από το διαδίκτυο με συνδέσμους. Καλό είναι να ανατρέξετε σε αυτά. Θα διαπιστώσετε πως ένας μη επιστήμων, ο Brian Dunning, αν και είναι καταδικασμένος για απάτες, νουθετεί τον κόσμο με έννοιες και θεωρίες που βολεύουν το κέρδος των ανθρώπων που διαχειρίζονται την ύλη και πως ένας άλλος, ο Μάνος Δανέζης, με την επιστημονική γνώση και το αποδεδειγμένο ήθος του, προσπαθεί να αφυπνίσει τους ανθρώπους γιατί πιστεύει πως τα πάντα στη φύση είναι Ένα, γνωρίζοντας πολύ καλά την ιστορία και τις πηγές των πληροφοριών που σκόπιμα δεν μαθαίνουν κατά την εκπαίδευση  στα παιδιά μας.

Νομίζω δεν χρειάζονται άλλα λόγια.
Εύχομαι καλή σας ημέρα, εκτός κι αν κάποιοι βρίσκετε  καλό το σκότος... 

 

Brian Dunning
Στοιχεία για τον ομιλούντα:
https://en.wikipedia.org/wiki/Brian_Dunning_(author)




Μάνος Δανέζης
Στοιχεία για τον ομιλούντα:  https://www.manosdanezis.gr/


Γενέθλια στις 13 Αυγούστου 2023

 


Αν σε ένα προσωπικό ιστολόγιο γράφουμε αυτά που νομίζουμε πως είναι σημαντικά για τη ζωή και τις ιδέες μας, κρίνω πως μια μικρή γιορτή γενεθλίων έχει και αυτή τη σημαντικότητά της και αξίζει να καταχωρηθεί σε αυτό.  Άλλωστε τα μεγάλα λόγια και οι σπουδαίες σκέψεις ενός ανθρώπου δεν έχουν καμία αξία αν δεν αποτελούν τρόπο ζωής στην καθημερινότητά του.

Οι συγγραφικές υποχρεώσεις της οικογένειας, γιατί έτσι δουλεύουμε, μας χάρισαν μια υπέροχη παραμονή στην καλοκαιρινή Αθήνα μέχρι αυτή τη στιγμή. Διακοπές από την ηδονή της δημιουργίας δεν μπορούν να υπάρχουν, γιατί κανένας δεν διακόπτει κάτι υπέροχο όταν αυτό του συμβαίνει στη ζωή του. Έτσι, στα φετινά γενέθλιά μου, η οικογένεια φόρεσε τα καλά της ρούχα, βάλαμε μπαλόνια στο σπίτι, ανάψαμε τα γιορτινά φώτα και τραγουδήσαμε μπροστά σε μια αυτοσχέδια σκηνή από μαύρο ύφασμα. Τα περισσότερα τραγούδια τα είπε η Ντίνα που εκτός από καλό γράψιμο έχει και καλή φωνή. Τέλος φέραμε την τούρτα συμβολικά στον χώρο που δουλεύουμε τις γραφές και η Ντίνα με την Νεφέλη, η μικρή έφηβος της οικογένειας, με βοήθησαν στο κλασικό τραγούδι αλλά κυρίως στο φάγωμά της. Ακόμη και αυτό το τραγούδι γενεθλίων το παραλλάξαμε μέσα από την επιθυμία μου να πω αυτά που πιστεύω για τη ζωή διακωμωδώντας την.

Έτσι την ημέρα των 66ων γενεθλίων μου πήρα πολλά τηλέφωνα και μηνύματα από φίλους, γνωστούς, αλλά και από ανθρώπους που επέλεξαν να επικοινωνούν μαζί μου μέσω του Facebook λόγω των καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων μου. Ήταν όμορφα τα λόγια τους και τους ευχαριστώ πολύ.

