Ιφιγένεια εν Αυλίδι & Ιφιγένεια εν Ταύροις

 

 

Ο συνθέτης γεννήθηκε το 1714 στην Βαυαρία με τις ωραίες γιορτές μπύρας και μεγάλωσε στην περιοχή της Βοημίας στην Τσεχία που φημίζεται για τα περίτεχνα κρυστάλλινα δημιουργήματά της. Ο λόγος για τον αρχικά περιπλανώμενο μουσικό Κρίστοφ Βίλλιμπαλντ Γκλουκ που μετά έγινε αξιόλογος συνθέτης και έζησε μέχρι τα 73 χρόνια του όμορφα στην βασιλική αυλή του οίκου των Αψβούργων στην Αυστρία. Στην ώριμη περίοδο των συνθέσεών του θεωρήθηκε καινοτόμος γιατί πρόσθεσε το αρχαίο Ελληνικό δράμα στην όπερα.

Το 1774 γράφει την όπερα Ιφιγένεια εν Αυλίδι. Εκείνη την χρονιά η Ευρώπη ζει την ενθρόνιση του Λουδοβίκου 16^ου με βασίλισσα την Μαρία Αντουανέτα. Να θυμίσω στον αναγνώστη πως η Αντουανέτα ήταν αυτή που είχε άγνοια για την δύσκολη ζωή των υποτελών της και όταν την πληροφόρησαν πως ο λαός δεν έχει να φάει ψωμί, εκείνη με το ύφος της αστόχαστης ευδαιμονούσας ρώτησε «και γιατί αντί για ψωμί δεν τρώνε παντεσπάνι». Φυσικά η ιστορία μας αναφέρει το τραγικό τέλος της ιδίας το 1789, δύο χρόνια μετά τον θάνατο του συνθέτη, όταν οδηγήθηκε φοβισμένη και ανεπίγνωστη στην γκιλοτίνα μετά την Γαλλική επανάσταση.

Η ομοιότητα των οίκων που κυβερνούσαν εκείνη την εποχή στην Ευρώπη, έχει μία τραγική ομοιότητα με την εποχή των Ατρειδών που θεωρούσαν τον οίκο ανώτερο ακόμη και από τα παιδιά τους. Η θυσία της Ιφιγένειας δείχνει την απόλυτη σκληρότητα της εξουσίας που στρέφεται με βάρβαρο τρόπο ακόμη και στα σπλάχνα της. Ίσως μια ουσιώδης διαφορά της αρχαίας εποχής του οίκου των Ατρειδών, με την εποχή του συνθέτη αλλά και την σημερινή, είναι πως τα θύματα στην ανάγκη επικυριαρχίας των οικογενειών δεν ήταν, ούτε είναι, κλώνοι εξ αίματος, αλλά οι λαοί που τους εξουσιάζουν. Απόδειξη περί αυτού είναι πως οι γόνοι των εξουσιών διαχρονικά, διαθέτουν χαμηλό πνευματικό επίπεδο το οποίο φτάνει στα όρια των κοινωνικά ασθενών. Οι ισχυρές εξουσίες διαθέτουν γόνους οικογενειών που βασανίζουν με την κοινωνιοπάθειά τους, λαούς και πολιτισμούς. Στήνουν ολέθριους πολέμους  υπολογίζοντας ψυχρά τα οφέλη από τις κατακτήσεις ή την φθορά των ανθρώπινων κοινωνιών.

Τότε λοιπόν, πέντε χρόνια μετά την γραφή της όπερας Ιφιγένειας εν Αυλίδι, ο συνθέτης γράφει την Ιφιγένεια εν Ταύροις. Μπορεί τα έργα να βασίζονται στον μύθο που δραματοποίησε ο Ευριπίδης, αυτά οσμώνονται όπως γίνεται πάντα από τους δημιουργούς των επόμενων εποχών. Η Τέχνη των αξιών της κλασικής εποχής εναπόκειται στις ερμηνείες και την αισθητική και των κυρίαρχων πεποιθήσεων της κάθε εποχής.

Αυτές οι δύο όπερες του Κρίστοφ Βίλλιμπαλντ Γκλουκ για πρώτη φορά ενοποιημένες παρουσιάστηκαν στην Προβηγκία απ’ όπου και το βίντεο και τώρα θα παρουσιαστούν στο Αθηναϊκό κοινό από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος τον Οκτώβριο του 2024.

