Εδώ Ελληνισμός, εκεί Ελληνισμός, που είναι ο Ελληνισμός;

Έλαβα ένα προσωπικό μήνυμα από έναν εξαίρετο στην σκέψη και στην τέχνη της γλυπτικής φίλο μου, με περιεχόμενο ένα βίντεο στο οποίο μιλά η Αμερικανίδα αρχαιολόγος Ντόροθι Κινγκ για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας. Λογικά ποιος θα μπορούσε να αμφισβητήσει αυτό το γεγονός; Επειδή όμως ο κόσμος μας δεν είναι  λογικός, προσπάθησα να στοχαστώ κάποια πράγματα από την προηγούμενη ζωή μου.

Έτσι λοιπόν…

Μετά τον θάνατο του Τίτο, η ζωή τα είχε φέρει να κάνω συχνές διαδρομές με τραίνο περνώντας από τα εδάφη της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Θυμάμαι τα γυμνά παιδάκια στην περιοχή των Σκοπίων, που περίμεναν όρθια μπροστά από τα φτωχικά σπίτια τους κατά τα θερινά ταξίδια και τους γέρους που μασούσαν σκόρδα όρθιοι, με δύσπιστο βλέμμα. Ο βοράς της τότε Γιουγκοσλαβίας, δεν είχε καμία σχέση με τον φτωχικό νότο.  Όταν έκανε στάσεις το τραίνο, γιατί ήταν εμπορικό, μας πλησίαζαν κυρίως οι νέοι κάτοικοι και με χαρά ζωγραφισμένη στα μάτια τους προσπαθούσαν να συνεννοηθούμε ζητώντας να τους χαρίσουμε κάτι…

Ακόμη θυμάμαι τα φωτεινά μάτια μιας όμορφης μικρούλας που μαζί με τα αδέρφια της είχαν ανέβει πάνω στο τραίνο. Μας είχε πει με καμάρι κάτι που το άκουγα για πρώτη φορά, «Ίο Μακεντόντσκα». Στο επόμενο χαμογελαστό νάζι της, μας ζήτησε να της προσφέρουμε την ανόητη ευζωία της υποτιθέμενης εξελιγμένης δύσης… «Ίμα πρόντακτ»;  Ήταν η ερώτηση που ζητούσαν με αυτήν πάντα προϊόντα, καταναλωτικά  καλούδια δηλαδή που τα είχαν στερηθεί ως κοινωνία.  Η συγκεκριμένη και τα αδέρφια της θυμάμαι ἐφυγαν με χαμόγελα από το τραίνο μαζί με τσίχλες και σοκολάτες. Φέρναμε σε ποσότητες μαζί μας τέτοια γλυκά για να μας δίνουν ενέργεια στην δύσκολη και κοπιαστική εργασία που κάναμε από την Γαλλία μέχρι την πόλη της Γευγελή πριν το τελωνείο της Ελλάδας.

Όλα αυτά θυμάμαι πως γίνονταν λίγα χρόνια μετά τον Μάιο του 1980 κατά τον οποίο πέθανε ο Τίτο…  Εκείνη την εποχή ακόμη και  Πανκ είχαμε συναντήσει να κυκλοφορούν στην επαρχία της υπό διάλυση χώρας, μαζί με εργάτριες που όλες τους είχαν ίδια αμφίεση και υπόδηση.

Ένα Πολιτικό μοντέλο πέθαινε και οι μόνοι που θα πλήρωναν ξανά το τίμημα ήσαν οι άνθρωποι.  Έπρεπε λοιπόν να βρουν κάτι σπουδαίο για να ασφαλίσουν την πορεία της ζωής τους.  Η ψεύτικη ταυτότητα που είχαν πάρει χρόνια πριν για την καταγωγή τους, ήταν το βολικό διαβατήριο που θα τους έφερνε κοντά στην σπουδαία, για αυτούς, καταναλωτική Ελλάδα. 

Εμείς πάλι, ψάχναμε την γενετική ταυτότητα σε όλους τους άλλους εκτός από τον εαυτό μας. Ως λαός έχουμε την συμπεριφορά των βολεμένων επιβατών λεωφορείου. Λέμε «δεν χωράει άλλους» και πιστεύουμε πως εμείς είμαστε διαφορετικοί από τους άλλους που μένουν έξω. Στην πραγματικότητα δεν έχουμε συντεταγμένο Πολιτικά ήθος για να επιβάλουμε κανόνες συνύπαρξης με όσους ψάχνουν την ζωή τους σε αυτό το γεωγραφικό στίγμα.

Από εδώ περάσανε Πέρσες, Γαλάτες, Άραβες, Λατίνοι και όποια άλλη φυλή υπάρχει. Πέρασαν ακόμη και οι απόγονοι του Καραγκιόζη που πήραν το μπαξίσι τους για να κουβαλάν τα γλυπτά σαν τα έκλεβε ο Τόμας Μπρούς, ο γνωστός ως Λόρδος του Έλγιν. Μέχρι σήμερα αυτοί οι απόγονοι του Καραγκιόζη, πουλούν τουριστικά την υποτέλειά  τους και κάνουν μικρο-εξυπηρετήσεις στην σκιά του Παρθενώνα.  Όλοι οι λαοί που πέρασαν ως κατακτητές, για λόγους εθνικής υπερηφάνειας θέλουμε να πιστεύουμε πως δεν άφησαν ούτε μία μικρή σταγόνα σπέρματος μέσα στην καθαρότητα της φυλής μας. Κάνουμε πως δεν βλέπουμε τα επίθετα που φέρουν οι πολιτογραφημένοι ως Έλληνες ούτε διακρίνουμε διαφορετικά γενετικά χαρακτηριστικά από αυτά των αγγείων της κλασικής εποχής στις φωτογραφίες της επίσημης ταυτότητάς μας…

Ψάχνουμε την γενετική ταυτότητα, αλλά ξεχνάμε την Μορφωτική ταυτότητα της Ελληνίδας σκέψης. Σήμερα που γράφω αυτά τα λίγα, περισσότερο Έλληνας κρίνω πως είναι ο Pedro Ollala, από κάποιους εκλεγμένους στην Βουλή των Ελλήνων.

Αντί να αγκαλιάσουμε την επιθυμία των τότε Σκοπιανών, σαν ήθελαν οι δύσμοιροι να ανήκουν στην δύση, καταγγέλλαμε σε δημόσια συλλαλητήρια την διαφορετική γενετική τους ταυτότητα. 

Χάσαμε, γιατί έτσι και αλλιώς είμαστε χαμένοι.

Οι καμένοι πλέον στην σκέψη Έλληνες καταναλώνουμε την ζωή μας όπως ορίζουν τα πρωτόκολλα εκτροφής των ζωών στις νέες πνευματικές φαβέλες. Γινόμαστε φυτο-τρεφόμενοι, κάνουμε περιποίηση σώματος και μαύρισμα για να προβάλλουμε την μοναξιά μας στις παραλίες, μιλάμε με ελάχιστες λέξεις και ζούμε μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Η ταυτότητά μας είναι η ψεύτικη εικόνα που προβάλλουμε για να νιώθουμε καλά μέσα στο κλουβί μας. Μπροστά σε αυτό το πολιτισμικό χάλι, πολύ λίγη σημασία έχουν οι προσπάθειες ανόητης ονομασίας που μπορούν να πάρουν τα κρατίδια γύρω μας.

Τα παράλια της Τουρκίας, όταν επιλέξουν οι διεθνείς Δυνάμεις να διαμελιστεί το κράτος του Σουλτάνου, θα ονομαστούν Νότια Ιωνία ή απλώς Ιωνία, και σαφώς τα παιδιά της μικρούλας που πήρε κάποτε τις τσίχλες, θα πιστεύουν πως είναι βόρειοι Μακεδόνες.  Οι Μουσουλμάνοι της Θράκης δεν θα εκπλαγώ αν θελήσουν να ονομαστούν κάποια στιγμή Καβείριοι, πιστεύοντας πως έχουν καταγωγή από τους Μεγάλους Θεούς της Σαμοθράκης.  Σε χαλεπούς καιρούς, όλοι κλέβουν… χρήματα, περιουσίες, αγαθά και ιδέες. Γιατί όχι και ονόματα…

Ναι, οι Έλληνες που έζησαν στο παρελθόν δεν έχουν καμία σχέση με τους όμορφους Σλάβους που ζουν σήμερα στα Σκόπια, αλλά ούτε και αυτό το ανθρώπινο χάλι που ζει σήμερα στην υποδουλωμένη οικονομικά και πολιτικά Ελλάδα έχει σχέση με τον Ελληνισμό.  Ας τον ψάξουμε αλλού, κι αν έχουμε την δύναμη ας τον αναγεννήσουμε. Εξ αυτού έχουν να ωφεληθούν όλοι σε παγκόσμιο επίπεδο. 

