Πρωτότυπο αρχείο της ανάγκης από την Γιορτή Σκέψης






Ποτέ η ζωή δεν εξελίσσεται με τον τρόπο που εμείς εικάζουμε πως αυτό θα γίνει. Θα έλεγα ευτυχώς, γιατί θα είχε πολύ θλιβερή εικόνα η πορεία της, ταιριαστή με τις ανθρώπινες προθέσεις. Κάπως έτσι έγινε και στην συγκέντρωση φίλων, γνωστών μα και αγνώστων, στον Πολιτιστικό Χώρο του Συλλόγου Εργαζομένων των ΕΛΤΑ.
Το ξημέρωμα του Σαββάτου, την ημέρα της εκδήλωσης, δεν περίμενα να έρθουν τόσοι φίλοι δεδομένης της καταρρακτώδους βροχής που από το πρωί σάρωνε το λεκανοπέδιο. Εδώ η ζωή  διασκέδασε τους ανθρώπινους φόβους μου, προσφέροντάς μου μια απρόσμενη χαρά από την μεγάλη προσέλευση. Όλα είχαν έρθει ανέλπιστα καλά.
Για μια στιγμή πρόσεξα την κάμερα που είχε στηθεί σε διακριτικό σημείο της αίθουσας σκεπτόμενος ωραία, θα έχουμε και βίντεο για όσους δεν τα κατάφεραν να έρθουν.
Εδώ η απρόβλεπτη ζωή, θέλησε να διασκεδάσει εκ νέου την βεβαιότητα που εξέφρασα. Τελικά, μας έδωσε ένα ωραίο ηχητικό αρχείο που είχα φροντίσει να γράφεται κατά την διάρκεια της ομιλίας, μαζί με επιμέρους μαγνητοσκοπημένα πλάνα από την κάμερα που κατά την διάρκεια της εκδήλωσης παρέδωσε, στον δικό της θεό, όλη την ενέργειά της.

Μικρό το κακό, γιατί αποκτήσαμε ένα κολάζ ήχου μαζί με βίντεο. Θα το ονόμαζα πρωτοτυπία της ανάγκης...

Κ.Ζ

Απλά, Ευχαριστώ




Είμαι συνηθισμένος να βρίσκομαι σε μία σκηνή κοιτώντας τους άξιους θεατές καθώς περιμένουν τον θεατρικό λόγο που έχω αναλάβει να κοινωνήσω προς αυτούς.
Χθες όμως τα πράγματα δεν ήταν το ίδιο…
Όσο κι αν ήθελα να είμαι πιστός στο κείμενο ροής της εκδήλωσης, δεν τα κατάφερα. Συγκινήθηκα. Ένιωσα να βρίσκομαι πάνω στον οικείο, για εμένα, χώρο της σκηνής, αλλά η πλατεία να είναι γεμάτη με άξιες προσωπικότητες που μου ζητούσαν υποσυνείδητα να αυτοφλεγώ, ώστε να τους εμφανίσω τα ερωτήματα που χτίζουν τη θωριά της ζωής μου.
Αυτά τα ερωτήματα είναι η ουσία που βρίσκεται, για όσους μπορούν να τα δουν, μέσα στο βιβλίο μου, που απετέλεσε αφορμή της συγκέντρωσης.
Τα μεστά τους βλέμματα με έκαναν να το καταφέρω. Όλοι μαζί το καταφέραμε.
Μπόρεσα να γίνω η αφορμή για την συνθετική σκέψη που είναι ικανοί να παράγουν.
Η Τέχνη, σε όλες τις μορφές της, αν δεν διακονεί τον Άνθρωπο ώστε να αναπτύσσει ερωτήματα, θέλω να πιστεύω πως είναι απλώς μια φυλακή του ανεπεξέργαστου Εγώ μας.

Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους με τίμησαν, αλλά και σε όσους δεν κατάφεραν λόγω της δύσκολης μέρας να είναι κοντά μας, μια και ο Νεφεληγερέτης Δίας φρόντισε να τρομάξει την θνητή μας φύση.
Η μόνη ευχή που μου έρχεται στο μυαλό προς όλους μας, είναι αυτή του Δελφικού παραγγέλματος: ΕΥ ΠΡΑΤΤΕΙΝ

Υ.Γ
Μαγνητοσκοπημένα αποσπάσματα της εκδήλωσης θα υπάρξουν αργότερα, γιατί η ομορφιά των αισθήσεων τέτοιων «συμποσίων», πρέπει να μοιράζεται.