Σε αυτή την σύγχρονη απόδοση των δύο ενοποιημένων έργων θα υπάρξει ένα κυρίαρχο σκηνογραφικό περιβάλλον που υπογράφει μαζί με την σκηνοθεσία ο 54^ων ετών Ρώσος Ντμίτρι Τσερνιακόφ.

Όσα έγραψα πιο πάνω για την σύγκριση της ηθικής των οικογενειών που υπηρετούν την δύναμη ανά τους αιώνες, μου γεννήθηκαν παρατηρώντας το σκηνικό τόσο στην εικόνα του βίντεο όσο και σε αυτό που έχει στηθεί για τις ανάγκες των προβών σε αίθουσα της Όπερας στο ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

Ο σκηνοθέτης και σκηνογράφος Ντμίτρι Τσερνιακόφ, δημιούργησε την πιο απλή μορφή έκφρασης της έννοιας του «Οίκου» ανά τους αιώνες, μέσα από τρισδιάστατες μολυβιές στο χώρο δίκην ενός κάναβου που προσδιορίζει τα όρια της φαντασίας της έννοιας του «Οίκου». Αυτά τα όρια της ύλης και της δύναμης των ιδεών του ανθρώπου κατά βάση πραγματεύεται το έργο. Η εξουσία και η υλική έκφρασή της ίσως να είναι μια ιδέα που ανάλογα με την δύναμη της σκέψης τους οι άνθρωποι κάθε εποχής την κάνουν να μετουσιώνεται σε καταστροφική ή δημιουργική.  

Το διάστημα που ο συνθέτης έγραφε αυτές τις δύο όπερες, η βία των εξουσιών της τότε Ευρώπης πορευόταν δίπλα στην πάλη ανάδυσης των αρχαίων κλασικών αξιών της αναγέννησης. Σήμερα, ως πολιτισμός, βρισκόμαστε πάλι  στο χείλος ενός ολέθριου παγκόσμιου πολέμου με διακύβευμα  τον έλεγχο των αγορών από τις λίγες ισχυρές οικογένειες του πλανήτη. Αν πρόκειται να υπάρξει συνέχεια στο ανθρώπινο είδος, αυτό θα συμβεί μέσα από την επόμενη αναγέννηση που συνθετικό της στοιχείο θα είναι τα ερωτήματα που αφήνουν τα κλασικά έργα της Ελληνικής γλώσσας η οποία έχει μπολιάσει τους όμορφους πολιτισμούς του κόσμου.

Θα αναφέρω τους συντελεστές της παράστασης χωρίς επιμέρους σχολιασμούς για την εξαίρετη καλλιτεχνική διαδρομή ενός εκάστου προς οικονομία της γραφής. Βέβαια επειδή θα ζήσω το χτίσιμο του έργου δίπλα σε αυτούς τους ερμηνευτές της όπερας, αλλά και στους χορωδούς, μα και με τους ηθοποιούς που συμμετέχουν, θα μου γεννηθούν και άλλες σκέψεις. Φυσικά μέσα από την αγάπη προσφοράς των εμπειριών προς τους σκεπτόμενους φίλους μου, όσες σκέψεις κρίνω πως μπορούν να  δημοσιευτούν στον προσωπικό μου ιστοχώρο, θα τις διαβάσετε στο μέλλον. 

 

Μουσική διεύθυνση: Μίχαελ Χόφστεττερ

Σκηνοθεσία, σκηνικά: Ντμίτρι Τσερνιακόφ

Δραματουργία: Τατιάνα Βερεσάγκινα

Κοστούμια: Γελένα Ζάιτσεβα

Φωτισμοί: Γκλεμπ Φιλστίνσκι

Θεατρική πάλη: Ραν Άρθουρ Μπράουν

Διεύθυνση χορωδίας: Αγαθάγγελος Γεωργακάτος

 

Ιφιγένεια εν Αυλίδι

Αγαμέμνων: Τάσης Χριστογιαννόπουλος

Κλυταιμνήστρα: Βερονίκ Ζανς

Ιφιγένεια: Κορίν Γουίντερς

Αχιλλέας: Άντονυ Γκρέγκορι

Πάτροκλος: Νικόλας Ντούρος

Κάλχας: Πέτρος Μαγουλάς

Αρκάς: Γιώργος Παπαδημητρίου

Άρτεμις: Σούλα Παρασίδη

 