Οι μόνοι που θα χάσουν είναι οι εντός των τειχών βολεμένοι Ιδιώτες…

Κ.Ζ

Υστερόγραφο

1.  Η φωτογραφία είναι από το έργο Underground του Εμίρ Κοστουρίτσα. Είναι από το τέλος του έργου που παρουσιάζει τον συμβολικό διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας.

2.  Το βίντεο που έλαβα βρίσκεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση https://www.youtube.com/watch?v=1Ti4NMjpl10

 

Μήδεια του Μποστ από την θεατρική ομάδα των ΕΛ.ΤΑ

Ολόκληρη η παράσταση

Το έργο Μήδεια του Μποστ, ανέβηκε στις 12,13 και 19 και 20 Μαίου 2018 στον θεατρικό χώρο του Πολιτιστικού Συλλόγου Εργαζομένων ΕΛ.ΤΑ με ελεύθερη είσοδο για το κοινό. Ήταν μία ακόμη πρόταση πολιτισμού των εργαζομένων στα ΕΛ.ΤΑ.

Ηθοποιοί κατά σειρά εμφανίσεως ρόλων: 

Τροφός Κατερίνα Αλυσανδράτου 

Καλόγρια Ελισσάβετ Μενεξιάδη 

Ψαράς -Εξάγγελος Τζία Κανελλάκη 

Μήδεια Γιούλη Καραουλάνη 

Οιδήποδας -Ιάσων Δημήτρης Καρακοντάκης 

Αντιγόνη Δέσποινα Μάκρα 

Ευριπίδης -Καλόγερος Γιώργος Ζώης. 

Συντελεστές: 

Μουσική Αντώνης Αθανασόπουλος 

 Ενδύματα Κορίνα Βουτσινά 

Κατασκευή Σκηνικού Χρήστος Ανδρεουλάκης 

Ήχος -Φωτισμός Βαγγέλης Αποστόλου 

Σκηνοθεσία -Εικαστικά Κώστας Ζωγραφόπουλος 

Σημείωμα Σκηνοθέτη : 

Θα μπορούσε η Μήδεια να είναι η ίδια η Ελλάδα; Μια πάλαι ποτέ αγλαός βασίλισσα, βάρβαρη σήμερα, με ψυχικές διαταραχές; Ίσως ναι, διότι: Δεν γνωρίζει αν ανήκει στην Ανατολή ή την Δύση. Έχει αμύθητη περιουσία και ζητά διαρκώς δανεικά. Επαίρεται για την ιστορία της και υιοθετεί ξενικές συνήθειες. Αυτή η κυρία, έχει πολλά παιδιά. Αποκληρώνει διαρκώς και διώχνει από κοντά της τα σκεπτόμενα, ικανά τέκνα της και προστατεύει τα βραδύνοα με χαρακτήρα ιδιωτείας, δημιουργώντας εξ αυτών αξιωματούχους γύρω της. Χαίρεται όταν τα βολεμένα πάνω της παιδά αποφεύγουν τις υποχρεώσεις αλλά διεκδικούν με θράσος δικαιώματα. Η Ελλάδα, ναι, μειδιά ως Μήδεια, όπως γράφει ο Μέντης. Αναλώνεται στα επουσιώδη και τους τύπους, ενώ αδιαφορεί για τα μείζονα. Ζητά τον έπαινο από τους εχθρούς της και καμαρώνει όταν γκρεμίζει η ίδια το σπίτι της κατά πως το ζητούν εκείνοι. Καμαρώνει σαν την Αθηνά μέσα στον Παρθενώνα, αλλά κρατεί σπασμένο δόρυ έχοντας το βλέμμα του Καραγκιόζη. Θέλει να είναι το κέντρο της οικουμένης, ενώ ξηλώνει σκέψεις και λέξεις από την γλώσσα της. Είναι όμορφη γυναίκα! Φόνισσα αλλά όμορφη! Όμως η Ελλάδα είναι η μητέρα μας κι εμείς τα παιδιά της και τούτο δεν αλλάζει...

Φωτογραφία: «Χαρισμένη στην Οικογένεια»

Λένε πως σαν μεγαλώνει ο άνθρωπος γίνεται πιο σοφός. Ίσως αυτό σημαίνει πως τότε μπορεί να στοχάζεται το εφήμερο της ζωής του.

Σήμερα τελευταία μέρα της σχολικής χρονιάς σαν έφτασα στην θορυβώδη από παιδικές φωνές πύλη, για να πάρω την κόρη μου, η παρέα των ενηλίκων ανδρών που σχεδόν καθημερινά βρισκόμασταν πριν το σχόλασμα ήταν λίγο διαφορετική. Υπήρχε μία συγκίνηση στις χειραψίες και στα βλέμματα για το τέλος αυτής της μικρής συνήθειας του να βρισκόμαστε, περιμένοντας τα παιδιά έξω από μία σχολική πόρτα και να ανταλλάσσουμε σε αυτά τα λίγα λεπτά αναμονής αστεία και σοβαρά επί παντός θέματος. Όσο περιμέναμε να ακούσουμε το κουδούνι του σχολάσματος, μου ήρθε η ιδέα να κρατήσω αυτήν την στιγμή ως ενθύμιο και βγάζοντας από την τσάντα το κινητό ζήτησα από έναν όμορφο νεαρό να μας βγάλει φωτογραφία.

Αν θα έψαχνα ένα τίτλο συνυπολογίζοντας το ετερόκλητο της ζωής όλων που μας ένωνε τον προηγούμενο χρόνο η συνήθεια του να παίρνουμε τα παιδιά κατά το σχόλασμα, θα διάλεγα αυτός ο τίτλος να περιέχει την σπουδαιότερη ανθρώπινη ιδέα  που με μανία πλέον προσπαθούν να την  καταστρέψουν μέσα από κεντρικό παγκόσμιο σχεδιασμό. Θα ονόμαζα αυτήν την φωτογραφία με την όμορφη παρέα «Χαρισμένη στην Οικογένεια».

Αγαπητέ αναγνώστη, ζούμε ένα σφυροκόπημα των δομών της οικογένειας σε παγκόσμια κλίμακα. Λαοί που διαθέτουν ακόμα δομές οικογένειας, δοκιμάζονται οικονομικά και ηθικά. Σέχτες θεωριών και ηθικής αμφιλεγόμενης προέλευσης διασπείρονται παγκοσμίως σταθερά μέσα από εύκολους στην χειραγώγηση πολίτες.

Φαντάζει ασύλληπτο  για την κοινή λογική πως ακόμα και σήμερα υπάρχουν, ελάχιστοι ευτυχώς, ανόητοι άνθρωποι που δεν πηγαίνουν τα παιδιά τους στα σχολεία πιστεύοντας πως έχουν δικαίωμα να επιβάλλουν τις θρησκευτικές και κοινωνικές απόψεις τους σε αυτά. Προφανώς δεν γνωρίζουν την Έννοια της Πολιτείας, ούτε τους λόγους του Σόλωνα ή του Πλάτωνα που γέννησαν πολιτισμούς. Κι όμως αυτοί ζουν ανάμεσά μας, έχουν δικαιώματα και καθόλου υποχρεώσεις. Η υποχρέωση είναι μια έννοια που νομίζουν οι πολλοί πως είναι αρνητική. Αν γνώριζαν πως η πολιτική υποχρέωση δεν είναι τίποτε άλλο από το εισιτήριο που πληρώνουν όσοι μετέχουν ως μέλη σε ελεύθερες κοινωνίες και μέσα από αυτό έχουν την ευκαιρία να τις αλλάξουν συλλογικά, από μέσα, θα είχαμε ανοδικό πολιτισμό.

Κάπου εδώ θα πρότεινα να αναζητήσετε και να δείτε ένα εξαίρετο ντοκιμαντέρ λόγου του Pedro Olalla, με τίτλο «Η μετέωρη Ελλάδα». Ψάχνοντας τον λόγο και τα ήθη που γεννούν πολιτισμούς θα μπορέσουμε να προστατευτούμε από την παγκόσμια επέλαση γελοίων θεωριών και ανθρώπων που η χρησιμοποίησή τους έχει μοναδικό στόχο να καταστραφεί η δομή των κοινωνιών που έχουν ως κέντρο την οικογένεια και ως σημειολογία τα ήθη της Εστίας. Οι δύσμοιροι που διαδίδουν αυτές τις θεωρίες, νομίζουν πως είναι επαναστάτες και αναλώνουν τις φτηνές ζωές τους σε κραυγές ατομικών θυμών.