Να είμαστε καλά και να ζούμε τις όμορφες στιγμές πάντα με όραμα για όσα θέλουμε να πετύχουμε στη ζωή, πάντα μέσα από σκληρή δουλειά.  Καλό είναι να ξέρουμε πως τίποτα δεν μας χαρίζεται γιατί αν ένα προϊόν μας πούνε πως μας το προσφέρουν δωρεάν, δηλαδή χωρίς κόστος, θα πρέπει να ξέρουμε πως το προϊόν είμαστε εμείς οι ίδιοι και απλώς δεν το καταλαβαίνουμε…

 


 

Ο Λαογράφος ποιητής, Σπύρος Μπογδάνος

 
Παναγία Βελλιανιτών στους Παξούς



Σπύρος Μπογδάνος, είναι συγγραφέας.  Γεννήθηκε το 1958 και ζει στους Παξούς. Σπούδασε στην Πάντειο, και υπηρέτησε στο ναυτικό.  Ασχολήθηκε με την τοπική αυτοδιοίκηση ως αιρετός άρχοντας και δραστηριοποιήθηκε στον χώρο του πολιτισμού και των γραμμάτων  έχοντας αφήσει πλούσιο έργο. 
Η Ποίηση, η Λογοτεχνία και η Λαογραφία τον κέρδισαν και το έργο του είναι σχετικό με τα ενδιαφέροντά του.
Η γνωριμία μας έγινε μέσα στην Παναγιά Βελλιανιτών που βρίσκεται σε ένα ερημονήσι των όμορφων Παξών. Ο τρόπος που κοιτούσα τις λεπτομέρειες του ναού που βρίσκεται μέσα στο εγκαταλελειμμένο μοναστήρι, έφεραν την πράα φωνή του δίπλα μου για να μου δώσει πληροφορίες.

Η εκκλησία μέσα στην ψυχρή σκιά της με οδηγό τον Σπύρο Μπογδάνο μου άνοιξε να δω λίγα από τα μυστικά που κρύβει πάνω στο σιωπηλό από ανθρώπους πλέον ερημονήσι.
Παρατήρησα την ίσως μοναδική εικόνα σε θυρόφυλλο του ιερού με το γενεαλογικό δέντρο της Παναγίας, καθώς και την ιδιόμορφη κατασκευή του χώρου στο ιερό με τις τέσσερις αρχικά εισόδους.

 


Η κουβέντα μας ταξίδεψε σ’ όλα όσα θεωρούσαμε σημαντικά για την ανθρώπινη ζωή και ήταν ταιριαστή με τον τόπο που βρισκόμαστε. Στο τέλος δώσαμε τα χέρια και αλλάξαμε τα ονόματά μας. Ήδη είχαμε αφήσει χώρο να ριζώσει η μεταξύ μας εκτίμηση και η ανταλλαγή των ονομάτων μας ήταν απλώς μια υπόσχεση για κατοπινή επικοινωνία. 

 


Η ταχυδρομική ανταλλαγή πονημάτων συγγραφής μεταξύ μας ήταν το δεύτερο στάδιο. Το τρίτο και ευχάριστο στάδιο ήταν η  επαφή μου με ένα μέρος του συγγραφικού έργου του. Διαβάζοντας τα διηγήματα της καταγωγής του γοητεύτηκα. Μέσα από το βιβλίο του με τίτλο «Η ΔΕΠΑΙΝΑ και άλλα παξινά διηγήματα», ανακάλυψα ένα λόγο που δεν φοβάται να είναι ακριβής και ταυτόχρονα απλωμένος μέσα στην ιστορία των αιώνων που μας γέννησαν. 
Πολύ νωρίς κατά την ανάγνωση σταμάτησα το άηχο διάβασμά μου και ως καλόγερος σε τραπεζαρία μοναστηριού ξεκίνησα να απολαμβάνω τους ήχους των λέξεων τόσο των γνωστών σε εμένα όσο και αυτών της παξινής διαλέκτου που μου γέμιζαν χρώματα και μυρωδιές τις εικόνες που έχτιζα καθώς ταξίδευα στις γραφές του.  Αρκετές φορές σταμάτησα την ανάγνωση, βάζοντας τον σελιδοδείκτη μου για να αναλογιστώ την σοφία που αποτύπωναν οι ιστορίες της παράδοσης του τόπου του. Κάπου στη μέση στην ιστορία «ΤΟ ΣΧΩΡΙΟ» αναφέρει στο βιβλίο - καλά τα λέγανε οι παλιοί: «καλώς τηνε τη συμφορά μονάχα νάναι μόνη».  Η ανθρώπινη αγωνία για την μοίρα μας  κρατά από παλιά, από τότε που δίδασκε την τραγωδία του Προμηθέας Δεσμώτης ο Αισχύλος και έβαζε τον απιθωμένο Θεό να λέει (στιχ 277-278) «…έτσι πλανιέται η δυστυχία, κι απ’ τον ένανε στον άλλον ξαποσταίνει». 
Διαβάζοντας τα διηγήματα του Σπύρου Μπογδάνου, ένιωσα την ενότητα του πολιτισμού μέσα από τους στοχασμούς, τις επιθυμίες, τα αμαρτήματα και τις πληρωμές γι αυτά, που βιώνουν οι άνθρωποι ανά τους αιώνες.