Ιφιγένεια εν Ταύροις

Ιφιγένεια: Κορίν Γουίντερς

Θόας: Αλεξάντρ Ντυαμέλ

Ορέστης: Διονύσης Σούρμπης

Πυλάδης: Στανισλάς ντε Μπαρμπεράκ

Ιέρεια: Μαρία Μητσοπούλου

Άρτεμις: Σούλα Παρασίδη

Σκύθης / Λειτουργός: Γιώργος Παπαδημητρίου

 

Με την Ορχήστρα και τη Χορωδία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής

 

 

Διάρκεια Ιφιγένειας εν Αυλίδι: περίπου 1 ώρα και 50 λεπτά

Διάλειμμα: 55 λεπτά

Διάρκεια Ιφιγένειας εν Ταύροις: περίπου 1 ώρα και 50 λεπτά

 

 

Το 1983 είναι μέσα στο 2024

 

https://www.youtube.com/watch?v=qLZHlkRHb9o

 

Το 1983 ήμουν φρέσκος πολίτης μετά από την πλέον των δύο χρόνων υπηρεσία μου στις ένοπλες δυνάμεις της πατρίδας μου. Το τότε στράτευμα με τους βαθμοφόρους του είχε περάσει ένα μικρό σοκ από το 1981 και ακόμη δεν το είχε ξεπεράσει με την άνοδο στην εξουσία του τότε ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Ο κόσμος θα άφηνε πίσω μια για πάντα την αθώα προσέγγιση του γέλιου από τον Λουί Ντεφινές που τον Ιανουάριο εκείνης της χρονιάς έφυγε από τη ζωή.

Ακόμη στον απόηχο της τότε αίσθησης πως θα καούν και όλοι οι φάκελοι κοινωνικών φρονημάτων για μια νέα Ελλάδα, ίσως είχε συμβολικό χαρακτήρα εκείνη την χρονιά του ’83 και η παντοτινή φυγή από την ζωή του εξαίρετου ηθοποιού Δήμου Σταρένιου.

Όλα τότε ήταν διαφορετικά. Η εποχή έμοιαζε σαν να προσέφερε μια ελπιδοφόρα ηρεμία μετά από την νύχτα που είχε ζήσει ο λαός στο παρελθόν, αλλά μπορεί να ήταν στην πραγματικότητα μια περίοδος ησυχίας πριν τον μεγάλο κατακλυσμό του Έθνους.

Τότε ο Διονύσης Σαββόπουλος μέσα από την ατομική του συνθετική βάσανο ετοίμασε ένα μεγάλης διάρκειας βινύλιο κάτω από τον τίτλο «Τραπεζάκια έξω». Αν θα με ρωτούσε κάποιος σήμερα τι ήταν ο Σαββόπουλος για την εποχή της νιότης μου, θα του έλεγα πως αυτό που κατάφερε ήταν να χτίσει μια σουρεαλιστική ποίηση που μέσα της χώραγε την κουλτούρα ενός εκάστου. Ο Σαββόπουλος δεν θα μπορούσε να εμπνεύσει μια εποχή να σταθεί απέναντι σε ένα καταπιεστικό σύστημα. Δεν θα μπορούσε να ηγηθεί μιας κοινωνικής επανάστασης. Αντίθετα όμως μπορούσε να σε οδηγήσει απέναντι στον ασυνείδητο κόσμο που κουβαλούσες μέσα σου και να τον φέρει στην επιφάνεια δίνοντάς σου την έκσταση της ποίησης που τραγουδιέται.

Αυτά τα γράφω για όσους μπορούν και έχουν τις προσλαμβάνουσες να καταλάβουν τις αισθήσεις εκείνης της εποχής.

Διάλεξα ένα τραγούδι από τον τότε δίσκο που μιλά για την κατάθλιψη της ελληνικής ψυχής  ως μία αναγκαστική κατάβαση στον Άδη, πριν επιστρέψει σαρωτικά για να πράξει αυτό που είναι καταδικασμένη να κάνει μέσα από την γλώσσα της σκέψης της.

Η Ελληνική γλώσσα  είναι καταδικασμένη από την ιστορία να προσφέρει κοινωνικές αναγεννήσεις ή αλλιώς να επιτελεί μπολιάσματα πολιτισμών. Θέλω να πιστεύω πως το 1983 είναι μέσα στο 2024  ως δομικό στοιχείο του παγκόσμιου αδιεξόδου.