Ακόμα θα αφιέρωνα αυτήν την φωτογραφία σ’ αυτούς που νομοθετούν ως εντολοδόχοι της παγκόσμιας Ολιγαρχίας που σκέφτονται να φορολογήσουν την βοήθεια του παππού προς το εγγόνι, ονομάζοντάς την δωρεά. Ας είμαστε σαφείς και ας τους πούμε ότι γνωρίζουμε πως μετέχουν του παγκόσμιου προγράμματος που προσπαθεί να δημιουργήσει κοινωνίες ατόμων. Αν πετύχει το πείραμά τους, τα ανθρώπινα όντα δεν θα έχουν δικό τους σπίτι και φυσικά σε ένα βάθος χρόνου όταν θα τους επιβληθούν οι ηθικές μεταρρυθμίσεις δεν θα διαθέτουν ούτε μνήμες για προγόνους. Τότε θα έχει πετύχει η ολοκληρωτική ελεγχόμενη εκτροφή της ανθρώπινης μάζας, που προωθείται παγκοσμίως και θα έχουν οι επικυρίαρχοι όλες τις ευκολίες να την κρατούν στα πληθυσμιακά επίπεδα που τους βολεύει ώστε να την εκμεταλλεύονται.

Το μεγαλύτερο σε αξία προϊόν στον ανθρώπινο παραλογισμό είναι ο ίδιος ο συνάνθρωπός του και αυτό επαληθεύεται, ως πληροφορία, από όσους μπορούν να διαβάσουν την ιστορία πέρα από τις ημερομηνίες των γεγονότων.

Ο Όργουελ ήταν ένας προφήτης στην εποχή του και μακάρι να είχε κάνει στο βιβλίο του απλώς μια ευφάνταστη μυθιστορία.

Γεια χαρά στην όμορφη παρέα και εύχομαι να είμαστε όλοι γεροί να ανταμώσουμε με τα πρωτοβρόχια του Φθινοπώρου. 

Η μετέωρη Ελλάδα

Το γεγονός

Αναστασία Παπαγεωργίου

3 Ιουνίου στις 10:49 π.μ.

ΚΥΡΙΑΚΗ 10/6 ώρα 21,30 ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ  ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΗΝ "ΠΟΛΙΤΕΙΑ"  η Μετέωρη Ελλάδα του Pedro Olalla Ο Pedro Olalla θα είναι μαζί μας και θα μας μιλήσει για την ταινία

Ο Pedro Olalla Gonzalez de la Vega (Οβιέδο, Ισπανία 1966) είναι συγγραφέας, ελληνιστής, καθηγητής φιλόλογος, μεταφραστής και φωτογράφος, και σε αυτούς τους τομείς συνεργάζεται τακτικά με εκδοτικούς οίκους και εκπαιδευτικούς και πολιτιστικούς φορείς από διάφορες χώρες του κόσμου. Εδώ και τριάντα χρόνια, διατηρεί μια έντονη σχέση με την Ελλάδα και το 1994 μετοίκησε στην Αθήνα. Η κύρια απασχόλησή του είναι η συγγραφή: περισσότερα από 30 πρωτότυπα έργα λογοτεχνικού και πολιτιστικού περιεχομένου, σε διάφορες γλώσσες, καθώς και μια μακρά σειρά από δημοσιογραφικά άρθρα και μεταφράσεις Ελλήνων και Ισπανών συγγραφέων, με ειδίκευση σε λογοτεχνία, αρχαιολογία, ιστορία και ανθρωπιστικές σπουδές. 

Οι σκέψεις

Ήταν όμορφα. Η ατμόσφαιρα υγρή. Πατούσαμε το γρασίδι που κρύβει κάτω από την εφήμερη ζωή του τα πέτρινα ίχνη της δόξας του πνεύματος, ενός ξεχασμένου παρελθόντος, στην Ακαδημία του Πλάτωνα. Μια προβολή ταινίας με λίγους πραγματικούς Πολίτες, που κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μας ο λόγος του Pedro Olalla μέσα από την ταινία.

Στους χαιρετισμούς του τέλους κατά τα λόγια που ανταλλάξαμε με τον εξαίσιο άνδρα, Έλληνα στην ψυχή, του είπα πως αυτό που αξίζει συγχαρητήρια και λείπει από τους ομόγλωσσούς μας, είναι πως δεν μιλά απλώς Ελληνικά, αλλά σκέφτεται μέσα από αυτήν την σπερματοφόρα γλώσσα.
Ερωτήματα που για εμάς στους ζώντας τον αγοραίο φόβο αναλώνονται σε ύβρεις κατά των πολιτικών ή και μεταξύ των ψηφοφόρων, μοιάζουν δίπλα στον λόγο του Pedro ανόητα μουγκανητά βοοειδών. Η ταινία τολμά να θέσει το ζήτημα της αναζήτησης μιας παγκόσμιας εξέλιξης μέσα από την Ελληνίδα Πολιτική σκέψη.

Είχα διαβάσει κείμενά του. Είχα δεδομένη την εκτίμησή μου στο πρόσωπό του. Όμως χτες κάποιες αισθήσεις μου γέννησαν κάτι μεγαλύτερο για αυτόν τον σεμνό άνδρα που μου έμοιαζε πως ερχόταν μέσα από μια πύλη του παρελθόντος, γεμάτος από Πολιτική διαλεκτική μπολιασμένη με τις αξίες του θεάτρου που ήξερε να βάζει ερωτήματα σε ενεργούς πολίτες και όχι σε θεατές διασκεδαστές της ανίας τους.

Κάτι πάει καλά και το οσμίζομαι!

Έκλεισε ο πρώτος κύκλος της Μήδειας του Μποστ

Σύντομος αλλά περιεκτικός σε συναισθήματα αυτός ο πρώτος κύκλος του ανεβάσματος της Μήδειας του Μποστ από την θεατρική ομάδα των εργαζομένων στα ΕΛ.ΤΑ. Για τέσσερις βραδιές, γεμάτες από θεατές, ζήσαμε την ομορφιά που γεννά το θέατρο. 

Μετά από απαίτηση των θεατών θα αρχίσει νέος κύκλος του έργου, για τον οποίο θα υπάρξουν ανακοινώσεις. 

Αρκετοί θεατές ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα να μαγνητοσκοπηθούν λέγοντας λίγα λόγια για το έργο που παρακολούθησαν. Μερικές από αυτές σας τις δημοσιοποιούμε με τα ακόλουθα μικρά βίντεο.
Τιμή μας αποτελούν τα λίγα λόγια που μας έδωσε η Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου των ΕΛ.ΤΑ μετά την παράσταση, γοητευμένη από όσα συνέβησαν στο σανίδι η κα Φρόσω Σταυράκη.

Ακόμη, η εξαίρετη φιλόλογος και ιδρύτρια του Διαλεχθώμεν Ελληνικώς, Ειρήνη Μαυροπούλου, ο σπουδαίος συνθέτης Νίκος Τάτσης και ο σεβαστός Φιλόλογος και τέως υφυπουργός Πολιτισμού Μανώλης Χατζηνάκης, είναι μερικοί από τους εξαίρετους θεατές που μας τίμησαν με τις δηλώσεις τους. 

Η κα Ειρήνη Μαυροπούλου

Φιλόλογος και Συγγραφεύς είπε για εμάς:

Ο Νίκος Τάτσης (Μουσικοσυνθέτης) και

ο Μανώλης Χατζηνάκης ( Φιλόλογος -Πολιτικός)
είπαν για εμάς:

Η Πρόεδρος του Δ.Σ  των  ΕΛ.ΤΑ

κα Φρόσω Σταυράκη,
είπε για εμάς:

Ευχαριστούμε όλους όσους μας τίμησαν με την παρουσία τους και υποσχόμαστε σε όσους δεν μπόρεσαν να είναι τις συγκεκριμένες ημερομηνίες μαζί μας πως θα υπάρξουμε μαζί στο μέλλον.

ΜΗΔΕΙΑ του Μποστ

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ  ΕΙΔΕΧΘΟΥΣ  ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ! 

2.449 χρόνια μετά, η Μήδεια συνεχίζει να σφάζει στην Ελλάδα τα παιδιά της! 

Το κωμικό δράμα “Μήδεια”, του πάντα επίκαιρου Μέντη Μποσταντζόγλου, θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν οι Έλληνες Πολίτες, που γνωρίζουν την ύπαρξη της Θεατρικής Ομάδας των εργαζομένων στα ΕΛ.ΤΑ, για δύο Σαβ/Κύριακα (12-13 και 19-20) του Μαίου 2018 και ώρα 8:30 μμ, στον θεατρικό πολυχώρο  τους επί της 3^ης Σεπτεμβρίου 11 (6^ος όροφος) στην Ομόνοια.

Οι Έλληνες ταχυδρομικοί υπάλληλοι, κάθε χρόνο προσφέρουν θεατρικές παραστάσεις στα μέλη του Συλλόγου τους, αλλά στους Έλληνες πολίτες που καθημερινά τους χαιρετούν σαν παραδίδουν στα σπίτια τους την αλληλογραφία. Φέτος, διαλέξαμε να ανεβάσουμε την Μήδεια του Μποστ, αφιερώνοντάς την στα θύματα της Μήδειας – Πατρίδας, δηλαδή στους σημερινούς Νέους Έλληνες Επιστήμονες, που ξενιτεύονται.