 


Μέσα από τις γραφές του συγγραφέα, έκανα κι εγώ δικό μου λίγο από το χρώμα που ζήσανε τα παιδικά του μάτια στο όμορφο νησί του Ιωνίου. Στην πατρίδα του τους Παξούς. Διαβάζοντας τις ιστορίες που μιλούσαν για τους καόνους* και για το μέρος  που γνωριστήκαμε, άφησα την φαντασία να ζωντανέψει ξανά την εμπειρία μου στο έρημο νησί με το ανήσυχο πέταγμα των γλάρων καθώς  αιωρούνταν πάνω από τα κεφάλια μας γεμίζοντας τον αέρα με επαναλαμβανόμενα κη**.  

Να είμαστε γεροί και ίσως την επόμενη φορά που θα επισκεφθώ την εκκλησία και το βραχώδες νησί, μετά από την τουριστική περίοδο, θα έχουμε να πούμε περισσότερα για τον λόγο που βρέθηκα εκεί και την μαγεία που έζησα δουλεύοντας  με σπουδαίους ανθρώπους.
Σήμερα σε τούτη την γραφή τιμώ τον αγαπητό Σπύρο Μπογδάνο που διαβάζοντας το βιβλίο του με έκανε να νιώσω περήφανος για τον πλούτο της παράδοσης που έχουμε στην ελληνική γλώσσα.

Τέλος, δράττομαι της ευκαιρίας από τον τρόπο ανάγνωσης που ακολούθησα, να δώσω μια μικρή συμβουλή στους νέους, που συνήθως νομίζουν πως το διάβασμα είναι μια γρήγορη λειτουργία του σκάνερ που έχουμε στον εγκέφαλό μας. Καλό είναι να μη θέλουν να γεμίσουν με πληροφορίες. Αντίθετα θα πρέπει να γιγαντώσουν την κρίση τους. Ο άνθρωπος δεν είναι εγκυκλοπαίδεια αλλά κάτι ανώτερο
· πράγμα που αποφεύγουν να το διδάξουν κατά την υποτιθέμενη παιδεία που δέχονται. Θα τους έλεγα λοιπόν να διαβάζουν τα σπουδαία κείμενα αργά και με φωνή, ώστε να αφήσουν τις λέξεις να δημιουργήσουν γεύσεις στο στόμα τους, ήχους στα αφτιά τους και κατά συνέπεια να φέρουν και το χρώμα στην φαντασία τους. Η ανάγνωση αξιόλογων κειμένων είναι έρωτας και φυσικά θα έχετε ακούσει πως εξασκώντας τον στην ζωή δεν πρέπει να βιαζόμαστε…

Κ.Ζ

Καόνοι* = Οι γλάροι στα παξινά.
Κη**=  ηχομιμητική λέξη από τη δυνατή φωνή που βγάζει το πουλί. Από το Κη> Κήξ = ο γλάρος.