Ίσως πρέπει να πιστέψουμε πως αν τον σημερινό κόσμο θα τον έσωζε μια αναγέννηση της Ανατολής, αυτή θα έχει μέσα της υποχρεωτικά το ελληνικό σπέρμα και τις αξίες που συνθέτουν νοήματα υψηλότερα της προτεσταντικής λογικής η οποία σαν καρκίνος έχει εξαπλωθεί και απειλεί να καταστρέψει το ανθρώπινο είδος.

Κ.Ζ

Η τρυφηλότητα σαπίζει τη ζωή μας

 

 

 

Το παρατεταμένο σπαραξικάρδιο κλάμα ενός παιδιού, με έκανε να κοιτάξω από το μπαλκόνι του σπιτιού μου έξω στο πεζοδρόμιο. Μία όμορφη οικογένεια με μπαμπά, μαμά και γιαγιά είχαν καθίσει στο παγκάκι για να περιποιηθούν την επιπόλαια εκδορά στο γόνατο της κλαίουσας μικρής. Στα πρόσωπά τους φαινόταν η ανησυχία για το κλάμα του παιδιού και η φροντίδα δεν σταματούσε όσο το κλάμα συνεχιζόταν.

Χαμογέλασα για την νίκη της μικρής καλλονής που κέρδισε την καθολική προσοχή της οικογένειά της. Η θύμησή μου έφυγε χωρίς να με ρωτήσει στο παρελθόν, όταν πριν είκοσι οκτώ περίπου χρόνια ο μικρός γιός μου ήθελε να με ακολουθήσει σε μία περιπατητική διαδρομή στο χωριό της καταγωγής μου.

Επρόκειτο για ένα περπάτημα κατά μήκος ενός ρέματος που το καλοκαίρι φιλοξενούσε το λιγοστό νερό από την μεγάλη πηγή που χυνόταν σ’ αυτό σαν καταρράκτης. Είχε ενδιαφέρον· θα περπατούσαμε μέσα από την σκιερή δίοδο ενός κάθετου χειμάρρου σε αυτό και θα έπρεπε να προσέχουμε για να μη διασταυρωθούμε με αγρίμια. Στη συνέχεια θα πορευόμασταν πάνω στο σκαμμένο μονοπάτι από τις οπλές των ζώων για αιώνες σε μια διαδρομή μέσα από μεγάλα δέντρα που έμοιαζαν με αναγεννησιακό πίνακα.

Όταν θα φτάναμε στην ρίζα της αρχής του φαραγγιού, στην αγκαλιά των ψηλών και απόκρημνων λόφων θα σταματούσαμε να παίξουμε με το νερό που σχημάτιζε μικρά λακκώματα σαν παιδικές λιμνούλες.  

Σε όλο το δρόμο η προσμονή του γιού μου και η δική μου αφήγηση για το σημείο που θα φτάναμε καθώς και η περιγραφή της διαδρομής που ξεκινά από εκεί προς τον ορθωμένο λόφο που είχαμε δεξιά μας με το όνομα Δραγασιά και το κάστρο του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην κορυφή του, τον έκαναν να αντέχει την δυσφορία που του έδινε η επαφή με τραχιά αγριόχορτα στα πόδια του κάτω από το κοντό του παντελόνι.

Η θέληση να πετύχουμε τον στόχο για να δει όσα περιέγραφαν τα λόγια μου τον είχε χαλυβδώσει.

Στη διαδρομή του έδειχνα κάποια σημεία που βρίσκονταν ακόμη λίγα ίχνη από τους παλιούς ανθρώπους που είχαν εκεί λαχανόκηπους. Σταθήκαμε μπροστά σε μια μεγάλη πέτρα ίσα με το μπόι του και του είπα όπως μου είχε διηγηθεί ο παππούς του ότι ανέβαινε επάνω της και πηδούσε όταν ήταν μικρός για να χαλυβδώσει τον ανδρισμό του. Θυμάμαι το ίδιο έκανε και ο γιός μου.

Τελικά τα καταφέραμε να φτάσουμε.

Καθίσαμε σε δυο πέτρες και αφού φάγαμε ψωμί, τυρί και ντομάτα αφήσαμε τους εαυτούς μας να νιώσουν το περιβάλλον με τα βουίσματα των εντόμων που χόρευαν γύρω μας. Ίσως εκεί κέρδισε λίγο την εμπιστοσύνη τους ο γιός μου που στην αρχή τα παρατηρούσε καχύποπτα νομίζοντας πως ο ίδιος είναι στόχος τους.