Μελετήσαμε, ανταγωνιστήκαμε τις δυσκολίες μας, αποφύγαμε τις ευκολίες μας, ζήσαμε την προετοιμασία του έργου και είμαστε έτοιμοι να μοιραστούμε την Μήδεια του Μέντη Μποστατζόγλου με τους θεατές που θα έρθουν δωρεάν στο θέατρό μας.  

Διαλέξαμε να δουλέψουμε αναζητώντας τον "Λόγο" στο έργο και όχι τον εντυπωσιασμό μέσω αυτού. Κρατώντας μια σαφή απόσταση από το χάχανο, αγκαλιάσαμε το χιούμορ του συγγραφέα και τώρα είμαστε έτοιμοι να κριθούμε μέσα από το χειροκρότημα των θεατών.

Παίζουν κατά σειρά εμφανίσεως ρόλων

Τροφός  Κατερίνα Αλυσανδράτου 

Καλόγρια  Ελισσάβετ Μενεξιάδη

Ψαράς – Εξάγγελος  Τζία Κανελλάκη

Μήδεια  Γιούλη Καραουλάνη

Οιδίποδας – Ιάσων  Δημήτρης Καρακοντάκης

Αντιγόνη  Δέσποινα Μάκρα

Ευριπίδης – Καλόγερος  Γιώργος Ζώης

Συντελεστές παράστασης 

 Σκηνοθεσία - εικαστικά :  Κώστας Ζωγραφόπουλος

Μουσική :  Αντώνης Αθανασόπουλος

Ενδύματα : Κορίνα Βουτσινά

Κατασκευή σκηνικού : Χρήστος Ανδρεουλάκης

Ήχος – Φωτισμός: Βαγγέλης Αποστόλου

 

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Θα μπορούσε η Μήδεια να είναι η ίδια η Ελλάδα; Μια πάλαι ποτέ αγλαός βασίλισσα, βάρβαρη σήμερα, με ψυχικές διαταραχές;  Ίσως ναι, διότι:

Δεν γνωρίζει αν ανήκει στην Ανατολή ή την Δύση.  Έχει αμύθητη περιουσία και ζητά διαρκώς δανεικά. Επαίρεται για την ιστορία της και υιοθετεί ξενικές συνήθειες. Αυτή η κυρία, έχει πολλά παιδιά. Αποκληρώνει διαρκώς και διώχνει από κοντά της τα σκεπτόμενα, ικανά τέκνα της και προστατεύει να βραδύνοα με χαρακτήρα ιδιωτείας, δημιουργώντας εξ αυτών αξιωματούχους γύρω της. Χαίρεται όταν τα βολεμένα πάνω της παιδιά αποφεύγουν τις υποχρεώσεις αλλά διεκδικούν με θράσος δικαιώματα.

Η Ελλάδα, ναι, μειδιά ως Μήδεια, όπως γράφει ο Μέντης. Αναλώνεται στα επουσιώδη και τους τύπους, ενώ αδιαφορεί για τα μείζονα. Ζητά τον έπαινο από τους εχθρούς της και καμαρώνει όταν γκρεμίζει το σπίτι της κατά πως το ζητούν εκείνοι. Καμαρώνει σαν την θεά Αθηνά μέσα στον Παρθενώνα, αλλά κρατεί σπασμένο δόρυ έχοντας το βλέμμα του Καραγκιόζη. Θέλει να είναι το κέντρο της οικουμένης και ξηλώνει σκέψεις και λέξεις από τη γλώσσα της.

Είναι όμορφη γυναίκα!  Φόνισσα αλλά όμορφη! 

Όμως η Ελλάδα είναι η μητέρα μας και τούτο δεν αλλάζει... 

Επιστολή από ένα σημαντικό Ιστορικό Συγγραφέα

 

Άρθρο του κου Σαράντου Καργάκου που κρίνω πως κομίζει σημαντικές σκέψεις στον αναγνώστη.

Έλαβα μια επιστολή. Μαζί της ήταν συνημμένο ένα άρθρο που κατά την γνώμη μου υποδεικνύει σοφά την διέξοδο από την Πολιτική και Πολιτιστική απορία των νεοελλήνων. Σε αυτό το άρθρο η σαφήνεια γραφής του δημιουργού του μας πληροφορεί πως η ορθή νοηματοδότηση των λέξεων και κατά συνέπεια η διαφορετική ηθική μας συμπεριφορά από την κατανόησή τους, είναι ο μόνος δρόμος για να μεγαλουργήσει παγκοσμίως η συνθετική σκέψη της Ελληνικής γλώσσας. Η αναγκαιότητα κατανόησης των πραγματικών εννοιών της γλώσσας μας, είναι ένα πολιτικό ζήτημα που ξεπερνά διανοητικά τις αγοραίες κομματικές αντιπαραθέσεις.

Ήταν μία επιστολή που αποδέκτης της ήταν αποκλειστικά το πρόσωπό μου.

Είναι όμορφο και σπάνιο στην σημερινή εποχή της ταχύτητας του ίντερνετ, όταν οι Πολίτες επιλέγουν να ταξιδέψουν οι σκέψεις τους μέσα από ένα γράμμα.  Πολλαπλάσια σπουδαίο είναι όταν λαμβάνεις επιστολή από ένα σημαντικό πρόσωπο όπως αυτό του κ. Σαράντου Καργάκου.

Διαβάζοντας την επιστολή αλλά και το συνημμένο άρθρο, ένιωσα μια αμηχανία. Δεν μπορούσα να διαλέξω τι να κοινωνήσω πρώτα από τα δύο.

Τι προέχει;  Ο Πολιτικός λόγος ή η ατομική χαρά του επαίνου;

Τελικά έκρινα πως οφείλω να προτάξω στον δημόσιο λόγο του κ. Καργάκου, που τον θεωρώ σημαντικό για την εξέλιξη του Πολιτισμού μας. Όσο για την κρίση του Ιστορικού και Συγγραφέα προς το πρόσωπό μου, ένιωσα τα λόγια του ως άνεμο μεγαθυμίας για το βιβλίο μου που διάβασε. Αναφέρθηκε επιπρόσθετα με επαινετικά λόγια για τον τρόπο που διάβασα τα αποσπάσματα της γραφής μου στην εκδήλωση που βρέθηκα και εγώ πλαισιώνοντας καλλιτεχνικά την κεντρική του ομιλία για την συμβολή της Μακεδονίας στην επανάσταση του 1821. Ένιωσα τα λόγια του ως ένα επιπλέον βάρος ευθύνης για τον δρόμο που έχω επιλέξει μέσα από την Τέχνη. Μου έγραψε επί λέξει:  Έβγαινε από το στόμα σας «τετορνευμένος» ελληνικός λόγος. Αποσπάσματα της επιστολής δημοσιοποιώ σε αυτή την ανάρτηση.

Κρατώντας το ύψος μου χαμηλά, αναλογιζόμενος όλα αυτά που δεν γνωρίζω, απέναντι σε όσα φαντάζομαι πως “ξέρω”, θέλω να εκφράσω στον Δάσκαλο Σαράντο Καργάκο, ένα μεγάλο ευχαριστώ για την μεγαθυμία της επαινετικής έκφρασής του. 

K.Z

Αποσπάσματα προσωπικής επιστολής του κου Δάσκαλου Σαράντου Καργάκου

26 Μαρτίου 2018

Αγαπητέ μου κε Ζωγραφόπουλε, χαίρετε πάντα!

………………………………………………….

Όσο για το βιβλίο σας επιβεβαιώθηκε η υποψία μου ότι ένας μαθητής του γιου μου είχε διαβάσει κατ’  επιλογή δική του ένα απόσπασμα από την δική σας «Αθιβολή». Σε ό,τι αφορά στην δική μου κρίση περιορίζομαι στα εξής: είναι βιβλίο άριστα δουλεμένο με πλούσια γνώση της γλώσσας και της ιστορίας και, που χωρίς να αναζητεί πρωτοτυπίες, κινείται στα όρια του ποιητικού ρεαλισμού. Η «Νέκυια» του Ομήρου  -  τροφός ακόμα και του Δάνδη – είναι παρούσα «κάνοντας τον θάνατο να δώσει υπόσχεση ζωής».  

Αυτή την υπόσχεση ζωής εύχομαι να δώσει και ο εσταυρωμένος με την Ανάστασή του στον κακοκέφαλο λαό μας.

Καλή Λαμπρή

Αναμνηστική φωτογραφία μαζί με τον κο Καργάκο και την εξαίρετη μαέστρο Σταματία Χωρεψιμά,  από την εκδήλωση που έγινε στις 22 Μαρτίου 2018 στον φιλόξενο χώρο του Συλλόγου Συνταξιούχων ΙΚΑ – ΕΤΑΜ.  

Ένας Σύλλογος, μια οικογένεια…

Ένας χώρος που αποπνέει την αίσθηση της οικογένειας είναι αυτός του Συλλόγου Συνταξιούχων Υπαλλήλων ΙΚΑ – ΕΤΑΜ. Το ίδιο φιλικός γεμάτος χαμόγελο ο Πρόεδρος Κωνσταντίνος Σαρειδάκης, αλλά και τα μέλη του συλλόγου που το κέρασμα της καλής διάθεσής τους, μαζί με το γλυκό του κουταλιού που μου πρόσφεραν, μου θύμισε τον πολιτισμό απλόχερα προσφέρουν τα Αγιορείτικα Αρχονταρίκια.

Η γιορτή σεμνή με κεντρικό ομιλητή τον εγνωσμένης αξίας Δάσκαλο Σαράντο Καργάκο, με το μεγάλο συγγραφικό έργο αλλά και την σπουδαία συνεισφορά του στα Ελληνικά Γράμματα. Το θέμα που ανέπτυξε ήταν «Μακεδόνες αγωνιστές κατά την επανάσταση του 1821». Τέτοιες προσωπικότητες, σαν τον Σαράντο Καργάκο, δεν μένουν μόνο στα ιστορικά στοιχεία, αλλά τα αντιπαραβάλλουν, γόνιμα, με το δικό μας παρόν και μας γεμίζουν προβληματισμούς οξύνοντας την πνευματική μας κρίση.

Ακολούθησε η χορωδία των μελών του Συλλόγου υπό την διεύθυνση της εξαίρετης καθηγήτριας μουσικής της κας Σταματίας Χωρεψιμά.

Πριν αρκετό καιρό με είχε ρωτήσει η μαέστρος αν θέλω να διαβάσω αποσπάσματα από ιστορικό μυθιστόρημα που έγραψα με τίτλο “Αθιβολή”, κατά την επετειακή γιορτή  της 25^ης  Μαρτίου 1821, στον εν λόγω Σύλλογο.  Μου εκμυστηρεύτηκε πως της άρεσε το βιβλίο μου και εξ αυτού προέκυψε η πρόταση. Ένιωσα τιμή για αυτό το κάλεσμα και το αποτέλεσμα που είχε φανταστεί και σκηνοθέτησε η Χορωδός, τελικά δικαίωσε τις προσδοκίες όλων.

Διάλεξα να κρατήσω ένα μικρό απόσπασμα από το ηχητικό μέρος της εκδήλωσης που κατεγράφη, από ένα μαγνητόφωνο, γιατί η κάμερα ενώ ήταν τοποθετημένη σε καλό σημείο, θέλησε κάποιο δαιμόνιο να μη μας χαρίσει εικόνα, αφού εξ αυτού με  ανθρώπινο λάθος την κατέστησε σε όλη την εκδήλωση ανενεργή.

Τι σημασία όμως έχουν οι εικόνες μπροστά στις αισθήσεις που δημιουργούνται σαν οι Έλληνες κατορθώνουν να κοινωνήσουν την μοίρα της Ιστορικής τους πραγματικότητας.

Είμαστε όμορφος και παράλληλα τραγικός Λαός. Η σκέψη της γλώσσας μας έχει την δυνατότητα να φτιάχνει σε όλη την Οικουμένη Παρθενώνες, αλλά ταυτόχρονα το απαίδευτο “Εγώ” της βολής μας, που γεννά την ιδιωτεία, να φτιάχνει Εφιάλτες και Συβαρίτες που τελικά σφαγιάζονται από την νωθρότητά τους. Ξανά και ξανά σαν τα λόγια που αρχίζει ο Ερωτόκριτος, αιώνες τώρα στο Έθνος μας το ηρωικό δίνει την θέση του στο ευτελές της σκέψης και ξανά επιστρέφει.

Όταν όμως ψάχνουν οι Έλληνες την γνώση από την Ιστορία τους και στοχάζονται, είναι ευλογημένες οι συναντήσεις των δημιουργικών στιγμών του Πολιτισμού τους.  

Μια τέτοια όμορφη συνάντηση υπήρξε στην κατάμεστη αίθουσα του Συλλόγου και θα ήθελα να εκφράσω τις ευχαριστίες μου για την τιμή που μου έκαναν να ταξιδέψουν, έστω και αποσπασματικά, στα τοπία σκέψης του βιβλίου μου υπό τον τίτλο “Αθιβολή”.

Πάντα τέτοια

 Κ.Ζ

Είναι ανερυθρίαστες οι παρειές της εξουσίας.

Ναι, άλλαξαν οι καιροί. Τώρα δεν χρησιμοποιούμε τις αποβάθρες των λιμανιών για να στείλουμε το “καλό κατευόδιο” στους ανθρώπους που ξενιτεύονται. Το καλογυαλισμένο πάτωμα της αίθουσας του αεροδρομίου, μαζί με τους δεκάδες διαπιστευμένους υπαλλήλους του, που προστατεύουν τους Πολίτες από την Διεθνή τρομοκρατία, είναι ο σύγχρονος ντόκος που λύνουν οι άνθρωποι τα δεσμά τους για να ταξιδέψουν την ζωή τους σε άλλους λαούς πιο φιλικούς με την αξία τους.

Τότε, έφευγαν τα παραγωγικά νιάτα που τους είχε στερηθεί η παιδεία και έψαχναν εργοστάσια στις βόρειες χώρες για να προσφέρουν την δύναμη και το μυαλό τους έναντι αξιοπρεπούς αμοιβής. Έγραφαν γράμματα γεμάτα νοσταλγία για την Πατρίδα τους και ονειρεύονταν καλύτερα χρόνια σαν επιστρέψουν. Σήμερα φεύγουν πάλι τα νιάτα, όμως τώρα δεν έχουν στο μυαλό τους να γυρίσουν πίσω. Τώρα οι νέοι που γίνονται μετανάστες, σιχαίνονται την ηθική με την οποία εκπαιδεύει η εξουσία τους υπηκόους της. Νιώθουν την αισχρή προσκόλληση σε θέσεις ευθύνης ανάξιων ανθρώπων, δυστυχώς μαζί με ελάχιστους που το αξίζουν και την διαπλοκή της ιδιωτείας σε όλα τα επίπεδα. Βλέπουν έναν υπέροχο ήλιο πάνω σε μια εξαίσια γη που την καταπάτησε η ιδιωτεία της δημοκρατίας, με τους δικτυωμένους Κωλοέλληνες που μας αναφέρει στο ομώνυμο τραγούδι του ο Σαββόπουλος και νιώθουν θλιβερά ξένοι.

Τότε, οι άνθρωποι που ξενιτεύονταν έγραφαν με πολυτονικό και αγαπούσαν την Ελλάδα. Σήμερα αυτοί που ετοιμάζονται να χαθούν στα μήκη και πλάτη της Γης, αγαπούν την γλώσσα τους και το Έθνος που συνιστά αυτή. Αυτό είναι μια τρομερή διαφορά, αδύνατον να την αντιληφθούν οι κυβερνώντες όλων των αποχρώσεων.

Φορές ακούω από ανθρώπους που αντλούν την ευζωία τους από την εξουσία πως καταλαβαίνουν τους νέους. Δεν το πιστεύω γιατί όποιος κατανοεί μεταφέρονται οι σκέψεις του στο χρώμα του προσώπου. Αλλά σε αυτούς τους καιρούς είναι ανερυθρίαστες οι παρειές της εξουσίας.

Κ.Ζ

Υ.Γ

Την φωτογραφία δανείστηκα από τον χώρο http://callmegav.com/2015/07/problem-is-not-immigrants/

Το Blog της Constance Lapsati

 Πατήστε στην εικόνα να συνδεθείτε με το blog

Είναι μερικοί διαδικτυακοί χώροι που δεν διαβάζονται απλώς, αλλά μελετώνται, από τον επισκέπτη που διαθέτει αυτήν την ικανότητα, καθώς  ταξιδεύει την αισθητική της σκέψης του μέσα από τα γραφόμενά τους. Ομολογώ πως είναι λίγοι αυτοί οι χώροι, αλλά χαίρομαι γιατί υπάρχουν. Ένας τέτοιος είναι και το Blog της Constance Lapsati. Ομολογώ πως κάθε γραφή της στήνει τον χορό της συζήτησης, σε όσους επιλέγουν την συνύπαρξη, για όσα αφήνει να ανακαλύψει ο αναγνώστης μέσα από τις αναρτήσεις της. Δεν επιλέγει τα προφανή, μήτε τα εύκολα. Ξεχασμένες ιστορίες, πολιτισμοί, ποιητές, ερωτήματα και τεκμηριωμένες προσεγγίσεις, αποτελούν μια ιδιαίτερη προσωπική συνταγή της συγγραφέως, που δεν σερβίρεται εύκολα στα παρόμοια καταστήματα.  