Η επιστροφή είχε μέσα της την κόπωση σε αυτόν που την συνόδευε ένα αστόχαστο βάδισμα στο τραχύ μονοπάτι. Λένε πως αν χτυπήσεις κάπου μια φορά, εκεί θα χτυπάς συνέχεια. Έτσι έγινε και σ’ αυτόν. Κάποια χόρτα που με τα αγκάθια τους έκαναν τα πόδια του να τσούξουν, άρχισαν να γίνονται το προσωπικό του μαρτύριο.  Η δυσφορία σύντομα έγινε κλάμα και οι δηλώσεις του πως δεν περπατά άλλο έγιναν θέση αδιαπραγμάτευτη. Το πρόβλημά του είχε μετατραπεί σε δίλημμα πως το βάδισμά του είχε μετατραπεί σε κίνδυνο ζωής ή θανάτου. Ίσως να ήθελε να τον πάρω στην πλάτη μου, αλλά δεν άφησα κανένα περιθώριο συμπόνιας για να το εκφράσει.

Του είπα πως έχουμε στόχο να φτάσουμε στο χωριό και πως όσο δύσκολο κι αν είναι θα πρέπει να τα καταφέρουμε.

Ο γιός μου εκείνη την στιγμή μάθαινε τα όρια του «μαζί» και του «μόνος».  Δεν ήμουν ψυχολόγος ούτε που ήθελα να γίνω. Απλώς αυτοσχεδίαζα κατά πως μου είχαν πει οι άνθρωποι στο χωριό καθώς τους ανακοίνωνα πως θα πάμε αυτή την διαδρομή με τον γιο μου. Χαμογελώντας που είχαν πει «πάρ’ τον να μάθει να αντέχει».

Πράγματι, έμαθε να αντέχει και να βάζει στόχους στη ζωή του. Ίσως αυτή η διαδρομή να τον βοήθησε στο μέλλον του να αντέξει την καριέρα που κλήθηκε να κάνει μέσα στο ρατσιστικό κλίμα της κουλτούρας που διαθέτει η βόρεια Ευρώπη και έτσι κατάφερε την επιτυχία των στόχων του όταν οι άλλοι φλέρταραν με την λέξη «αδύνατον».

Εύχομαι να αρχίσουν να αδιαφορούν κάποια στιγμή για τα μικρά τραύματα της μπέμπας τους και η όμορφη οικογένεια που είδα.

Δεν είναι δικαίωμα η απαίτηση όλοι να στέκονται προσοχή πάνω από το ασήμαντο πρόβλημά σου, αλλά άρρωστη ιδιωτεία. Αυτός ο τόπος χρειάζεται ανθρώπους που μπορούν να επιβιώνουν στη ζωή τους έχοντας στόχους προσωπικούς και συλλογικούς.

Με λίγα λόγια σε αυτό το χρονογράφημα μίλησα για την επιβίωση όλων των λαών της δύσης που σαπίζουν μέσα στην τρυφηλότητα της ιδιωτείας που τους προσφέρουν οι ιδιοκτήτες της φάρμας των ζώων…

Ίσως να προλαβαίνουμε να σωθούν περισσότερες ζωές από αυτήν την πολιτισμένη εκμετάλλευση στη φάρμα των ελεγχόμενων συμπεριφορών.

 

Σημείωση
Στην εικόνα ο περιηγητής γιος μου μαζί με μια ιέρεια του πολιτισμού μας την αγαπημένη Νιανιάκα μας, για την οποία είχα γράψει ένα μικρό άρθρο όταν αποφάσισε η ίδια να φύγει μέσα σε ένα απόγευμα μαζί με αγαπημένους γύρω της για πάντα από τον κόσμο μας.

https://dragasia.blogspot.com/2009/04/blog-post_7178.html

Η πρώτη μου ταινία με Belmondo και Omar Sharif

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=yNqW6ocS16M

 

Ήταν η σχολική περίοδος του 1970-71 όταν φοιτούσα στο 4^ο Γυμνάσιο Αρρένων Πειραιά που βρισκόταν στην διασταύρωση της οδού Δερβενακίων με την οδό Κουμουνδούρου στο ύψος που τώρα βρίσκεται το μετρό Μανιάτικα.