Το ομορφότερο, κατά την κρίση μου, που με κάνει να γράφω αυτά τα παινέματα, είναι η πρωτοτυπία της γραφής. Η εποχή μας κατά την οποία το "copy paste" διαδικτυακών σταχυολογημάτων καθιστά για την ανόητη κρίση συγγραφικό πόνημα, έχει ανάγκη από τέτοιες γραφές. 

Νομίζω πως αξίζει να ταξιδέψετε στις γραφές της, και τότε θα ανακαλύψετε πως η δεύτερη ανάγνωση, αναπτύσσει τις δυνατότητες του υπέροχου μυαλού σας λέγοντας "Α, αυτό εννοεί..."
Εμένα τουλάχιστον έτσι μου συμβαίνει, γιατί με την πρώτη δεν φτάνω στην αφετηρία της πρόθεσης των λόγων της. Ομολογώ πως είμαι ένας βραδύνους, χωρίς να αισθάνομαι άσχημα από την ύπαρξη της γύρω μου διαδικτυακής ευφυΐας.

Κ.Ζ

Η Ασπασία Παπαθανασίου, έγραψε για τον Δημήτρη Ροντήρη

Διαβάζοντας τα αποτυπώματα της ζωής των ανθρώπων του Θεάτρου, στάθηκα σε ένα κείμενο της Ασπασίας Παπαθανασίου που μιλούσε για τον Δημήτρη Ροντήρη. Για τους πολλούς που δεν θεατρίζονται μπορεί να είναι άγνωστα πρόσωπα και οι δύο, όμως αυτό δεν μειώνει καθόλου την μεγάλη προσφορά τους στην Τέχνη.

Γράφει μεταξύ άλλων η Ασπασία, πως ο δάσκαλός της “ήταν μια άσβηστη φλόγα που σε ζωντάνευε και σε έκαιγε. Δεν έσβησε ποτέ. Την τροφοδοτούσε συνέχεια μια δύναμη, μια δίψα για καλλιτεχνική δημιουργία, μια απίστευτη ενέργεια, που τη διοχέτευε με γνώση και «επιστημονικότητα» ως τις άκρες των δακτύλων σου”.

Σημειώνει η τραγωδός πιο κάτω πως ο Δημήτρης Ροντήρης έλεγε ότι “ο ηθοποιός έχει καθήκον να διδάσκει από σκηνής την ελληνική γλώσσα”.  

Στις ενθυμήσεις της αναφέρει τις εξετάσεις που είχε κατά τον πρώτο χρόνο φοίτησής της στο Εθνικό Θέατρο, πως της είχαν δώσει να μελετήσει την σκηνή της αναγνώρισης από την «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή. Σημειώνει πως Ορέστης ήταν ο Δημήτρης Χορν και εκείνη έπρεπε να περάσει την δική της τραγωδία μέσα από την εντολή να είναι ακίνητη, όρθια, ωσάν Καρυάτιδα κρατώντας μία στάμνα. Με το μεράκι της νέας ηθοποιού, ως γίνεται μέχρι σήμερα, αγόρασε από την οδό Αιόλου μια στάμνα για το φροντιστήριο της. Της είχαν πει πως στην αναγνώριση πρέπει να ανοίξει τα χέρια της προς τον Ορέστη. Αυτό και έκανε, αλλά η στάμνα προσγειώθηκε στην σκηνή και έσπασε μέσα σε γέλια. Αντίθετα όμως από τα γέλια ο Ροντήρης πετάχτηκε στην σκηνή ρωτώντας με δυνατή φωνή  που είναι ο Ταβουλάρης, δυσφορώντας για το γεγονός πως έδωσε την στάμνα, που ήταν περιουσία του Εθνικού Θεάτρου, να κινδυνεύει πάνω στην σκηνή. Η αντίληψή του ήταν πως η περιουσία του Κράτους πρέπει να διαφυλάσσεται με τον καλύτερο τρόπο προς όφελος όλων. Εδώ υπάρχει ένα σημερινό έλλειμμα ηθικής στις αντιλήψεις των κρατούντων, αλλά ο Κικέρων είχε πει προφητικά για τους κύκλους που κάνει η παγκόσμια ηθική,“ O Tempora o mores”.

Για καιρό η μαθήτρια είχε την αίσθηση της αδικίας του δασκάλου με τις φωνές που είχε βάλει τότε που έσπασε η στάμνα. Όμως το πλησίασμα της διδαχής στην αιτία που γεννά της αντιδράσεις των ανθρώπων την έκανε να αφήσει τον φόβο μακριά και να ταξιδέψει μαζί του στην μάθηση.

Αυτές είναι οι σπάνιες μαγικές στιγμές του Θεάτρου μέχρι σήμερα, που μέσα από την αλληλεπίδραση μαθητή –δασκάλου, δημιουργούνται σύμπαντα γνώσης άξια για ένα καλύτερο Πολιτισμό.

Γράφει κι άλλα η εξαίρετη Ασπασία για τον σπουδαίο Ροντήρη.  Όμως σημασία δεν έχουν οι λεπτομέρειες από την ζωή των άλλων, όσο η δική μας διάθεση να ζήσουμε εμπειρίες γνώσης άξιες, που δεν περιχαρακώνονται πίσω από ένα Εγώ άκαμπτο με απόψεις και έπαρση που δυστυχώς χαρακτηρίζει το σύνολο της σημερινής ηθικής της κοινωνίας μας.

Η ουσία βρίσκεται στο γεγονός πως υπάρχουν λίγοι δάσκαλοι, σε σχέση με την κυκλοφορία των ανθρώπων στις αγορές της εκτόνωσης, όμως είναι αρκετοί για να αλλάξουν μέσα από το έργο τους προσωπικά τον κάθε ένα από εμάς. Αναζητώντας το Σπουδαίο, ως αντίποδα του ευτελούς, μετέχουμε ως χτιστάδες μιας άλλης κοινωνίας απέναντι από αυτήν σήμερα, που εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι έχουν την ίδια μυρωδιά σήψης στον νου και την ψυχή τους. 

 Κ.Ζ

Ρυζόγαλο Αχ-λαδιού

Αγαπητέ αναγνώστη,
επειδή στην ζωή όλα είναι σοβαρά μα και ελαφρά μαζί, σαν την σκόνη του χρόνου, που σκεπάζει της ματαιόδοξες προσδοκίες των επηρμένων ανθρώπων, βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να σας παρουσιάσω με σοβαρό τρόπο την νέα συνταγή γλυκίσματος που ανακάλυψα, επειδή έγινε ένα μικρό λάθος.

Μία κακή συνεννόηση για το ποιος θα φτιάξει τα μεσημεριανά γιουβαρλάκια, άφησε σε ένα αθέατο σημείο του πάγκου της κουζίνας σκεπασμένη μια κούπα που περιείχε κατά την συνταγή που είχα googleλάρει, μισή κούπα ρύζι με νερό.

Τι κάνεις λοιπόν όταν βράζει το φαγητό και ανακαλύπτεις το ρύζι παραμελημένο;

Συνήθως οι σπουδαίοι άνθρωποι το πετούν και όλα τελειώνουν χωρίς πολλά λόγια. Όταν όμως έχεις συνείδηση της ιερότητας της τροφής, που τελευταία την αποκτούν όλο και περισσότεροι λόγω κρίσης, τα πράγματα γίνονται διαφορετικά.

Σκέφτηκα λοιπόν να φτιάξω ένα γλυκό με ρύζι και άφησα την φαντασία μου να λειτουργήσει.

Τελικά μετά την ηδονική εισπνοή μου, καθώς το κατέβαζα από την φωτιά, το ονόμασα “Ρυζόγαλο Αχ-λαδιού”. Ο διαχωρισμός του «Αχ» από την λέξη αχλάδι, έγινε αργότερα όταν αποφάσισα να βάλω σύμβολα στην προφορική ονοματοδοσία. Θυμήθηκα την στιγμή της πρώτης προσφοράς του εδέσματος, στην μόνιμη δοκιμάστρια των δημιουργιών μου, η οποία μόλις το ακούμπησε στο στόμα άφησε να ακουστεί ένα “Αχ”. Διάλεξα να το ερμηνεύσω ως επιφώνημα ευχαρίστησης, επειδή πάντα ό,τι φτιάχνω αγγίζει την τελειότητα. Μια μικρή υπόνοια που μου δημιουργήθηκε, πως κάηκε, την θεώρησα μπροστά στην σίγουρη επιτυχία που θα είχε το γλυκό αβάσιμη και ως εκ τούτου την απέκλεισα.

Παραθέτω την εν λόγω συνταγή.

Σε κούπα κατά το ήμισυ περιέχουσα ρύζι είδους νυχάκι εντός ύδατος, αφήνουμε τρεις ώρες την φύση να λειτουργήσει αλλάζοντας δυο φορές το νερό.