Εκείνο το πρωινό θυμάμαι μας ανακοίνωσαν πως θα πάμε ημερήσια εκδρομή στον Προφήτη Ηλία του Πειραιά. Τον συνήθιζαν ως προορισμό εκδρομής στο σχολείο μας αν και το περπάτημα δεν ήταν λίγο από τα Μανιάτικα μέχρι το αλσύλλιο στο λόφο του Προφήτη Ηλία. Αυτή τη φορά θα πηγαίναμε στο τότε θέατρο που ονομαζόταν Σκυλίσιο. Σήμερα ονομάζεται Βεάκειο. Ο λόγος της εκδρομής ήταν πως το σχολείο μας θα συμμετείχε σε γυρίσματα μιας κινηματογραφικής ταινίας με τίτλο Le Casse (οι ληστές) στην οποία πρωταγωνιστούσαν ο Ζαν πωλ Πελμοντό και ο Ομάρ Σαρίφ.

Ήταν η πρώτη μου φορά που θα ερχόμουν τόσο κοντά με κινηματογραφικό συνεργείο. Όταν φτάσαμε στο λόφο και ενώ οι τεχνικοί με τα γουόκι τόκι ανά χείρας συντόνιζαν την ευταξία μας στο χώρο του θεάτρου, άρχισε να βρέχει. Θυμάμαι πως μας οδήγησαν απέναντι στην εκκλησία του Προφήτου Ηλία και βρεθήκαμε όλοι οι μαθητές να περιμένουμε υπομονετικά να περάσει η μπόρα.  Στη συνέχεια με τάξη ακολουθήσαμε τις εντολές τους και πήραμε τις θέσεις μας στο θέατρο. Οι οδηγίες ήσαν σαφείς. Έπρεπε να φωνάζουμε συντεταγμένα με ενθουσιασμό όταν μας έδιναν το σύνθημα οι τεχνικοί που ήταν δίπλα στην κάμερα.

Τα αυτοκίνητα έτρεχαν στους δρόμους γύρω από το θέατρο και τα πλάνα απαιτούσαν την συνθήκη πως όλοι οι μαθητές μπροστά στο άκουσμα των αυτοκινήτων θα άφηναν τους παραδοσιακούς χορούς που παρακολουθούσαν για να κρεμαστούν κυριολεκτικά από τα κάγκελα για να αποθεώσουν την ξέφρενη ταχύτητά τους στο δρόμο.

Δεν πίστευα στα μάτια μου βλέποντας το πλήθος των τεχνικών που χρειαζόταν για να γυρίσουν μερικές μόνο σκηνές. Μέχρι ένα μεγάλο αυτοκίνητο περίμενε εκεί κοντά για να φορτώσει μετά τα στραπατσαρισμένα αυτοκίνητα που έτρεχαν γύρω από το θέατρο.

Μεταξύ μας ούτε που μου είχε περάσει η ιδέα πως θα αγαπήσω τόσο πολύ αυτούς τους τρελούς τεχνικούς που οργανώνουν την λήψη σκηνών, ούτε πως θα βρισκόμουν στο μέλλον μπροστά από τις κάμερες.

Το κυριότερο όμως από αυτήν την εμπειρία είναι πως κράτησα την ομορφιά του να είσαι κομμάτι μιας κινηματογραφικής παραγωγής χωρίς να αγωνιάς πόσο και αν φαίνεσαι στο φακό. Στις λήψεις ήμουν ένας πραγματικός φαντάρος με πειθαρχία στις εντολές που παίρναμε.

Κάπου εκεί μέσα στα πλάνα είμαι και εγώ. Η Λαψάτη που φημίζεται για την παρατηρητικότητά της ισχυρίζεται πως με αναγνώρισε μέσα στο πλήθος των μαθητών, αλλά εγώ δεν είμαι σίγουρος για το πού καθόμουν και πώς με έβλεπε η κάμερα. Το τελευταίο που με απασχολούσε σε όσα έβλεπα για πρώτη φορά σε αυτό το θαύμα της έβδομης τέχνης ήταν το αν φαίνομαι και πως φαίνομαι. 

Κι αυτό το χούι, το έχω ακόμη μπροστά από το φακό… γι αυτό ίσως δεν είμαι σπουδαίος ηθοποιός.  

Η ιστορία μας είναι οι μνήμες μας…  

 

                                                                                                                                                            Κ.Ζ

                                   Εδώ το απόσπασμα της ταινίας αν δεν φορτώνει  στο youtube