Τοποθετούμε σε μικρό σκεύος το βρεγμένο ρύζι και το βάζουμε πάνω στην εστία μας. Προσθέτουμε σε αυτό μια αντίστοιχης χωρητικότητας κούπα γάλακτος. Δεν φεύγουμε για να παρακολουθήσουμε το fb μακριά από την εστία, ούτε σκεφτόμαστε άλλα πράγματα που θέλουμε να γίνουν στην ζωή μας. Προσπαθούμε να είμαστε εμείς και το γλυκό σε μία σχέση. Άλλωστε ποτέ δεν πετυχαίνουν οι σχέσεις, όταν απουσιάζει το ενδιαφέρον μας από αυτές.

Παίρνουμε μια πρέζα τριμμένης κανέλας και την ρίχνουμε στο κοχλάζον μείγμα. Ακολούθως προσθέτουμε τρία μικρά κουταλάκια ζάχαρη.

Συνεχίζουμε να ανακατεύουμε με ξύλινη κουτάλα και φροντίζουμε να μην υπερθερμανθεί το μείγμα στον πάτο του σκεύους. Λαϊκιστή αποφεύγουμε αυτό που λέγανε οι μανάδες μας: πρόσεχε  να μην σου “ πιάσει” το φαγητό.

Μόλις νιώσουμε πως έχει πιει το νερό του δοκιμάζουμε το ρύζι. Όταν αυτό είναι μαλακό, κλείνουμε την πηγή θερμότητας και προσθέτουμε μέσα στο ρύζι ώριμα αχλάδια καθαρισμένα και κομμένα σε μικρούς κύβους, όσο μπορούμε πιο μικρούς.

Ανακατεύουμε για λίγο ακόμη και στην συνέχεια το απομακρύνουμε από την φωτιά.

Το επόμενο στάδιο είναι αυτό του σερβιρίσματος. Διαλέγουμε πινάκια ταιριαστά της καταγωγής μας, αλλά και της οικονομικής επιφανείας που διαθέτουμε και χύνουμε το μείγμα σε όποια σχήματα προτιμά η εικαστική μας αντίληψη.

Τώρα μπορείτε να αφήσετε το δημιούργημα να κρυώσει και σε επόμενο χρόνο να το μοιραστείτε με τους αγαπημένους σας, αν και η λαϊκή παροιμία παραφρασμένη, για τις πολύ όμορφες δημιουργίες των κοιλιόδουλων δημιουργών, λέει πως: είναι τόσο νόστιμο, ώστε  να τρώει ο πατέρας και του παιδιού να μην δίνει.

Εγώ προτίμησα να τοποθετήσω το Ρυζόγαλο Αχ-λαδιού σε πήλινο σκεύος, διότι η ταπεινότητα που διαθέτω ως μοναδικός κατασκευαστής εδεσμάτων, ταιριάζει με την χωμάτινη υφή του κόσμου που υποδέχεται τις δημιουργίες μου.

Το σπουδαίο να λέγεται…

Σας εύχομαι καλή επιτυχία αν το φτιάξετε και μη νομίσετε πως η απλότητα της συνταγής δεν συνάδει με το Σπουδαίον του αποτελέσματος. Μας έχουν πείσει πως σαν δεν καταλαβαίνουμε τις έννοιες, αυτός που μας τις λέει είναι σημαντικός.  Ακόμη μας βομβαρδίζουν με απίθανες σκέψεις, λέγοντάς μας πως αν τις ακολουθήσουμε θα πετύχουμε την ευτυχία μας αλλά και όσων μας ενδιαφέρουν.

Την απλότητα κανείς δεν την συνιστά, διότι αφήνει χώρο στην ανάπτυξη του Νου, πράγμα που είναι ασύμφορο στην δημιουργία μαζικών –καταναλωτικών-συνειδήσεων.

Καλή σας όρεξη! 

Σκέψεις κατά τις 20 Γενάρη

Αυτή η ανάρτηση μοιάζει σαν ημερολόγιο. Έκρινα πως αν κάτι αξίζει να γίνει δημόσια μοιρασιά σκέψης των ανθρώπων, είναι οι απορίες και η ανθρώπινη βάσανος στον ατομικό αγώνα να κατανοήσει τα προφανή, ή να πετύχει ο κάθε ένας μας τους στόχους.

Κάπως έτσι, ενώ αισθάνομαι υποψιασμένος του τι σημαίνει να εκφέρω τον λόγο της αρχαίας τραγωδίας μέσα από το θέατρο, σήμερα το απόγευμα μου δόθηκε η πρόσθετη δυσκολία να κοινωνήσω τον λόγο μέσα από το αρχαίο πρωτότυπο κείμενο και συγκεκριμένα της Ιλιάδος.

Σκέφτηκα πως πρέπει να καθίσω σε ένα φανταστικό χώρο του παρελθόντος και να νιώσω την ατμόσφαιρα σαν οι Ομηρίδες σαν κρατούσαν καθηλωμένους  τους ακροατές τους, μέσα από τις Ομηρικές απαγγελίες.

Πως μπορεί να θύμωνε ο Αγαμέμνων στον 25 στίχο της Α Ραψωδίας;

Δεν έχουμε πια την αίσθηση του μουσικού μέλους που συνόδευε τον Λόγο.

Εκείνη την ώρα που το μυαλό μου έχτιζε ενδεχόμενα σεναρίων, ένα μικρό Δαιμόνιο πρόβαλε από τις εικόνες και σταμάτησε την παράσταση της φαντασίας μου.
Δε βαριέσαι ρε μεγάλε, εδώ ο κόσμος καίγεται, μνημόνια πέφτουν σαν χλαπάτσες πάνω στον Έλληνα κι εσύ τρομπάρεις με την εκφορά του λόγου του Άγη;
Ήταν μια γνωστή φωνή μέσα από την σκέψη μου, αυτή που μπορεί εύκολα να κατατάξει την ακατανόητη σε εμένα γνώμη ως ανόητη και φυσικά αυτή η φωνή ξέρει καλά να ονοματίζει τον εκφέροντα την ακατανόητη σε εμέ γνώμη με την εθνική μας προσφώνηση, ως «μαλάκα».  

Προφανώς φαίνεται πως κουράστηκε να ταξιδεύει μαζί με το υπόλοιπο τσούρμο των σκέψεών μου και αντέδρασε για να με επαναφέρει στην πραγματικότητα, όπως αρέσκεται να ονομάζει τις αισθήσεις μου.  

Χαμογέλασα δίνοντας χώρο ύπαρξης τον Αλήτικη σκέψη που με διέκοψε. Αυτός ο λόγος, που ξέρει να λέει Πειραιώτικα μπινελίκια, κρίνω πως αξίζει να υπάρχει ισότιμα ως μέρος της σκέψης μου. Ποτέ δεν θα απαξίωνα ένα τόσο σπουδαίο τύπο που κουβαλώ μαζί μου απαραίτητον, ως γνώμη, σε ό,τι κάνω στη ζωή μου. Άλλωστε αυτός με προστατεύει από τα λαμόγια που ψάχνουν για αφελής ονειροπαρμένους γύρω τους. Αυτός ο χύμα λόγος, εκφέρει πάντα την γνώμη του σαν στρατηγώ τις μάχες μου και σαν καλός στρατιώτης μετά  καθησυχάζει τους φόβους μου λέγοντας κάθε φορά που τα καταφέρνουμε «Εντάξει μεγάλε, νικήσαμε!». Ας πούμε πως είναι ο δικός μου στρατιώτης που παλεύει ενάντια στον ανθρώπινο φόβο του Θανάτου. Δεν είναι λίγο τούτο. Γι αυτό του επιτρέπω να λέει  ενίοτε και κανένα περίεργο μπινελίκι.

Ησύχασε του είπα, γιατί αν σκεφτούμε τα λόγια του Ομήρου θα ξεπεράσουμε τα μνημόνια. Αυτά είναι φτιαγμένα για να τα φοβούνται οι αδύναμοι στην Κρίση. 

Μη μασάς αλητάκο μου, του είπα, σε θέλω για άλλα. Ηρέμησε, ψάχνοντας τον Όμηρο, πάμε να πιάσουμε το «γιατί» του ερωτήματος που μας φέρνει δυσθυμίες στη ζωή… το ερώτημα «τι» κάνω, ανήκει σε όσους είναι πλασμένοι να χάνουν. Στόχος των νικητών είναι να βλέπουν καθαρά το "γιατί" επιλέγουν το "τι" θα κάνουν...

Δεν μου απάντησε, αλλά νομίζω πως κατάλαβε την ουσία της συνομιλίας μας.
Είπαμε και άλλα, αλλά αυτά είναι πέραν των ορίων διακίνησης μιας πληροφορίας δημόσια. Υπάρχει, για κάποιους, μια φωνή που λέει, «τα εν οίκω μη εν δήμω».

Καλή αρχή λοιπόν, στο νέο ταξίδι προσέγγισης του αρχαίου λόγου μέσα από τις δονήσεις των γραμμάτων στον Νου.  Μπορεί να είναι και αυτή η ενασχόληση μια επαναστατική πράξη, μόνο που θέλει μεγάλο κόπο να προσδιορίσουμε τον Εχθρό, τον Αντίπαλο και φυσικά τον Νικητή, γιατί δεν αντέχει η ευκολία των αισθήσεών μας τα κατανοήσει την πραγματική έννοια του Κέρδους. Ο φόβος μη χάσουμε την ύλη, προτιμά να εννοεί ως κέρδος τα "Λάφυρα"... κι έτσι ο τροχός συνεχίζει να αλέθει σάρκες και ψυχές.

Κ.Ζ 

Καλές Γιορτές

Χρόνια Πολλά 

Τις γιορτές, νιώθουμε λίγο... παράξενα. 

Ψάχνουμε τους άλλους με λάθος τρόπο

Αν είμαστε τυχεροί, βρίσκει ο ένας άνθρωπος τον άλλον! 

Προσωρινή εκταφή της μνήμης

Την Δεκάτη Τρίτη ημέρα του Δεκεμβρίου, ή άλλως φθίνοντος του Ποσειδεώνος, τα βήματά μου κάτω από ένα καθάριο Ήλιο, με έφεραν στο λιμάνι του Πειραιά. Καιρό τώρα στον Πειραιά γίνεται, λόγω των έργων για το τραμ, εκταφή της μνήμης των ανθρώπων που έζησαν πλέον των δύο χιλιάδων χρόνων σε αυτό το έδαφος που σήμερα πατάμε. Η περιέργεια των απλών ανθρώπων, ονομάζει την άγνωστη γι αυτούς ιστορία, «τα αρχαία». Συνήθως οι οδηγοί δυσαρεστούνται από την καθυστέρηση και τις εκτροπές της πορείας τους από αυτές τις “άσκοπες” εργασίες. Σε άλλη περίπτωση που βαδίζουν δίπλα στις εργασίες αυτές, ένα άδειο από σκέψεις βλέμμα βλέπεις επάνω τους σαν κοιτούν την εκταφή της μνήμης.  Κάποιοι ίσως σκέφτονται πως φέρνει καθυστέρηση στην "πρόοδο" αυτή η σχολαστική καταγραφή των ευρημάτων που έρχονται στο φως. Το χειρότερο όμως είναι πως δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε τέτοιες "μοντέρνες" σκέψεις, γιατί στην εποχή μας, η "γνώμη" είναι μια παρεξηγημένη έννοια η οποία  μπορεί να χωράει μέσα στην άγνοια κι μέσω αυτής, προάγεται δια μέσου της “ισότητας”, η Δημοκρατία των ανθρώπων. 

Ίδιος με του σύγχρονούς μου και εγώ, περπάτησα δίπλα σε όσους εργάζονταν. Τα ολοκαίνουργα υλικά της τεχνολογίας, περίμεναν δίπλα μου υπομονετικά την σειρά τους να συνεχίσουν να απλώνονται πάνω από τον ξεχασμένο κόσμο, μόλις οι αρχαιολόγοι με τους εργάτες τελειώσουν την καταγραφή των ευρημάτων. Ένας εργάτης με το χαρακτηριστικό ξέστρο των ανασκαφών, ανασκάλευε τα χώματα που είχαν αποθέσει ως μπάζα δίπλα στο όρυγμα. Κάθε τόσο άπλωνε σαν τσιμπίδα τον δείκτη με τον αντίχειρά του και σήκωνε ένα νόμισμα. Το φυσούσε και το έβαζε μέσα στην άλλη ελεύθερη χούφτα του. Πιο δίπλα πίσω από ένα σκέπαστρο μια κοπέλα σχεδίαζε καθισμένη. 

Σκέφτηκα πως αυτό το σημείο, ήταν το όριο της θάλασσας με την ξηρά του λιμανιού. Αυτό το τείχος της προβλήτας ήταν, τότε,το όριο της επικράτειας του Ποσειδώνα με τα εδάφη της Πολιούχου Αθηνάς. Πάνω από αυτό το όριο, ταξίδεψαν αμέτρητοι άνθρωποι τις ανάγκες και τις επιθυμίες της ζωής τους, από και προς τα ποντοπόρα πλοία.

Αμέσως μου ήρθε στο νου μια ιστορία, για ένα Αθηναίο, που βιαστικά ανέβαινε τελευταία στιγμή στο σκάφος, έχοντας αγωνία αν είχαν φορτωθεί σωστά τα εμπορεύματά του. Τα νομίσματα που του είχε δώσει πριν λίγο ο φίλος του, για να φορτώσει από την Σάμο καλό κρασί για το σπίτι του, πάνω στον δρασκελισμό λύθηκαν από το πρόχειρο δέσιμο στη ζώνη του και έπεσαν μέσα στο νερό. Οι προσταγές του καπετάνιου για γρήγορη επιβίβαση, έκαναν τον άτυχο επιβάτη να αφήσει το δερμάτινο πουγκί με τα νομίσματα για αιώνες δίπλα στο πετρόχτιστο όριο. Έτσι αυτή η μικρή στιγμή κρατήθηκε για πάντα ζωντανή μα και χαμένη από την καταγεγραμμένη μνήμη της ιστορίας. 

Κάπως έτσι έφτιαξα μέσα στο μυαλό μου αυτό το ψέμα, γιατί δεν έχω απαντήσει στο ερώτημα, αν η φαντασία που φέρνει κοντά στην συναίσθησή μας τις ανάγκες των ανθρώπων του παρελθόντος, είναι προτιμότερη από την επικρατούσα συνήθεια, που αδιαφορεί για τα πάντα ορίζοντας ως ζωή της απραξία της σκέψης. 

Σήμερα, ένας εργάτης ντυμένος με διαφορετικό τρόπο από εκείνους της εποχής που είχαν κρατήσει τόσους αιώνες πριν τα νομίσματα, ερχόταν σε επαφή με την ιστορία. Ήμουν σίγουρος όμως πως δεν ένιωθε, καθώς τον παρατηρούσα, αυτό που του συνέβαινε. Μου φάνηκε πως είχε την σιγουριά μέσα στη σκέψη του, πως κάνει "δουλειά", δηλαδή ενεργούσε σε εντολές χωρίς την προστακτική της γνώσης που μας λέει για κάθε ενέργεια "Χάρου την!".

Η μεγαλύτερη κατάρα των ανθρώπων είναι πως δεν νιώθουμε τίποτα έξω από όσα μας έχει πείσει ο εαυτός μας πως είναι αλήθεια και πως μόνο αυτά εξυπηρετούν το συμφέρον μας. Σε ποιόν ανήκαν αυτά τα χρήματα; Σ' αυτόν που τα έχασε τότε, στον εργάτη που τα βρήκε σήμερα, στην υπηρεσία που τον πρόσταξε να ψάξει, ή μήπως στην Πολιτεία που εκχωρεί τον πλούτο της στους σύγχρονους Κέλτες που κατοικούν στον σημερινό βορρά; 

Ποιος θα έκρινε την ιδιοκτησία αυτών των ευρημάτων; Υπάρχει ιδιοκτησία στην ύλη; Ή μήπως αυτό που μας ανήκει είναι η “σκυτάλη” του ήθους που χαρακτηρίζει και την συνέχεια της ταυτότητας που κρατάμε στις λέξεις της γλώσσας μας; Δηλαδή οι μικρές ομόγλωσσες ιστορίες;

Όπως φαγώνονταν οι κάτοικοι της Αθήνας μετά τους νόμους του Σόλωνα, ακόμη και σήμερα πιστεύουν κάποιοι πως τους ανήκει αυτό που τους περιέχει, δηλαδή η ίδια η Γη. Ακόμα κάποιοι νομίζουν πως τους ανήκουν τα ίδια τους τα παιδιά. Δύσκολες σκέψεις για την αφροσύνη της εποχής μας. 

Πάντως το τείχος ήταν δίπλα και κάτω από τα πόδια μου, σιωπηλό και κυρίαρχο… Τράβηξα μερικές φωτογραφίες με το κινητό μου και γύρισα την πλάτη για να γίνω όμοιος με όλους και να χαθώ μέσα στις ανάγκες μου. Περπάτησα σιωπηλός, υπομονετικός και πλήρης από την χαρμολύπη που φέρει η ήρεμη σκέψη.

Ήμουν παρών, για λίγο, σε αυτήν την προσωρινή εκταφή της μνήμης, πριν την επόμενη αιώνια λήθη της κάτω από τον "πολιτισμό" των επόμενων ανθρώπων. 

Κ.Ζ